ซีรียส์รวมความฮา : เอ๊ะ...ภาพนักรบเขมรโบราณนี่ ทำไมมันดูแปลกๆ เหมือนเคยเห็นที่ใหนมาก่อนซักที่น๊า...

ปากก็บอกว่าไม่ชอบ “เสียมขี้ก๊อป” เช้าเย็น พูดบ่อยจนคนฟังเริ่มจำได้ขึ้นใจ แต่พอวันหนึ่งเผลอเลื่อนฟีดไปเจองานอาร์ตในเพจพี่ Reahu Sura เข้าเท่านั้นแหละ ความรู้สึกแรกไม่ได้โกรธ ไม่ได้หมั่นไส้ แค่เอียงคอแล้วคิดในใจว่า…เอ๊ะ ทำไมภาพมันดูคุ้น ๆ เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน 🤔

พอดูไปดูมา อ๋อ เข้าใจละ นี่มันฟีลอาร์ตแฟนตาซีสายตะวันตกชัด ๆ กล้ามแน่น ตัวละครยืนเท่ ๆ แสงเงาดราม่า ๆ กลิ่นอายแบบ Conan the Barbarian ที่คนสายคอมิกหรือสายวาดรูปเห็นแล้วจะร้องอ๋อทันที แบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร งานระดับตำนานใคร ๆ ก็เคยดู เคยชอบกันทั้งนั้น 🇺🇸

ถ้าให้จินตนาการเล่น ๆ ก็เหมือนเดินเข้านิทรรศการชื่อว่า “แรงบันดาลใจ (เวอร์ชันเปลี่ยนชุด)” 🎨🐱 คือโครงเดิมยังอยู่ครบ แต่เปลี่ยนเครื่องแต่งกายนิดหน่อย ดาบฝรั่งกลายเป็นดาบพื้นเมือง ฉากปราสาทยุโรปกลายเป็นนครวัด จากสาวผมทองก็เปลี่ยนเป็นสาวอัปสรา เรียกได้ว่ารีสกินแบบตั้งใจ

พอมองละเอียดขึ้นก็ยิ่งอมยิ้ม เพราะองศาท่าทางมันช่างเป๊ะเหลือเกิน กล้ามทุกมัด ท่ายืน การวางเท้า มุมมอง แสงเงา เหมือนกันจนแทบจะเอามาวางซ้อนกันได้พอดี แบบนี้ถ้าเป็นเกมก็คงเรียกว่า “ใช้โมเดลเดียวกัน แต่เปลี่ยนสกิน”

แน่นอน พอมีคนแซว ก็จะมีคำอธิบายสุดคลาสสิกตามมา “นี่คือแรงบันดาลใจ” “ศิลปะมันต่อยอดกันได้” ซึ่งก็จริงนะ ศิลปะโลกนี้ไม่มีใครเริ่มจากศูนย์หรอก ทุกคนล้วนเคยดู เคยซึมซับงานของคนอื่นมาก่อนทั้งนั้น แค่บางงานมันซึมซับจน…จำทางกลับบ้านตัวเองไม่ค่อยได้ 😅

ที่น่าขำเบา ๆ คือ ในขณะที่บางคนชอบตั้งคำถามเสียงดังเรื่องการขโมยวัฒนธรรม พอหันกลับมาดูงานที่ตัวเองชื่นชม กลับกลายเป็นว่ามันมีกลิ่นอายสากลจ๋าเสียจนพาสปอร์ตแทบจะเป็นสีฟ้าขาวแดงไปแล้ว

เอาจริง ๆ เรื่องแบบนี้ ถ้ามองด้วยอารมณ์สบาย ๆ ก็ถือว่าเป็นสีสันของโลกศิลปะ งานฝรั่ง งานเอเชีย ต่างก็ไหลเวียนแลกเปลี่ยนกันไปมาได้ แต่ถ้าจะให้ขำจริง ๆ ก็คือ เวลาที่เราชี้นิ้วไปหาคนอื่นว่า “ก๊อป” อย่าลืมหันกลับมามองงานฝั่งตัวเองด้วย เผื่อจะได้หัวเราะพร้อมกันแบบไม่ต้องซีเรียส

สุดท้าย ความภูมิใจในวัฒนธรรมมันจะดูน่ารักที่สุด ก็ตอนที่มันมาพร้อมไอเดียใหม่ ๆ และอารมณ์ขันนี่แหละ เพราะศิลปะที่ดี นอกจากจะทำให้คนว้าวแล้ว ยังควรทำให้คนยิ้มได้ด้วยเหมือนกัน 😌🎨