แปลกแต่จริง...ศิลปินวาดรูปผู้หญิงในฝัน แล้วเขาก็ได้เจอผู้หญิงที่เหมือนกับในรูปที่เขาวาด แถมได้เป็นแฟนกันด้วย แปลกมากๆเลยเน่อ

        คือเรื่องมันเริ่มจากอะไรที่แม่ ๆ ทั่วโลกชอบถามลูกชายเหมือนกันหมดเลย “เมื่อไหร่แกจะแต่งงานสักที” ปี 2008 แม่ของอาฮัด ซาดี ศิลปินชาวอิหร่านก็เริ่มเปิดโหมดเร่งเร้าแบบนั้นเหมือนกัน แต่อาฮัดไม่ใช่สายไปสมัครแอปหาคู่ ไม่ใช่สายให้ญาติจัดนัดบอด เขาเลือกวิธีที่ติสต์สุด ๆ คือไม่หาผู้หญิง แต่ “วาดผู้หญิงขึ้นมาเอง” เขาวาดผู้หญิงในอุดมคติที่อยู่ในหัว ลงบนผืนผ้าด้วยเทคนิคเฉพาะตัวที่เรียกว่า Azarnegari ใช้ไฟเผาผ้าให้เกิดเส้น เงา และมิติแบบนุ่ม ๆ หนึ่งปีเต็ม ๆ กว่าภาพจะเสร็จ ผู้หญิงในภาพมีรอยยิ้มละมุน ดวงตาสงบ ผมหยิกเป็นลอนสวยมาก แล้วภาพนี้ก็ถูกเอาไปจัดแสดงที่หอศิลป์ฮูเนอร์ มูกัดเดส ทุกอย่างก็เหมือนงานศิลปะทั่วไปนั่นแหละ จนวันเปิดนิทรรศการมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมแฟน พอเธอเดินผ่านภาพนั้นปุ๊บ ร่างกายเหมือนถูกกดปุ่มหยุด สายตาจ้องภาพนิ่งไปเลย แล้วหันไปถามแฟนเบา ๆ ว่า “เฮ้ย มันเหมือนฉันไหม” แฟนก็ตอบแบบชิล ๆ ว่า “ก็คล้าย ๆ นะ” แล้วเดินไปดูภาพอื่นต่อ แต่ตัวเธอกลับยืนไม่ขยับ เพราะมันเหมือนเกินไป ทั้งดวงตา รอยยิ้ม เส้นผมหยิก เหมือนกำลังยืนมองตัวเองในกระจก แต่เป็นกระจกที่คนแปลกหน้าเป็นคนสร้าง

        แล้วฝั่งอาฮัดเอง พอเขาเห็นผู้หญิงที่ยืนจ้องภาพของเขาแบบนั้น เขาก็รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกัน แบบใจมันสะดุด ยังไม่รู้ว่าใช่อะไร แต่รู้สึกว่าไม่ธรรมดาแน่ ๆ แต่ตอนนั้นทำอะไรไม่ได้ เพราะผู้หญิงคนนั้นมากับแฟน เขาก็เลือกจะสุภาพ เก็บทุกอย่างไว้ในใจ แล้วแยกย้ายกันไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ในใจมันเกิดไปแล้วเรียบร้อย

        เวลาผ่านไปตั้ง 18 เดือนนะ ไม่ใช่แป๊บเดียว อาฮัดยังลืมเธอไม่ได้ ก็เลยเริ่มถามคนในวงการศิลปะว่าเคยเห็นผู้หญิงแบบนี้ไหม ไล่หาไปเรื่อย ๆ จนสุดท้ายไปเจอเธอในเฟซบุ๊ก แล้วก็รู้ว่าเธอเลิกกับแฟนเก่าแล้ว เท่านั้นแหละ เหมือนจักรวาลเปิดทางให้ นัดกินข้าวกันครั้งแรกเกิดขึ้น แล้วบอกเลยว่าแค่คืนนั้นคืนเดียว อาฮัดมั่นใจสุดชีวิตเลยว่า ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้า คือผู้หญิงคนเดียวกับที่เขาเคยวาดไว้ในใจมาตลอด เขาไม่รอช้า ขอแต่งงานในคืนนั้นเลย คือกล้าบ้าบิ่นมาก แต่ก็จริงใจสุด ๆ

        พาริซาไม่ได้ตอบทันทีนะ เพราะมันเป็นเรื่องใหญ่มาก แต่เช้าวันรุ่งขึ้นเธอก็ตอบตกลง เพราะเธอรู้สึกว่า ความบังเอิญที่ได้เจอภาพวาดของตัวเอง แล้วได้มาเจอคนวาดมันอีกครั้ง มันไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นได้ง่าย ๆ ถ้าปล่อยให้หลุดมือไปคงเสียดายไปทั้งชีวิต สุดท้ายทั้งคู่ก็แต่งงานกันจริง ๆ แม่ของอาฮัดก็ปลื้มใจสุด ๆ เพราะจากคำถามว่า “เมื่อไหร่จะแต่งงาน” กลายเป็นเรื่องเล่าสุดโรแมนติกไปเลย

        แล้วมันก็ทำให้เราต้องนั่งคิดขำ ๆ ปนซึ้งว่า ตกลงอาฮัดเป็นคนวาดผู้หญิงที่เขาจะรัก หรือจริง ๆ แล้วโชคชะตากำลังค่อย ๆ วาดผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในชีวิตเขาทีละเส้น ทีละเงา แบบงานศิลปะชิ้นหนึ่งที่ตั้งใจให้ลงเอยแบบนี้ตั้งแต่แรกกันแน่นะ