วีรชน"ครูวันหนึ่งครูจนลมหายใจสุดท้าย" ชดเชยให้สูงสุดเท่าที่จะสานฝันต่อได้ เพราะครูก็คือคนที่รับใช้ชาติเหมือนกัน

กราบรักด้วยสิบนิ้วที่วอนไหว้

ในครูไทยผู้ที่เสียสละ ยอมแม้ชีวิตจะต้องละ

จากภาระหน้าที่ที่สู้ทน ทิ้งลูกน้อยทั้งสองคน

ละร่างตนฝากความดี บดบังชีวิตเด็กที่มี

ตายในหน้าที่ของคนที่เป็นเรือจ้างนำทางเด็กไทย

   หากว่าเรานั้นได้ติดตามข่าวมาอย่างมากในทั้งทางโซเซียลหรือว่าในโทรศัพท์ โทรทัศน์ที่ออกข่าวถึงการเสียสละของผู้นำ ผู้อำนวยการที่เข้าไปช่วยตัวประกันในโรงเรียนที่เข้ามาทำร้ายเด็กๆ จนทำให้ตนเองนั้นต้องจากไปเดินทางไกลอย่างกไม่มีวันกลับมา 

   หน้าที่ในการรับใช้ชาติหากว่าคือทหารนั้นครูเองก็รับใช้ชาติด้วยการทำหน้าที่ของตนเองนั้นดูแลคอยสั่งสอนให้เด็กนั้นเติบโตอย่างมีคุณค่า และมีความสุขในสังคมต่อไป สำหรับครูนั้นก็คงมีควาใสุขเสมอเหมือนตนเองได้เห็นลูกไปทำหน้าที่ต่อจากตนเอง 

   การตอบแทนจากหลายอย่างอาจจะไม่เท่ากับสิ่งที่ได้รับ แต่ครูเองคงจะมีความสุขที่ได้ช่วยนักเรียนในปกครองของตนเองให้รอดจากผู้ร้าย ในสถานที่ที่ทำงาาของตน ที่เหมือนบ้านทำทุกวัน จนตนเองนั้นจากไปในบ้านของตนเอง 

   ทิ้งไว้เพียงดวงใจสองดวงของครู สานต่อความสุขคือการได้รับโอกาส การประกอบอาชีพอย่างแม่เดินตามรอย แม้ว่าจะยากที่จะทำใจได้ แม้การเยียวยาเพียง 1 ล้านแต่เป็นหนึ่งล้านที่ไม่อยากได้ รอคอยวันที่เด็กสองคนนั้นจะเติบโตและทำหน้าที่ของคำว่าแม่พิมพ์แห่งชาติให้ได้ 

 เพราะครูคือแม่พิมพ์ของชาติ ทหารคือรั้วของชาติการได้ยินคำนี้ทำให้ทุกคนนั้นต้องน้ำตาไหลริน การขาดแม่เหมอนแพขาด ยังคงเป็นความจริงเสมอ ไม่มีใครอยากจากไป แต่เพราะว่าถึงเวลาที่ต้องไป อาจจะเพราะว่าสิ่งที่ตามมานั้นคือสิ่งที่คงอยู่ติดตัวตามา ขอให้เป็นการเดินทางที่สงบสุขและมองดูเด็กๆ บนฟ้าครูคือใครในวันนี้ เพียงอยากเห็นเด็กที่ตนนั้นสั่งสอนเป็นคนดีตลอดกาล ไม่ว่าจะต้องยอมแลกด้วยชีวิตของตนเองก็ตาม เพื่อเจ้าเติบโตเป็นต้นกล้าที่ครูได้ยิ้มและตาหลับได้พอ