แค่เพื่อนห้องเดียวกัน ที่ใจเต้นทุกครั้งที่เขาเรียกชื่อ

ฉันแอบชอบเขา

ไม่ใช่แบบหวือหวา ไม่ใช่แบบประกาศให้โลกรู้

แต่เป็นแบบที่หัวใจรู้ดีทุกครั้งที่เขาเดินผ่าน

เราอยู่ห้องเดียวกัน

เขานั่งแถวหน้า ฉันนั่งแถวกลาง

ระยะห่างไม่ถึงสิบก้าว

แต่เหมือนไกลกว่าระยะดาวกับโลก

เขาเป็นคนธรรมดามาก

ผมสั้น เสื้อเชิ้ตนักเรียนรีดไม่ค่อยเรียบ

ชอบยิ้มเวลาเพื่อนแซว

และชอบยืมปากกาคนอื่นเพราะลืมเอามาเองทุกวัน

ส่วนฉัน…

เป็นคนที่เตรียมปากกาสำรองไว้สองด้าม

เผื่อว่าวันไหนเขาจะหันมาพูดว่า

“ขอยืมหน่อยได้ไหม”

แค่ได้ยินประโยคนั้น

ใจก็เต้นแรงเหมือนวิ่งรอบสนามสิบรอบ

ฉันรู้ตารางเรียนเขาดีกว่าตารางเรียนตัวเอง

รู้ว่าเขาชอบกินน้ำหวานร้านไหน

รู้ว่าเขาไม่ชอบวิชาคณิต

และรู้ดีว่า…เขาไม่เคยรู้เลยว่ามีใครคนหนึ่งมองเขาอยู่ตลอด

บางวันเขาทัก

“วันนี้ดูเหนื่อยนะ”

ฉันยิ้มแล้วตอบว่า

“นิดหน่อย”

แต่ความจริงคือ ฉันเหนื่อยตั้งแต่คิดว่าจะตอบเขายังไงไม่ให้ดูชอบเกินไป

บางวันเขาทัก

"หิวหรือป่าว ไปกินข้าวด้วยกันไหม" คำสั้นๆสำหรับเขาดูจะไม่คิดอะไรแต่เขาจะรู้ไหมว่าฉันเขินขนาดไหน

แล้วทำไมเขาชอบมาส่งยิ้มให้ ฉันในยามที่ฉันหมดกำลังใจก็ไม่รู้ เขาจะชอบมาวนเวียน ใกล้ตัวฉัน หรือฉันจะคิดไปเองก็ไม่รู้ แต่เมื่อใกล้ปิดภาคเรียนในวันนั้น ตรงกับวัน สอบปลายภาค

เขาทักมาขอยืมสรุป ฉันใช้เวลาทำสรุปใหม่ทั้งคืน ลายมือสวยที่สุดเท่าที่เคยเขียนมาในชีวิต

วันส่ง เขายิ้มแล้วพูดว่า “ขอบคุณนะ” แค่นั้นเอง

ฉันยิ้มทั้งวัน ยิ้มจนเพื่อนถามว่า “เป็นอะไร”

ฉันไม่เคยบอกเขาว่าชอบ

ไม่เคยกล้า แต่ก็ไม่เคยเสียใจ ไม่เคยอยากครอบครองเขา

เพราะแอบรักในวัยนี้ มันไม่จำเป็นต้องสมหวัง

แค่ได้เขิน ได้ยิ้ม ได้มีใครสักคนทำให้การไปโรงเรียนทุกวันน่าตื่นเต้นขึ้น แค่นั้นก็พอแล้ว 💗