อื้อหือ นี่แหล่ะประวัติและที่มาของ "กุนเชียง" หนึ่งในอาหารยอดนิยมของคนไทย เพื่อนๆหลายคนก็คงชอบทานเหมือนกันน๊า ^_^

กุนเชียงเป็นอาหารแปรรูปประเภทไส้กรอกแห้งที่มีรากมาจากจีน และดังมากในครัวจีนแถบเอเชียแบบที่พอเห็นหน้าตาก็รู้เลยว่า “อ๋อ อันนี้แหละ” จุดเด่นคือกลิ่นหอมๆ หวานเค็ม และเนื้อแน่นหนึบ พอกัดแล้วได้ฟีลทั้งมันทั้งรสจัดแบบพอดี ซึ่งจริงๆ มันเกิดจากวิธีถนอมอาหารของคนสมัยก่อนล้วนๆ เพราะยุคที่ยังไม่มีตู้เย็น การทำเนื้อให้เป็นไส้กรอกแล้วทำให้แห้งหรือรมควัน จะช่วยยืดอายุเก็บได้นาน เอาไว้ทำกับข้าวทีหลังก็สะดวกมาก

ส่วนชื่อ “กุนเชียง” ที่เราเรียกกันในไทย หลายคนมักเผลอเข้าใจว่า “กุน” แปลว่าหมู แต่ในสายอธิบายทางภาษาที่เล่าต่อกันมา โดยเฉพาะที่โยงกับสำเนียงจีนแต้จิ๋ว/จีนใต้ จะอธิบายว่า “กุน” มาจากคำที่มีความหมายประมาณ “กรอก/บรรจุ” และ “เชียง” คือ “ไส้” รวมๆ แล้วสื่อความหมายตรงตัวประมาณ “ไส้ที่ถูกกรอก” หรือก็คือไส้กรอกนั่นเอง (พูดง่ายๆ คือชื่อมันบอกวิธีทำเลย)

กุนเชียงแบบดั้งเดิมมักทำจากเนื้อหมูกับมันหมู สับหรือบดหยาบๆ แล้วปรุงรสด้วยเกลือ น้ำตาล ซีอิ๊ว และบางสูตรใส่เหล้าจีนหรือเครื่องเทศเพื่อเพิ่มความหอม จากนั้นก็กรอกลงไส้หมูที่ทำความสะอาดแล้ว แล้วค่อยตากแดดหรืออบให้แห้ง บางพื้นที่ก็รมควันต่ออีกนิดเพื่อเพิ่มกลิ่นเฉพาะตัว พอแห้งได้ที่ก็เก็บไว้ได้นาน หิวเมื่อไหร่ก็หยิบมานึ่ง ทอด หรือเอาไปผัดได้ทันที

พอชาวจีนอพยพไปหลายประเทศรวมถึงไทย กุนเชียงก็เดินทางมาด้วย แล้วค่อยๆ ปรับสูตรให้เข้ากับวัตถุดิบและรสท้องถิ่นมากขึ้น เช่น ทำจากไก่หรือปลา เพิ่มระดับความหวานหรือความเค็มให้ถูกปากคนพื้นที่ จนทุกวันนี้กุนเชียงกลายเป็นของติดครัวที่หาซื้อง่ายมาก และเอาไปทำเมนูได้สารพัด ตั้งแต่ข้าวผัดกุนเชียง ยำกุนเชียง ไปจนถึงใส่โจ๊ก ใส่ผัดผัก หรือหั่นกินกับข้าวต้มแบบง่ายๆ ก็อร่อย สุดท้ายแล้วมันเลยไม่ใช่แค่อาหารแปรรูปธรรมดา แต่เป็นของกินที่สะท้อนทั้งภูมิปัญญาการถนอมอาหารและวัฒนธรรมการกินที่สืบต่อกันมาแบบยาวๆ เลยแหละ