"ดังฟืนสุมเตา" (ตาไฟที่ใช้ฟืนสุ่มไฟ)สิ่งหายากในสมัยที่ Ai เข้ามาครอบงำ

ดังฟืนที่ยังคงสุมเตาอย่างแรงกล้า 

มองสุดสายตาประสานเสมอ 

ทุกครั้งที่เรานั้นมองในสายน้ำในยามที่พบเจอ 

เสมอเหมือนว่าเธอนั้นต้องย้อนกลับไป 

บางครั้งตอนเด็กเรานั้นยังพูดคุย 

สื่อสารเสมอด้วยคุณค่าว่าเหมือนเพื่อน 

แต่บางครั้งคนเรานั้นก็คุยกับเตาไฟที่สุมดวง 

พรุ่งนี้อาจจะไม่พ่วงในแสงของความงามในยามเข้าใจอุ่นกายตามมา 

   ก่อนหน้านั้นเราเองเคยเห็นในส่วนของเส้นทางที่เราเองมองเห็นคือการเดินทางไปยังสถานที่ที่ไม่ต้องลำบากในส่วนของ การก่อกองไฟ ไฟสาดส่องไปยังดวงดาว ที่แม้แต่แมงนั้นก็ยังไม่เคยมองหรือส่องสว่างเลย ก่อนหน้านั้นเราอาจจะเคยเห็นในทุกเช้าที่ยายนั้นตื่นขึ้นมาเพื่อที่จะหุงข้าว ต่อจากนั้นเราตื่นขึ้นมาเราก็จะไปนั่งเพื่อที่จะผิงไฟอย่างมีความสุข 

    ความสุขของการนั่งหน้าเตาไฟนั้นจะรู้สึกอุ่นแม้ว่าฝนหัวของเรานั้นจะได้กลิ่นของควันไฟ ที่ส่องประกายไปมา สีสันที่แตกต่าง ยังคงสว่างในหน้าที่ของทุกมุมเมือง 🔥ที่เกิดขึ้นจากการต่อฟืน เมื่อฟืนท่อนแรกนั้นเข้าไปแล้ว ฟืนที่เรานั้นจะต่อเข้าไปได้ถูกยัดเข้าไปอย่างง่ายดาย นั่นคืืการต่อฟืน 

   ด้านล่างของไฟนั้นจะมีในส่วนของถาดหรือขันโตกมารองในส่วนของขี้เถ้า ที่หากว่าขี้เถ้านั้นมีจำนวนมากเกินไป จะทำให้การก่อไฟนั้นลำบาก เราจะต้องเขี่ยออกมาให้หมด เพื่อการก่อไฟที่ง่าย  การพังของเตานั้นมีเหมือนกัน พังลงมาบางเตานั้นจะต้องมีการนำในส่วนของไม้นั้นค้ำไม่ให้ หลุดลงมาอย่างง่ายดายเลย สีสันที่แตกต่างคือความหม้อดำ 

    หม้อนัน้ต่อให้ใหม่ขนาดไหน สุดท้ายแล้วก็จะดำไร้ที่ติ  ขูดออกมาดำมาก แต่หากว่าทีการทำความสะอาดหลังจากที่เผานั้นจะง่ายและกลับมาใสเหมือนเดิม หม้อใหม่เท่าไหร่ก็ตามหากว่ามีการเผาด้วยฟืนนั้นก็ยากที่จะสวยงามอย่างแน่นอน  

    แสงไฟในยามเช้าของนาย ทำให้เรานั้นกลับมามองในส่วนของเตาที่ยายน้้นหุงข้าวในทุกเช้าทำให้มีความสุข สิบปีที่ยายนั้นจากไปแต่ว่าไม่มีวันไหนที่ยายนั้นได้หายไปจากความทรงจำของหลาน แม้ว่าเวลานั้นจะผ่านมาอย่างยาวนาน ต่อให้ชีวตก้าวไกลไปขนาดไหน สุดท้ายแล้วก็จะกลับไปที่บ้าน เหมือนตัวเรา แม้ว่าไปไกลสุดขอบฟ้า ไม่นานก็จะต้องกลับมาที่บ้านของเราอีกครั้งเสมอ เส้นทางที่เรานั้นต้องเจอ เรื่องราวที่จะนำไปเล่าให้เตาไฟนั้นฟังยังมาเสมอ เหมือนเพื่อนที่เพรียกหาไม่ลืมแม้จะต้องเจอทุกอย่างที่เราต้องก้าวเดิน