ความชอบของคนเรานั้นเปลี่ยนแปลงได้ ตามกาลเวลาและสถานที่

มาลองเด้อร้านคาเฟ่ที่ชาไทยนั้นอร่อยอีกร้านหนึ่ง

ด้วยครบเครื่องเรื่องการปรุงที่เปลี่ยนผัน 

ไม่หวานไม่อร่อยไม่พอ ลองต่อเติม 

ในส่วนของเค้กนั้นเริ่มเพิ่มเติมอร่อยตั้งแต่ลอง

บรรยากาศในร้านนั้นหลากหลาย ชอบแบบไหนเลือกได้ไม่ขัดสน

สั่งแล้วเดินออกมาตามสบายทุกคน จากนั้นเจ้าของร้านวนหาเราจนเจอ

   แน่นอนว่าในช่วงของวัยทำงานนั้น เวลาที่เรานั้นหยุดพักจากการทำงาน เรานั้นต้องการเพื่อนต้องการคนที่คุยให้คำปรึกษาเรา ไม่ใช่ต้องการคนที่บังคับในสิ่งนั้นสิ่งนี้ ถามว่าเรานั้นอายุมากแล้วเรื่องมากด้วยไหม สิ่งนี้อาจจะใช่ เพราะว่าเรานั้นไม่ได้ผ่านอะไรมาเท่านี้ เราเดินผ่านเรื่องราวมามากกว่าเรานั้นจะมาอยู่ตรงนี้  

   ความคิดของเรานั้นเรามีเสมอ ความจำนั้นเราไม่ได้ความจำเสื่อม จะบอกว่าห้ามทำอย่างนั้น ห้ามไปตรงนั้นตรงนี้ มันห้ามไม่ได้แล้วไม่ใช่เด็ก  อายุนั้นไม่ใช่เพิ่งจะเกิด อายุใกล้เลยสี่นำหน้าแล้ว  ในเรื่องของความรักเคยมีไหม อาจจะเคยมีแต่ว่ามันไม่ใช่รักแท้แต่อย่างใด เหมือนทุกคนที่เข้ามาให้รักนั้นไม่ได้จริงใจหรือว่าต้องการที่จะดูแลเรานั้นตลอดไป ช่างมันผ่านไปแล้วช่างมัน 

    หากถามว่าเรานั้นชอบกรอบไหม ไม่คำเดียวเลยการที่ให้ใครนั้นเข้ามาไม่ได้เข้ามาเป็นเจ้าชีวิต ที่คิดว่าตนเองนั้นถูกที่มาด้วยเพราะว่าจะเอาชนะต้องการให้เรานั้นจนมุมและไปตามทางที่ได้วางไว้ เหมือนการสร้างเกมขึ้นมาให้เรานั้นเล่น และใช้วาทะใช้สิ่งหลายอย่างเพื่อที่จะดึงเราไว้ บอกอย่างนั้นอย่างนี้สุดท้ายแล้วเรานั้นก็โดนไปตามมุมของเรา ไม่มีใครช่วยเรานอกจากเรานั้นช่วยตนเอง 

    เหมือนเรามาดูในความชอบของเรา แต่ก่อนตอนที่ทำงาน ในต่างประเทศนั้นสิ่งที่เรานั้นชอบคือในส่วนของชาเขียว เคยลองในชาอย่างอื่นแต่ว่าก็ตกลงที่ชาเขียวตลอด เพราะว่าอร่อย และทานแล้วมีความสุขในรสชาติ กลิ่นหอม เรานั้นทานเจ้าชาเขียวนั้นมานานกว่าสิบปี และในครั้งแรกที่กลับมาทำงานที่บ้านเรา หรือว่าที่ไทยนั้น ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป จากที่เคยทานชาเขียวอร่อย ทำไมมันไม่ใช่เลย เรากลับเหมือนว่าเจ้าชาไทยนั้นอร่อย จนทำให้เลิกที่จะทานในส่วนของชาเขียว มีบ้างแต่ว่าไม่ค่อยเข้มข้น อาจจะเป็นเพราะว่าสถานที่หรือไม่ เลยทำให้เรานั้นเปลี่ยน

   ทุกอย่างก็เหมือนกัน  ไม่ใช่ว่าเรานั้นอยู่ไปวันวันไม่ได้สนใจอะไร แต่ก่อนนั้นบอกว่าเมื่อไหร่ที่ได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วจะครึ่งจากนั้นมาบอกว่าภาระอย่างนั้นอย่างนี้ ว่าอย่างนั้นอย่างนี้ เข้าใจว่าการที่เรานั้นเจอหรือว่าคุยนั้นเพื่อสิ่งอย่างที่ต้องการ ทั้งที่ให้ใจไปแล้ว แต่สุดท้ายแล้วเมื่อมันไม่ใช่เรานั้นก็ถอยออกมา  ทุกครั้งที่ไปหา จนถึงเดินทางขับรถเอง แต่ว่าไม่ได้เป็นอย่างว่า เหมือนห่างเหิน เหมือนไปขังในบ้านสามวัน ไม่ต้องแล้วอย่างนั้นจะไปเพื่ออะไร ในการจะออกจากบ้านนั้นยังออกไม่ได้ เหมือนว่านำมาจองจำ ทุกอย่างนั้นเปลี่ยนแปลงไป

   คนเรานั้นมีขีดจำกัด ไม่ได้ว่าคนอื่นลองหันกลับไปหาตัวเองแล้วถามว่า เราไม่ได้ทำอะไรเลย สิ่งที่พยายามที่จะมอบให้เรานั้นมันคือตัวของตัวเองไหม  คนเรานั้นมีความรักต่อแม่ผู้ให้กำเนิดเรานั้นมีอะไรเราก็อยากให้เพราะว่าเขานั้นเลี้ยงเรามาจนโต พอเรานั้นมีงานทำเราก็จะต้องดูแลเขาเป็นเรื่องปกติ ว่าด่ามันไปหมดใครเขาจะอยากเข้าใกล้ 

   เหมือนชาที่มันหมดความอร่อย ไม่ต้องการอีกแล้ว คนเรานั้นจะหาความชอบของตนเองเสมอ หากว่าไม่ได้แล้วมีแล้วทุกข์กินแล้วไม่อร่อยก็เปลี่ยนไป อย่าไปให้เวลาของความสุขของเรานั้นตกอยู่ในความทุกข์กับเขานั้นเพียงแค่วันเดียว