"ความเชื่อการเปิดทาง บอกกล่าวสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ปกปักรักษา" มองเห็นในสิ่งที่ต้องการหา

ความเชื่อของแต่ละที่ต่างที่มา 

จุดไฟคร่าบดบังส่วนในสยาม

เก็บความเข้าใจในทุกมุมของการเดินทาง

มีใครต้องห่างทิ้งร่างแล้วจากลา 

เวิ้งว้างเวิ้งน้ำที่กว้างใหญ่ ใครต่อใครเสนอและค้นหา มองในส้วนของมุมที่ได้สบายตา และทุกคนนั้นจะมีค่าในกาลเวลาของความเชื่อ

  หลายครั้งในการหาคนที่สูญหายในแต่ละพื้นที่นั้นจะมีสิ่งที่บอกไม่เหมือนกัน อย่างในส่วนของที่นี่ การบอกกล่าวคือในส่วนของธูปและเทียน ที่ต้องจุดเพื่อบอกกล่าว เพื่อเปิดทาง เพื่อทำให้การค้นหาราบรื่น หากว่าเรานั้นมาแล้ว จะเดินใส่ชุดกระโดดน้ำเลยคงจะยากเพราะมาก็ชั่วโมงแล้วนั่นหมายความว่า เกิดการสูญหายไปแล้ว เหลือเพียงร่าง หวังเพียงได้ขึ้นมาจากน้ำ เท่านั้น 

   การเริ่มมคือการนำธูปหนึ่งมัดเลย จุดเพื่อบูชาเจ้าถิ่น จุดเพื่อขอลงไปหาร่างนำขึ้นมาให้สบาย แต่หากไม่มีการนำมาจะยิ่งตรึงค่ามาก ก่อนหน้านั้นสีสันอาจจะอึนพร้อมมาก นอนนั่งหรือหลับกินน้ำยิ่งลึกยิ่งหวั่น มองไปแล้วสบายตา ไม่นานการลงไปในน้ำหากว่าเรานั้นบอกกล่าวได้ จะเจอเร็วไว 

   ในการจุดนั้นจะมีการจุดในส่วนของบริเวณที่เรานั้นเห็นว่าเกิดตรงไหน ในมุมใกล้ ให้ได้กลิ่นธูปส่งผ่านมายังสายลม จากนั้นไปจุดด้านหน้า จุดรอบ และที่สำคัญคือคนจุดต้องรู้จักกับคนที่เรานั้นตามหา 

   การพูดจานั้นจะต้องมีการกล่าวเปิดทางตามที่นักประดาน้ำแนะนำ เมื่อกล่าวเสร็จสิ้นแล้วถึงจะเริ่มลงไปในน้ำ เพราะหากว่าไม่มีการทำตามขั้นตอนจะทำให้ยากต่อการที่จะมีการค้นหาเสมอ ลองมองดูในส่วนของเส้นทาง กี่ความคิดกี่เส้นทาง แล้วทุกอย่างจะผ่านมันไปได้ แต่ลมหายใจนั้นอาจจะยากต่อการส่งต่อ ไม่เหมาะ ไม่เหมือนและไม่มีความเปลี่ยนผันเปลี่ยนแปลงไปได้ 

   การรอคอย ทุกคนนั้นทำตามหน้าที่ ทำในสิ่งที่ควรทำ หากว่าจะว่าทำไม่ลงไปในน้ำหา เพราะเหตุของการเข้าใจในเวิ้งน้ำนี้ หากตัวเปล่า หากไร้การป้องกัน ใยเล่าจะกลับมามีชีวิต อาจจะต้องพรากมากกว่าหนึ่งชีวิตได้ 

   ใจเย็นทุกอย่างเป็นไป ทุกอย่างรู้กาล รู้เวลาที่เหมาะสมเพียงแต่ ทุกการเกิดขึ้นต้องการ ทุกการยอมรับเสมอและแล้วการเจอะเจอเพราะบอกและเสนอให้รู้ให้เห็น  ไม่มีที่สิ้นสุดหากว่าคนเรานั้นยังไม่หยุดในการเดินทาง  และแล้วเรานั้นจะเจอกันในอีกฟากฝั่งของมุมนักเดินทาง