วัยเรียนของผม 2

           ความเครียดเรื่องการเรียน การทำงานหลอกหลอนผมมาตลอด ผมกลายเป็นคนขาดความมั่นใจ และนี่เป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมอ่อนน้อมมากเกินไป เพราะกลัวใครต่อใครมาดุมาต่อว่าหรือดูถูกเอาได้ ถึงเรามีเหตุผลก็กลับไม่กล้าโต้แย้ง ด้วยความไม่มั่นใจและกลัวการถูกปฏิเสธจากเพื่อนๆ การไม่มีเหตุให้ทะเลาะวิวาทหรือมีปากเสียงนั้นเป็นดีที่สุด

           ผมเข้าสู่ชีวิตมัธยมฯในการปรับตัวแรกๆไม่เป็นปัญหาแต่อย่างใด นานวันเข้าปัญหาการถูกบูลลี่ของผมก็เกิดขึ้น โดยเฉพาะตอน ม.2 ไม่ต่างจากสมัยประถมฯที่ผมถูกบูลลี่ ผมเป็นคนที่ยอมคนตลอดเพราะไม่อยากมีเรื่อง มีอาการแหย ดุไม่เป็น การรังแกจึงสนุกเพิ่มอรรถรสขึ้นได้มาก ผมมีปัญหาอะไรก็มักจะระบายให้คุณแม่ฟัง การระบายช่วยผมได้มาก และผมไม่หมีเพื่อนสนิทพอจะระบายความทุกข์ในใจให้ใครฟัง ทว่าคุณแม่ผมไม่ยอมและเลือกที่จะสะสางปัญหา คุณแม่แอบเดินทางไปโรงเรียนพบกับอาจารย์ที่ปรึกษาประจำชั้นโดยไม่บอกผม อาจารย์ทราบเรื่องราวจึงเรียกผมและคู่กรณีมาไต่สวนความจริง

             บรรยากาศการเข้าหาสังคมของผมเป็นไปอย่างมัวหมอง ฝ่ายหนึ่งมองว่าผมผิดที่ทำให้เพื่อนสนิทเขาเดือดร้อนกว่าที่ควรจะเป็น อีกฝ่ายมองว่าช่างผมเถอะ อย่าไปพูดถึงนักเลย เดี๋ยวมีอะไรไม่พอใจมันเอาไปฟ้องแม่อีก

            สิ่งที่ได้จากบทเรียนนี้สำหรับผมคงเป็นการรู้จักฝึกเก็บความลับให้เป็น รู้จักจัดการแก้ปัญหาของตัวเองให้ได้ ไม่ใช่ทำตัวเป็นเด็ก ขาดความเป็นผู้ใหญ่ทั้งที่อายุย่าง 13 แล้ว ตอนนั้นกลายเป็นว่าผมนี่แหละคือตัวปัญหาของสังคม สังคมปฏิเสธผม ถึงขนาดมีคนบอกผมว่า

"เรียนอยู่ที่นี่ไม่ได้ ก็ย้ายโรงเรียนไปเถอะ"

            ผมอยากเรื่องจบ อาจารย์ก็ได้กล่าวกับทุกคนด้วยว่าอย่าให้มีใครพูดถึงเรื่องนี้อีก นี่คือความกระอักกระอ่วนอย่างถึงที่สุด ผมไม่ย้ายโรงเรียนด้วยเหตุผลคือมันใกล้บ้าน หากต้องย้ายโรงเรียนก็จำเป็นต้องปรับตัวเข้ากับสังคมใหม่ อีกทั้งการเข้าศึกษาต่อกลางคันมีปัญหาที่ยุ่งยากมาก ผมทนเรียนต่อไป ผมคอยระวังตัวดูว่าใครยอมพูดคุยกับเรา ใครบ้างที่ไม่อยากคุยกับผม

