น้ำตาแม่

น้ำตาแม่
โดย : อักษราลัย

เธอเดินตัวสั่น มองเหลียวหน้าเหลียวหลังอยู่ริมถนน ดวงตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มานับครั้งไม่ถ้วน ปากพร่ำเรียกลูกไปตลอดทาง— ลูกแม่อยู่ไหน... ลูกของแม่อยู่ไหนลูก...

เสียงสั่นเครือเหมือนจะขาดใจ เธอเดินผ่านเด็กน้อยคนแล้วคนเล่าอย่างคนสิ้นสติ บางคราวถึงกับวิ่งถลาเข้าไปหาเด็กหญิงผมบ็อบสั้นหน้าม้าเต่อ เพราะเผลอคิดว่าใช่แน่... ใช่แน่แล้ว ลูกของแม่!

ไม่ใช่ — เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะเดินหาต่อไป มือสั่นเทากวาดน้ำตาออกจากใบหน้า

“ว๊าย! ออกไปนะ ป้า บ้ารึเปล่า ป้าเป็นใครกัน!”
เสียงเด็กน้อยคนหนึ่งร้องลั่น พร้อมรีบถอยหนีด้วยความตกใจ

เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาเลื่อนลอย ปากพึมพำเบา ๆ “ไม่ใช่เหรอ... แล้วลูกแม่หายไปไหน...”

เธอจำได้ดี ว่าลูกเพิ่งบอกก่อนออกจากบ้านว่าจะไปชุมนุมกับเพื่อน “แป๊บเดียวเอง แม่”

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ ไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปไหน

เธอทรุดตัวลงนั่งริมถนนอย่างไม่อายใคร ร้องไห้ราวกับหัวใจสลาย สภาพที่คนเห็นอาจเป็นหญิงบ้า

แต่ในหัวใจเธอ—คือแม่ที่หมดแรงจะมีชีวิตต่อ
เสียงสะอื้นเบา ๆ ยังแว่วอยู่ในลมเย็นของเมืองใหญ่

ลูกของแม่... อยู่ไหนลูก

เสียงเดียวที่ยังดังอยู่ในเมืองนี้ คือเสียงของแม่...

เสียงที่ไม่มีใครตอบกลับ
.