อย่าบ่นคร่ำครวญ

ก็จริงอยู่หรอกครับว่า ชีวิตนี้ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย เพราะบางทีเพื่อนร่วมงานก็ชอบปัดสวะ โยนเผือกร้อนมาให้ ลงท้ายคุณก็ต้องแบกงานเพิ่มจนหลังแอ่น

บรรดาเจ้านายก็มักสั่งงานแบบลวกๆ ทำงานไม่เก่ง และความเห็นไม่ลงรอยกับคุณอยู่บ่อยๆ พวกคนโง่ได้เลื่อนขั้นเต็มว่อนไปหมด งานก็ล้นมือ ระบบการทำงานช่างห่วยแตก หรือไม่พวกสมองกลวงก็ชอบมาขัดแข้งขัดขาคุณ ชีวิตคนทำงานก็คงเจออะไรประมาณนี้กันทั้งนั้น ซึ่งมันก็น่าบ่นเอาเสียจริงๆ ล่ะครับ

แต่คุณลองบอกผมหน่อยเถอะครับว่า ถ้าบ่นไปแล้ว จะมีอะไรสักอย่างดีขึ้นบ้างไหม หรือจะเปลี่ยนอะไรได้บ้างหรือเปล่า ไม่มีทาง และไม่มีวันเลยครับ การบ่นคร่ำครวญนั้นเป็นอุปกรณ์ฆ่าเวลาที่ประดิษฐ์คิดค้นขึ้นโดยบรรดาคนเศร้าที่ว่างงานมากๆ ไม่ค่อยจะมีอะไรทำ คนขี้บ่นมักจะยืนจับกลุ่มอยู่กับคนขี้นินทาเสมอๆ ดีไม่ดีก็อาจจะเป็นคนเดียวกันนั่นแหละ แต่แสดงนิสัยต่างกันไปตามสถานการณ์ แล้วคนที่บ่นเก่งๆ นั้นก็มักจะนินทาเก่งด้วยครับ

การบ่นคร่ำครวญรังแต่จะเสียแรงเปล่า ไม่ทำให้ใครได้ดีหรือประสบความสำเร็จใดๆ ทั้งสิ้น การบ่นทำให้เกิดผลแค่ว่า

• คุณถูกตราหน้าว่าเป็นพวกขี้เกียจสันหลังยาว ใจแคบ คิดเล็กคิดน้อย และเป็นคนที่ไม่มีความสําคัญ ทำให้คุณกลายเป็นคนชอบเบะปาก ไม่สวยไม่หล่อเอาเสียเลย

• เสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ ดึงดูดพวกชอบบ่นคร่ำครวญเข้ามาหาคุณ

• ชื่อเสียงกระฉ่อนฉาวว่าเป็นคนที่ดีแต่บ่น ไม่สร้างประโยชน์ หรือช่วยเหลือเกื้อกูลอะไรเลยสักอย่าง

• ทำให้ตัวเองเสียกำลังและว่ายวนอยู่ในวงจรอุบาทว์

แล้วจะให้ทำยังไง ถ้าเป็นคนขี้บ่นจนติดนิสัยไปแล้ว นิสัยนี้แก้ได้หมูๆเลยครับ แค่เวลาจะบ่นคร่ำครวญเรื่องไหน ก็ให้คิดวิธีแก้ปัญหาของเรื่องที่เราจะบ่นเอาไว้ด้วย ถ้าขนาดตัวเองยังไม่เห็นวิธีแก้ปัญหา ก็ห้ามบ่น ลองทำแบบนี้สักสองสัปดาห์ นิสัยขี้บ่นของคุณจะหายวับไปโดยปริยายเลยครับ

แล้วก็เป็นธรรมดาโลกที่เวลาบ่นอะไรใคร มักต้องบ่นลับหลังคู่กรณี คราวหน้าถ้าอยากบ่นระบายความอึดอัดเรื่องใคร เดินไปบ่นใส่หน้าเขาเลยดีกว่าครับ ถ้าเจ้าตัวยังไม่ได้อยู่ตรงนั้น ก็ยังปากไว้ก่อน อย่าเพิ่งบ่น เป็นกฎที่เรียบง่าย แต่ได้ผลชะงัดนักเชียว ธรรมชาติของคนเรานั้น พอเจอหน้ากันจังๆก็จะหยุดบ่นไปเอง ไม่นานคุณก็ต้องเลิกบ่น เพราะขืนทำแบบนั้นบ่อยๆ คนเขาจะพาลโกรธคุณไปทั้งออฟฟิศ ถ้ามีอะไรไม่พอใจ ก็พูดกันต่อหน้าเลยดีกว่า (แต่ถ้าพูดอะไรดีๆ ไม่ได้ ปิดปากเงียบไปเถอะครับ)