วัยเรียนของผม 3

          มัธยมปลายผมศึกษาอยู่ที่โรงเรียนเดิม ช่วงนั้นผมเหมือนคนอกหัก ผมแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่ง ผมเข้าหาเขาอยู่บ่อยๆ แต่ไม่มีโอกาสที่จะลงเอยมากไปกว่านั้นทำให้ผมรู้สึกเสียศูนย์

          หลายคนอาจจะลองสอบเข้าโรงเรียนชื่อดังโดยเฉพาะเตรียมอุดมฯ แต่ผมและเพื่อนไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก คนอื่นผมไม่รู้ คงเพราะมั่นใจในฝีมือตัวเองที่ไม่ง้อระบบสังคมของโรงเรียนมาเป็นตัวเร่งรัดผลักดัน แต่สำหรับผม ผมรู้ตัวเองดีว่ายังไม่พร้อมพอจะสมัครเรียน เพราะผมรู้ความสามาาถตัวเองดี            อีกทั้งยังไม่มีรถไฟฟ้าผ่าน การเดินทางจะลำบากกว่ากันมาก และการอยู่หอพักก็ยังไม่จำเป็นเพราะเรื่องค่าใช้จ่าย แต่ถ้าผมมีลูกหลานก็คงสนับสนุนให้เรียนเตรียมอุดมฯ ถ้าสอบเข้าได้นะ เรื่องค่าใช้จ่ายผมต้องหามาได้ เพราะถ้าผมมีลูกได้ อิสรภาพทางการเงินผมก็ควรต้องมีระดับนึง ถ้าลูกหรือหลานผมต้องการจะไปเรียนจริงๆ ผมก็สนับสนุน

         ผมเรียนสายวิทย์-คณิต เรื่องหนักใจผมมีอยู่สองเรื่อง คือ สอบเข้ามหาวิทยาลัย กับไปเขาชนไก่

        ม.4 ผมห่วงจะทดสอบสมรรถภาพไม่ผ่าน อดทนไปซ้อมวิ่ง ดันพื้นแทน เพื่อหวังจะสอบเข้าเรียน ร.ด.ให้ได้ จึงไม่ได้ไปเรียนพิเศษ ความลำบากของการปรับตัวทั้งการเรียนปกติ เรียน ร.ด. มันทำเอาผมล้า แม้จะเรียน ร.ด.อาทิตย์ละครั้งก็ตาม คงเป็นเพราะผมเหนื่อยง่าย ไม่ทนต่อความกดดัน และความสามารถในการเรียนผมก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย

          เขาชนไก่รุ่นของผมเป็นปีแรกที่ต้องไป 2 ปี คือนักศึกษาวิชาทหารชั้นปีที่ 2 ไปเขาชนไก่ 3 วัน 2 คืน และนักศึกษาวิชาทหารชั้นปีที่ 3 ไปเขาชนไก่ 5 วัน 4 คืน

         ปีที่ 2 ไม่เป็นปัญหา ผมรับได้ แต่ปีที่ 3 เป็นปีที่เราต้องอดทนกับมันเป็นพิเศษและเราไม่มีเวลาเล่นโซเชียลตลอดในช่วงนั้นเลย แต่ตอนนั้นข่าวสารยังไม่ผันผวนรวดเร็วเหมือนเดี๋ยวนี้ที่ข่าวดังวันนี้กลายเป็นข่าวเก่าในวันรุ่งขึ้น รวมถึงความกดดันของการฝึก ความสกปรกไม่สะดวกสบาย การแข่งขันกับเวลา มันเป็นสถานการณ์ที่ถูกออกแบบมาให้เราอยู่กับความกดดัน เราจะเห็นเพื่อนให้การช่วยเหลือหรือไม่ในยามลำบาก เราจะเห็นธาตุแท้กันก็คราวนี้ ซึ่งมันก็ได้ให้บทเรียนผมก็คือเราต้องดูแลตัวเองให้จงหนัก ทำให้ผมนึกคำของโจโฉที่ว่า ข้ายอมทรยศคนทั้งโลก แต่จะไม่ยอมให้โลกทรยศข้า หรือนัยนึงคือจงเห็นแก่ตัว

