แม้เด็กสาวก็ธุดงค์ได้"บวชใตได้ทำทุกที่ทุกสถานให้เป็นเหมือนวัดได้ทำสมาธิที่ไหนก็ได้ทั้งสิ้น

ศรัทธาที่มากกว่า คือศรัทธาด้วยใจดวงเล็กๆ

หลายคนนัันให้คำตอบเราว่า

เพียงเกิดมาพบศาสนาก็ดีถมไป

อาจจะเพราะการปลูกฝังที่หาหนทางได้ 

ประจำวจของเด็กบริสุทธิ์และใสเย็น

รู้สัจธรรมนำพาให้ได้เห็น

ความสุขที่แท้จริงจะเป็นอย่างไรได้เดินตาม 

  ขอให้รักในการกระทำ ทุกสิ่งนั้นจะพยายามเปลี่ยนแปลงได้ตลอด ก่อนหน้านั้นเราอาจจะคิดว่า คนที่อายุเยอะเท่านั้นที่จะต้องเดินเข้าไปในวัดหรือว่าฟังธรรม คนรุ่นใหม่ต้องทำงาน ไม่จำเป็นที่จะต้องไปวัดหรือที่ไหนทั้งสิ้น แต่พอเวียนมาถึงในส่วจของตรงนี้ทุกอย่างนั้นกลับเปลี่ยนแปลง ไป 

  เด็กสาวตัวเล็กอายุเพียงห้าขวบ สนใจในศาสนาและรักในการกระทำกราบไหว้พระ ห่างจากครอบครัวเพื่อที่จะบำเพ็ญสมาธิ สวดมนต์ ถือว่าเป็นบุตรที่มีความสุขุมและจิตใจยากแท้จะพบเจอในส่วนของความไม่ดี คนดีนั้นจะเข้ามาหา คนเราหากว่าใฝ่ใจแต่สิ่งดี ไม่มีปัญหาในเรื่องที่ทำให้ทุกข์ใจอย่างแน่นอน วันของความสุข สุขที่หาได้ยากคือความสุขที่มาจากใจ 

สำรวมกาย สำรวมใจ หลีกหนีจากความวุ่นนวายที่สิ้นสุด หากว่าเรานั้นสามารถให้เดฟ้กเข้าใจในสัจธรรมความจริงนั้นเร็วเท่าไหร่ ใจของเขาจะพบความสุขมากขึ้นเท่านั้น เพราะความวุ่นวายยังนิด

  ใจของเด็กขาวสะอาดยังไม่มีมลทินหรือสิ่งที่ไม่ดีมากระทบใจ ยังไม่ได้เรียนรู้ในสิ่งที่ไม่ดีมากนัก แต่เมื่อไหร่ที่พร้อมสำหรับทุกอย่าง จะยิ่งกว่าที่ได้เห็นที่ได้มอง เห็นในแบบนี้แล้ว อดใจไม่ได้เลยที่จะหยิบขึ้นมาถ่าย และเก็บความทรงจำที่ดีนี้ไว้ 

   การที่เด็กห้าขวบหนึ่งคนนั้นนั่งลงไปในเส้นทางที่พระธุดงค์นั้นผ่าน การนั่งอย่างสุขุมและแสดงถึงความอ่อนน้อมในสายตาของเรานั้น เด็กคนนี้มีความคิดที่เหนือจากเด็กทั่วไป เพราะวัยนี้เป็นวัยแห่งการเรียนรู้การนิ่งจึงยากกว่าที่จะเห็นเสมอ เส้นทางที่ฝ่าฟันหนทางนั้นจะยังเสมอเหมือนเดิมไปตลอดทาง เก็บภาพรอยยิ้มควาสสุขแล้ววันเวลาจะสอนเขา เขาจะอยู่บนโลกนี้อย่างมีความสุขเอง