รักที่กินไม่ได้ "ดอกไม้จะมีค่าเท่ากับชาไทยที่ใครชอบไหม" ในวันแห่งความรัก

วันแห่งความรักนั้นหลายคนอาจจะรอคอย 

แต่ความจริงหากนับรอยคือตำนานความเศร้า

ใครคนหนึ่งต้องการจะสื่อสารความรักตน 

จบชีวิตของตนเพื่อความรักในวันแห่งสูญสิ้น

วาเลนไทน์ชื่อชายผู้ซื่อสัตย์ในความรักของตนตราบนานแสนนาน 

  ชาไทยสิ่งที่เรานั้นชอบ แม้ว่าจะในส่วนของวันหยุดวันไหนเราจะเดินทางไปที่นี่เสมอ อร่อยหอมกรุนมาก ละมุน สำหรับเรานั้นหากว่าใครนำในส่วนของดอกไม้นั้นมาให้ ยากมากจะชอบเพราะว่าไม่ค่อยชอบในการที่จะกินดอกกุหลาบ 🌹ที่แสนจะแพง หากว่าคิดในส่วนของราคาดอกกุหลาบนั้นราคามากกว่าหนึ่งร้อยแน่นอน เพราะว่าแม้เพียงดอกยังขายในส่วนของดอกละ 50 บาท แต่หากว่าต้องซื้อทั้งหมดห้าสอบดอกจะราคาขนาดไหน 

   ดอกไม้ที่เรานั้นไม่ชอบ แต่ที่ชอบคือ ชาไทย ชาไทยแก้วเพียงราคาคือ ห้าสิบบาทเหมือนกัน จะได้ทั้งหมดกี่แก้ว อะไรที่กินได้คือความชอบของคนทุกคนเสมอ 

   ชาไทย ความหอมความหวานที่มากกว่าทุกคนมองหา คาเฟอีนที่เพิ่มความสุขและรอยยิ้ม สีสันที่เปลี่ยนเส้นทาง จะนำมาสื่อสารความสุข หลังจากนั้นใครต้องการจะนำอะไรมาให้ ยิ่งได้ในความสุข

   คุณค่าทางจิตใจ สื่อสารได้มากกว่าเสมอ ดอกไม้สีนั้นมีสีฟ้าอร่ามใส และพ่อหุ้มด้วยกระดาษทำไว้ให้ได้เห็น  ดอกนั้นเข้าใจการพับและมองแล้วงดงาม แต่จะได้ไม่นานเกินหนึ่งอาทิตย์จึงไม่ได้ชิม สวยงามสำหรับหญิงสาวแต่ว่าไม่ได้ทุกคน 

   เราคนหนึ่งที่ไม่ต้องการในส่วนของช่อดอกไม้ เพราะว่ามันไม่ได้มีประโยชน์อะไร สวยงามจริงไหมจริง แต่ว่าไม่ชอบ คนเรานั้นชอบไม่เหมือนกัน ใช่ว่าคนนั้นจะชอบดอกไม้กุหลาบเหมือนกันทั้งหมด เพียงเพราะดอกนั้นในรูปสวย และสีสันสะดุดตาเท่านั้นมองความตั้งใจมากกว่า ทุกอย่างการแสดงที่สื่อในวันแห่งความรักนั้นจะต้องมีในส้วนของทุกวัน คงที่ ให้ทุกวันนั้นเป็นวันแห่งความรักที่แตกต่างกันไป แล้วเรานะ้นจะมีควาสสุขในทถกวันเท่านั้นเอง 

  สิ่งที่ต้องเลือกกับความต้องการนั้น จะนำมาถึงตัวของเรา ที่เรานั้นที่เราต้องบอกกล่าวเพราะอะไรที่ไม่ได้สื่อสารย่อมเกิดความไม่เข้าใจเท่านั้นเอง