             การฝึกในช่วงปี 3 ผมว่ามันไม่ได้โหดเหี้ยมเหมือนอย่างสมัย ป.5 ที่แก่งกระจาน เพชรบุรี การฝึกเริ่มเข้มข้นในวันที่ 3 และวันที่ 4 มันเหนื่อยและยากลำบาก ซึ่งผมพอทนได้ แต่สิ่งที่เจ็บใจหน่อยคือเรื่องของเพื่อนที่เราไว้ใจไม่ได้ ผมมักถูกเพื่อนตวาดไปสองครั้งระหว่างฝึก จำไม่ได้ว่าเรื่องอะไร แต่ไม่ใช่การเตือนเพราะหวังดี แต่เป็นเพราะตวาดด้วยความรำคาญ

           ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ คณิตพื้นฐาน คณิตเพิ่มเติม ล้วนเป็นอุปสรรค ยกเว้นอังกฤษที่ผมทำได้ นี่พูดถึงแค่การเรียนในห้อง ไม่ใช่ข้อสอบ O-NET GAT PAT 7 วิชาสามัญในสมัยนั้น ซึ่งท้าทายกว่ามาก คะแนนที่ออกมานั้นไม่น่าพอใจเท่าไหร่ ความสบายใจไม่เกิด เวลาสมัครลงคณะ สถาบันที่ไหน ต้องเช็คสถิติที่ผ่านมาของการแข่งขันสอบเข้าแต่ละปีของแต่ละสถาบัน ว่าที่ไหนการแข่งขันคะแนนพอที่ผมจะมีลุ้นสมัครเข้าไปได้บ้าง

               และนั่นทำให้ผมสละคณะในฝันอย่างคณะเภสัชศาสตร์ไปเลือกคณะที่ใกล้เคียงกับความสนใจของผมแทน คือคณะสหเวชศาสตร์ ซึ่งก็เป็นคณะที่ดี ผมไม่ได้บอกว่าผมจำใจเรียน เพราะคนอื่นที่ตั้งใจเข้าเรียนคณะนี้ก็มีอยู่ไม่น้อย เพียงแต่ผมจะบอกว่าผมล้มเหลวในเรื่องเรียนมาแล้วครั้งหนึ่ง ซึ่งผมย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ ไม่ใช่เพราะผมไม่พยายาม แต่ผมเพราะพยายามผิดทาง คือสักแต่ว่าพยายาม แต่ไม่เฉลียวใจเลยว่าจะต้องปรับปรุงพัฒนาตัวเองอย่างไร ผมไม่เคยเสียดายที่ผมทำไม่เต็มที่ แต่ผมกลับน้อยใจในความสามารถและสติปัญญาของตัวเองแทน หากจะเรียนพิเศษกวดวิชาก็จะจัดการกับภาระการงานและการเรียนประจำไม่ได้ด้วยเวลาที่ไม่พอ ทั้งค่าใช้จ่ายสูงและใช้เวลาค่อนข้างมากทั้งเรียนและทบทวนด้วยอาจทำให้การเรียนผมไม่มีประสิทธิภาพเท่าที่ควร ผมจึงตัดสินใจที่จะไม่เรียน

               ตอนนั้นผมดีใจมากที่สอบติดคณะสหเวชศาสตร์เพราะแต่เดิมผมเองก็ไม่มั่นใจว่าจะสอบติดด้วยซ้ำ เพราะถ้าหากสอบไม่ติด ผมคงต้องไปเรียนสถาบันอื่นที่มีค่าเทอมที่แพงกว่านี่หลายเท่าตัวแทน หรือไม่ก็เปลี่ยนคณะเรียนแทน

              จากประสบการณ์เรื่องเรียนของผมที่ผ่านมาทำให้ผมจดจำและคิดถึง จะดีหรือร้าย เมื่อมันผ่านมานานพอ เราก็จะมองมันเป็นนิทานเรื่องหนึ่ง ทว่าชีวิตผมที่ผ่านมานั้นทำให้ผมรู้สึกไม่ผูกพันธ์กับโรงเรียนหรือเพื่อนคนไหนเลย