ปราสาทหินพิมาย ยี่สิบปีที่มาเยือนอีกครั้ง สวยงามยิ่งกว่าจากการบูรณะของกรมศิลป์

เส้นทางเดินที่เรานั้นได้พบเมื่อตอนเด็ก  กลับมาเยือนอีกครั้งกับความงามที่ยิ่งใหญ่

แต่ก่อนที่เรานั้นมาเหมือนว่าปราสาทนั้นมีความเก่า   มาหนนี้นั้นสวยงามและเป็นระเบียบยิ่งใหญ่ 

เรียงรายมีประตูทางเข้าที่ยิ่งใหญ่  เข้ามาในส่วนของปราสาทด้านใน 

มองเห็นในประตูที่ยิ่งใหญ่ รายรอบไปด้วยช่องหน้าต่างระเบียงคด 

ยิ่งใหญ่ที่สุดในสยาม ปราสาทหินพิมายไม่มีวันเสื่อมคลายในความยิ่งใหญ่

     ทุกครั้งที่เรานั้นเดินทางไปยังสถานที่หรือว่าอุทยานประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ของอาณาจักรขอมนั้น เรายังมีสิ่งหนึ่งที่ไม่ว่าจะไปครั้งไหนยังมีความตื่นเต้นและทึ่งในการสร้างไม่ว่าจะในส่วนของหินทุกก้อน และปราสาททุกหลัง รวมถึงในส่วนของกำแพงไม่ว่าจะสร้างในส่วนของประตูหน้าต่างนั้น มีการนำแผ่นหินที่สวยงาม ไม่ว่าจะลวดลายในการแกะสลักนั้นมาลง รวมในบริเวณโดยรอบ มีความเหมาะสมที่ไม่เหมือนปราสาทที่เรานั้นเดินทางไปไกล

    พอเรานั้นเดินเข้าไปส่วนใหญ่นั้นจะมีในส่วนของธรณีประตู ให้เดินไปตามช่องทางที่มีการสร้างขึ้นมาอย่างสวยงาม จากนั้นเราจะมองเห็นในส่วนของประตูหรือว่าขอบในปราสาทชั้นส่วนใน เรื่องราวหรือว่าการสร้างในส่วนของสิ่งเหล่านี้นั้นทำให้เราต้องหันกลับมาคิดอีกว่า ไม่ว่าเรานั้นจะไปอยู่ในส่วนไหนของมุมปราสาทนั้นเราเหมือนว่าบางสิ่งบางอย่างนั้นมีการจ้องหรือว่ามองเราอย่างไม่ละสายตา

    สิ่งที่เรานั้นสามารถที่จะสังเกตได้นั้น เราจะเห็นว่าโดยรอบของปราสาทนั้นมีบ่อน้ำที่ล้อมรอบไวเอย่างดี บ่อน้ำเหล่านี้เรานั้นเล่าคือสามารถที่จะช่วยในการบำรุงในส่วนของปราสาทนั้นให้มีความคงทน หากว่ามีน้ำโดยรอบนั้นเราจะสามารถที่จะควบคุมความแข็งแรงของปราสาทเอาไว้ 

     สิ่งที่มีมนต์เสน่ห์นั้นคือ สิลาแลงทุกก้อนที่เรียงรายกลายเป็นปราสาทนั้นจะสวยงาม แม้ว่าจะมีการเปลี่ยนสีไม่ว่าจะสีดำหรือว่าสีน้ำตาล แต่สิ่งที่มีค่ามากกว่านั้นคือ ความเรียบเนียน ในส่วนของระเบียงคดเหล่านี้ หรือว่าหน้าต่างที่มีความกลมเกลียวนั้นสวย สิ่งเหล่านี้หากว่าเรานั้นมองกลับไป  สภาพของหินและอะไรต่างๆ ในสมัยนั้นน่าจะมีความหลากหลายสามารถที่จะขนมาได้ 

   เรานั้นจะมองว่า คนในสมัยนั้นมากกว่าห้าร้อยปีนั้นอาจจะมีในส่วนของขนาดของตัวที่มีความยิ่งใหญ่ ตัวใหญ่อกสามศอก หากว่าขนาดของตัวขนาดนั้นอาจจะทำให้เขานั้นสามารถที่จะยกก้อนหินได้อย่างสบายไม่ต้องวุ่นวายในส่วนของเรี่ยวแรงในการที่จะจัดเรียงได้อย่างสบาย แต่หากว่ามาถึงในส่วนของเรา ตัวเล็กนั้นลงมากกว่าสองศอก เลยทำให้ไม่สามารถที่จะยกขึ้นมาจัดเรียงได้ วิศวกรในสมัยนั้นจะมีความรู้เชี่ยวชาญขนาด