"ยอดเขาพนมดงรัก" จุดสูงสุดและสิ้นสุดของเขาพระวิหารหน้าผาที่สูงชันมองด้านหลังไม่ได้กลัวความสูง เหวแน่นอน

หากว่าเส้นทางของเรานั้นได้เดินทางไปที่ไหน  เราเองตอบได้ว่าที่นี่นั้นใกล้บ้านเราอย่างไม่มีเส้นเขตแบ่ง

มีเพียงแนวรั้วธรรมชาติที่กลั้นแดนดิน ความสุขของการเดินและสูดอากาศที่หนาวเย็นอย่างงดงาม

แผ่นหินนั้นสูงกว้างใหญ่ เน้นในส่วนที่งดงามและทดแทนไป

   ไม่ว่าเรานั้นจะเดินหรือว่ายืนอยู่ตรงนั้นแผ่นดินนั้นก็ไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่ง เรานั้นจะไปยึดอะไรหากว่าสถานที่ไหนนั้นคือดินแดนของใคร การตัดสินนั้นคือจุดสิ้นสุดเสมอ  ก่อนหน้าที่เรานั้นเดินทางเพื่อที่จะขึ้นชมหรือว่าสักการะ เพราะว่าการที่เรานั้นยังไม่สามารถที่จะมาถึงได้ก่อน สวยงามมาก บรรยากาศถามว่าร้อนไหม ร้อนเหมือนกันแต่ว่าลมค่อนข้างที่จะเยอะมากกว่า เสียงของหินที่อาจจะมีการพังทลายไหมอย่างน่ากลัว    

    เขาพระวิหารหรือว่าใน ภาษาเขมร เรียกว่าพระวิเหรียะ ออกเสียงนั้นยากลำบากมาก กว่าที่จะได้มาตรงนี้ หากว่าแต่ก่อนนั้นกัมพูชาคือเมืองขึ้นหายไปมากกว่าสี่สิบเจ็ดปี จากนั้นมีการเกิดในส่วนของสงครามกลางเมืองที่มีการเดินทางออกนอกประเทศ ไม่อยากได้ยินในส่วนของเสียงที่ไม่พยายามเลยในการที่จะหลับใหล และถามไถ่ได้ 

   การเดินทางมาที่นี่เรานั้นไม่ได้ต้องการที่จะอยากได้อะไร เพราะว่าเรานั้นไม่ได้ต้องการที่จะกินในส่วนของอิฐหินที่อร่อยเคี้ยวหนึบๆ หินของด้านบนนั้นหนามากสวยงามมาก แต่ว่ามีการพังทลายลงมาจำนวนมาก มีการซ้อนกันของก้อนหินกันเลย จากนั้นนำมาในส่วนของสิ่งที่เขานั้นเตรียมไว้  อ่านแล้วต้องเพิ่มเติมหรือไม่

   สูงกว่าที่นี่นั้นไม่มีแล้ว หากว่าจะพูดคือสูงมากกวา่น้ำทะเลนั้นจำนวนมาก เชือกที่มีการขึงนั้นกลัวว่าจะมีคนทดลองในการลงไป อาจจะได้กลับมาหรือไม่นั้นถือว่ายาก  ก่อนลงตอนนั้นเราจะนั่งลงจากนั้นเลื้อยออกมาอย่างเบาสบาย จากนั้นเรานั้นคงไม่ได้ไปด้วยกันอย่างแน่นอน 

   สีสันที่แตกต่างในความรักที่เลือกไม่ได้ บางคนนั้นมีความสุขกับอีกคนหนึ่งแต่ว่าเมื่อมีคนนั้นกลับมา จนทำให้เกิดในส่วนของที่หมายที่มากกว่าที่เรานั้นต้องการ การที่เด็กๆ นั้นออกไปจากที่ในการเล่นของตนเอง การถือในส่วนของเบ็ดนั้นเดินไปทางนั้นเพื่อที่ต้องการจะทำอะไร เหมือนเคยบอกแล้วว่าน่าจะสิ่งนี้เองทำให้เรานั้นคิดมากและจินตนาการมากกว่าทุกที่