#วิกฤตภาษาไหล: เมื่อ “คำผิด” ในโลกออนไลน์ สะท้อนอาการป่วยทางวัฒนธรรมไทย

ในยุคที่การสื่อสารขับเคลื่อนด้วยความเร็วของ “ไลน์” และ “เอไอ” ภาษาไทยที่เราใช้กันอยู่ทุกวันกลับมีอาการ “ไหลทิ้ง” และ “ภาษาเสีย” อย่างน่าเป็นห่วง ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การขาดแคลนคนเก่ง แต่อยู่ที่การละเลย “เครื่องมือสื่อสาร” ที่สำคัญที่สุดของมนุษย์ วันนี้เราจะมาพิจารณาอย่างตรงไปตรงมาว่า ความบกพร่องในการใช้ภาษาไทยที่พบเห็นในโลกดิจิทัล กำลังสะท้อนสภาวะใดของสังคมไทยในปัจจุบัน

ภาวะ “ภาษาไหล”: อาการป่วยที่มองข้ามไม่ได้

ในขณะที่หลายประเทศต่างให้ความสำคัญกับการเรียนการสอนภาษาและวรรณกรรมเพื่อสืบทอดรากฐานวัฒนธรรมและอุดมคติของชาติ แต่ในสังคมไทยกลับเกิดภาวะที่ภาษาถูก “ไหลทิ้ง” ให้ภาษาอื่นเข้ามาแทน หรือภาษาที่ใช้อยู่ก็ “เน่า” เหมือนน้ำครำ เพราะขาดการใช้สอยที่ถูกต้องจนชำนาญ

• การศึกษาที่ละเลยคุณค่า: วิชาภาษาไทยกลับกลายเป็นวิชาที่ถูกบ่นว่าน่าเบื่อ น่าเสียดายที่การเรียนการสอนที่ผ่านมา ทำให้คนรุ่นใหม่พลาดโอกาสในการเข้าถึง ความรุ่มรวยของภาษา และ ความเสน่ห์พิสดาร ที่ซ่อนอยู่ในวรรณคดีเอกอย่าง ลิลิตตะเลงพ่าย หรือ ขุนช้างขุนแผน

              บทบาทของผู้นำ: ภาษาที่ถูกต้องหมดจดคือตรรกะแห่งความเชื่อมั่น

              เราอาจต้องกลับมาพิจารณาอย่างจริงจังถึงความสำคัญของทักษะทางภาษา ซึ่งเป็นรากฐานของตรรกะและการสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ

• ทักษะแห่งผู้นำ: หากเราพิจารณาจากพระราชดำรัสในอดีต จะเห็นได้ว่า สมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร ทรงใช้ภาษาไทยได้อย่างถูกต้อง หมดจด มี ตรรกะ เพียบพร้อม และมีความคมคายของคำอย่างเฉียบแหลม การใช้ภาษาที่ถูกต้องเช่นนี้ เป็นการสร้าง ความเชื่อมั่น และเป็นเครื่องมือในการนำพาความคิดสู่เป้าหมายที่ต้องการให้ผู้ฟังตระหนักแจ้ง

ถอดรหัส 'คำผิด': เมื่อความผิดพลาดสะท้อนอาการทางสังคม

จากการรวบรวม "ความเห็น" และ "ข้อความ" ที่เผยแพร่ในโลกออนไลน์ (เช่น Line) แสดงให้เห็นถึงความผิดพลาดในการใช้ภาษาอย่างน่ากังวล ซึ่งไม่ใช่แค่เรื่องของการกดผิด แต่เป็นผลพวงจากการอ่านหนังสือน้อยลง และการขาดการทบทวน

• ความสับสนที่น่าสังเกต: มีการสับสนในการใช้คำที่ใกล้เคียงกัน เช่น อนาจใจ กับ บาทหมางใจ, กังวาล กับ การันตรี หรือการสลับพยัญชนะ/สระ เช่น มโหราฬ, สเหน่, แกร่งแย่ง, เปิดโปรง และที่พบบ่อยคือ การสับ ร/ล
• คำที่สะท้อนการตีความผิด: บางคำสะท้อนให้เห็นว่าผู้เขียนอาจไม่ได้เข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำนั้น ๆ เลย เช่น เกียรติชัง หรือ ประศิษธิภาพ
• ความท้าทายของเอไอ: การเข้ามาของปัญญาประดิษฐ์ (AI) ในการช่วยแปลงคำพูดเป็นคำเขียน ก็อาจเป็นอีกปัจจัยที่เพิ่มความผิดพลาดในเบื้องต้นได้ ซึ่งยิ่งตอกย้ำว่ามนุษย์ต้องรัดกุมในการใช้ภาษาให้มากขึ้น

การรักษาภาษาคือการรักษาชาติ

#วัฒนธรรมศึกษา สอนให้เรารู้ว่า ภาษาเป็นเครื่องมือสำคัญที่สุดที่นำพามนุษย์ให้สืบสายรอดพ้นพิบัติต่าง ๆ มาได้ การปล่อยให้ภาษา "ไหล" และ "เสีย" จึงเป็นสัญญาณที่อันตรายต่อความมั่นคงทางวัฒนธรรมและสติปัญญาของชาติ

• การตระหนักรู้: ถึงเวลาแล้วที่เราต้องตระหนักถึงคุณค่าของภาษาไทยอย่างแท้จริง และหันมาให้ความสนใจกับการเรียนรู้และใช้ภาษาอย่างถูกต้องแม่นยำ เพื่อสืบสานความรุ่มรวยของภาษาที่เราภาคภูมิใจให้คงอยู่ตลอดไป

หากเราไม่รัดกุมในการใช้ภาษาตั้งแต่วันนี้ ไม่เพียงแต่จะสูญเสียความไพเราะของภาษาไปเท่านั้น แต่การสื่อสารในอนาคตก็จะกลายเป็นความคลุมเครือที่ยากต่อการสร้างสรรค์สังคมให้ก้าวหน้า

********************