รสชาติที่คิดถึง ไข่เจียวฝีมือแม่ที่อร่อยกว่าร้านดัง

เคยไหม วันที่เราเหน็ดเหนื่อย จากการทำงานในวันที่ชีวิตวุ่นวายแต่สิ่งที่เรานึกถึงตอนหิว ไม่ใช่อาหารที่แพง  แต่กลับอยากกินอาหารง่ายเมื่อก่อนที่เราเป็นเด็ก เช่น ไข่เจียวร้อนๆราดข้าว กลิ่นจากกะทะของแม่ รสชาติธรรมดาบ้านๆแต่มันหอมที่คุ้นเคยฟุ้งกระจายไปครัว 

ความไม่สมบูรณ์แบบที่ลงตัว สีของไข่เจียว อาจจะไม่เหลืองทอง ไม่กรอบฟู เหมือนร้านอาหารดังๆหรือตามเชฟที่บอกว่าลักษณะของไข่เจียวต่อให้ไม่ตรงลักษณะแต่มันก็เป็นไข่ที่อร่อยกว่าร้านดังทั่วไปซะอีกนี่แหละความไม่สมบูรณ์ที่ลงตัว ไข่เจียวของแม่ ถึงจะไม่สมบูรณ์แต่มัน เอกลักษณ์เฉพาะตัว ที่เด็กน้อยในวันนั้นกินทุกวันเลย

เครื่องปรุงลับ ที่เรียกว่า ความรัก ทุกครั้งจะถามแม่ว่า ใส่อะไรลงไปบ้าง แต่สิ่งที่จะได้ยินคือ ก็ไข่เจียว ใส่เครื่องปรุงปกติ เช่น รสดี หรือ น้ำปลา แค่นั่นเองแล้วมักได้เสียงตามหลังมา  ว่าจะให้ใส่อะไรไป ไข่เจียวธรรมดามันใส่เครื่องปรุงได้ไม่กี่อย่างหรอกนะ นั่นมันเป็นคือ ความรัก เอาใส่ใจ และตั้งใจเพื่อให้เราได้อิ่ม ความอร่อยรับรู้ด้วยใจ มันเป็นรสชาติของความรัก ที่ไม่ต้องใช้เครื่องปรุงราคาแพงและไม่มีขายร้านไหนเลย

 ประตูย้อนเวลาแห่งความทรงจำ ทุกครั้งที่ได้กินข้าวไข่เจียวของแม่ มันทำให้ย้อนกับไปในตอนเด็กอีกครั้ง ในเราวันที่ ไม่ต้องแบกภาระมากมาย  แม่จะถามเสมอว่า หิวข้าวยัง เป็นที่ได้กลับมาคือข้าวไข่เจียว เป็นรสชาติของการพักใจ ในวันที่โลกข้างนอกใจร้ายกับเรา ไข่เจียวไม่ได้แค่อาหาร แต่คือ บ้านที่มาพักพิงได้เสมอ

สรุป รสชาติที่ไม่มีเวลาลืม สิ่งที่ทำให้ไข่เจียวอร่อยกว่าร้านอาหารดังๆไม่ได้มีเคล็ดลับอะไรเลยนอกจาก การปรุงด้วยหัวใจแล้วเสริฟ์

ด้วยความห่วงใย สำหรับคนที่สามรถกลับไปกินไข่เจียวฝีมือแม่ได้ อย่าลืมบอกแม่นะว่า ข้าวไข่เจียวจานนี้อร่อยที่สุดเลย ถ้าวันหนึ่งรสชาตินี้กลายเป็นแห่งความทรงจำที่มีค่าที่สุดในชีวิต