          และเรื่องเรียนจากเดิมที่ผมร่อแร่ปางตายอยู่แล้ว ผมก็ต้องรักษาระดับไม่ให้เลวร้ายไปกว่านี้ แต่ก็ล้มเหลว ผมสอบตกวิชาที่ไม่ควรตกอย่างสังคมศึกษาด้วย อาจเป็นสติปัญญาผมไม่มากก็ดี อาจเป็นเพราะสภาพจิตใจผมไม่ปกติก็ดี หรือเพราะผมเข้าสังคมแล้วมีปัญหาเลยสอบตกวิชาสังคม ตลก ! ไม่ใช่แน่ สังคมในตอนนั้นเรียนเนื้อหาทางประวัติศาสตร์เป็นหลัก ไม่ใช่เรื่องการเข้าสังคม

          ถึงสภาพจิตใจผมไม่ปกติ แต่ก็เชื่อว่าจิตใจของฝ่ายตรงข้ามก็ไม่ปกติและเจ็บปวดอยู่เหมือนกัน ไหนจะปัญหาการเงินของทางบ้าน การหย่าร้างของพ่อแม่ และอื่นๆอีกมาก โรงเรียนมัธยมฯของผมเป็นแหล่งรวมของคนมีปัญหาทางครอบครัวเสียส่วนใหญ่ ผลการเรียนจึงไม่ใช่ประเด็นการแข่งขันกดดันเท่าไหร่นัก ขอแค่เข้ามาเรียนจนจบหลักสูตรภาคบังคับก็ดีใจแล้ว จะได้มีหลักประกันพอหางานทำได้ เพราะส่วนหนึ่งก็มีเด็กหลายคนทำตัวหายสาบสูญไม่กลับมาเข้าเรียนอีกเลย ส่วนหนึ่งก็ดิ้นรนหางาน part time ทำ แม้จะเหนื่อยจากการเรียนมาทั้งวันแล้วก็ตาม

          ม.3 เป็นครั้งแรกที่ผมได้รู้จักกับความรักจริงๆ หลังจากหลงทางชอบคนนู้นทีคนนี้ทีเพราะคิดว่าเป็นความรัก แท้จริงแล้วมันไม่ใช่ ความรักครั้งนี้ทำให้ผมอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง มันมีแรงบันดาลใจ ซึ่งแรงนี้มันไม่ได้สร้างกันได้ง่ายๆ ผมอยากเป็นคนที่ดีขึ้น เก่งขึ้น เอาตัวรอดได้มากขึ้น เพื่อหวังว่าผมจะเป็นที่ยอมรับของเธอคนนั้น แม้ว่าเธออยู่ต่างห้องก็ตาม ด้วยเหตุฉ่าวโฉ่ของผมในอดีตอาจเป็นชนวนให้เธอเข้ามาทักผมก็เป็นได้ เธอคงอยากรู้ว่าผมเป็นผู้ชายแบบไหนกันแน่ เธอเป็นผู้หญิงที่ชอบเข้าหาคน อัธยาศัยดี น่ารัก เธอจึงผู้ชายหลากหลายรูปแบบแวะเวียนเข้ามาทักเธอไม่ขาด รวมถึงรุ่นพี่ ม.ปลายด้วย

         ความน่ารักของเธอทำให้ผมชอบเขาตั้งแต่แรกเห็น แต่ก็พยายามข่มใจไว้อยู่นาน กว่าจะยอมรับกับตัวเองได้ว่าชอบเขาก็ผ่านมา 2 เดือนกว่า ช่วงเวลานั้นผมรู้สึกว่าเก่งขึ้น ทำคะแนนสอบก็ได้ผลดีเกินคาด ผมรู้สึกรักตัวเองมากขึ้น มากเสียจนทุกวันนี้ผมยังไม่เคยรักตัวเองได้ขนาดนั้นเลย

        ความล้มเหลวของความรักครั้งนั้นก็คือผมไม่มีโอกาสเหมาะจะบอกความจริงในใจออกไป หรือเพราะผมไม่กล้าพอก็ได้ แต่โอกาสที่จะพูดจริงๆนั้นมันก็ไม่มี ผมทำดีที่สุดสำหรับช่วงนั้นแล้ว ทั้งเสียดายและเสียใจ อย่างไรก็ตามเธอย้ายไปเรียนต่อที่โรงเรียนอื่นเพราะสะดวก ใกล้บ้านมากกว่า