เขมรใส่ชุดไทยรำโชว์ญี่ปุ่น ภูมิใจบอกเป็นคนกัมพูชา งานนี้คนไทยอย่างเราควรคิดยังไงดี

วันนี้ผมมีเรื่องร้อน ๆ ที่เพิ่งเห็นในโซเชียลมาเล่าสู่กันฟังครับ เรื่องมันเกี่ยวกับการ “แอบอ้างวัฒนธรรม” ที่ชวนให้คนไทยหลายคนทั้งงง ทั้งของขึ้น และก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่า… สุดท้ายแล้วเราควรรับมือยังไง?

เรื่องมีอยู่ว่า...

นักศึกษาสาวชาวกัมพูชาคนหนึ่ง ที่กำลังเรียนเอกภาษาญี่ปุ่นในญี่ปุ่น ได้ไปออกงานกิจกรรมสถานศึกษาที่นั่น ซึ่งงานนี้เป็นงานที่ให้นักเรียนต่างชาติออกมาโชว์วัฒนธรรมของประเทศตัวเอง

ทีนี้น้องเขาก็ใส่ “ชุดไทย” แล้วขึ้นแสดง “รำไทย” บนเวที พร้อมถือป้ายชาติ “กัมพูชา” แบบเต็ม ๆ จัด ๆ 

แล้วหลังจบการแสดงก็ประกาศชัดเลยว่า “ภูมิใจที่เป็นคนกัมพูชา และได้เผยแพร่วัฒนธรรมกัมพูชาให้คนญี่ปุ่นได้เห็น”

บอกตรง ๆ วินาทีนั้น คนไทยที่เห็นนี่เลือดสูบฉีดเลยครับ มันใช่เรื่องเล่นเหรอ!

คอมเมนต์เดือด

ไม่แปลกที่โซเชียลไทยจะระเบิด เพราะพอข่าวนี้แชร์ออกไป ก็มีคอมเมนต์รัว ๆ ประมาณว่า:

• “เขมรมันจะเคลมทุกอย่างของไทยแล้วใช่ไหม?”

• “ยางอายไม่มีนะ แอบอ้างวัฒนธรรมคนอื่น”

• “ดีแล้วที่ใส่ชุดไทยไป คนญี่ปุ่นก็จะรู้เองว่าชุดนี้ของไทย ไม่ใช่ของเขมร”

• “ภูมิใจมากที่ขโมยของคนอื่นมาอวด”

คือเรียกได้ว่าเสียงส่วนใหญ่ไม่ปลื้มเลย มีทั้งด่าแรง ๆ มีทั้งเหน็บแนม และบางคนก็บอกว่า นี่คือสันดานเหมน (เขมร) ที่ชอบก๊อปปี้ทุกสถานการณ์

มันใช่ครั้งแรกที่ไหน!

ถ้าใครตามข่าวมานาน จะรู้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เพื่อนบ้านพยายาม “เคลมวัฒนธรรม” ของไทยไปเป็นของตัวเอง

• เคยมีดราม่าเรื่อง “โขน” ที่เขมรยื่นยูเนสโกก่อนเรา

• เรื่อง “นาฏศิลป์ไทย” หลายท่าก็โดนบอกว่าเป็นของเขา

• แม้แต่ “อาหารไทย” บางอย่าง ก็โดนเคลมว่าเป็นของกัมพูชา

พูดง่าย ๆ คือ นี่ไม่ใช่การ “บังเอิญ” แต่เป็นเกมที่เขาเล่นมายาวนานครับ

คำถามคือ… แล้วเราจะทำยังไง?

หลายคนอาจจะคิดว่า แค่โกรธ ด่า หรือบ่น มันก็ไม่ช่วยอะไรใช่ไหมครับ? เพราะถึงเราจะหัวร้อน แต่ถ้าเขาไปนำเสนอในเวทีสากลก่อน มันก็กลายเป็นภาพจำของโลกทันทีว่า “วัฒนธรรมนั้นเป็นของเขา”

ตรงนี้แหละที่ผมว่ามันน่าคิด เพราะประเทศไทยเรามีของดีเยอะจริง แต่ปัญหาคือเรามักจะ “หวงไว้ในบ้าน” ไม่ค่อยผลักดันออกไปอย่างจริงจังเหมือนเพื่อนบ้าน

คนไทยต้องเลิก “หลับหูหลับตา”

ผมไม่ได้จะบอกว่าเราต้องไปตีกับใครนะครับ แต่สิ่งที่เรา “ต้องทำ” คือ

1. ผลักดันวัฒนธรรมไทยในระดับโลก ไม่ใช่รอให้ใครมาเคลมก่อนแล้วเราค่อยไปเถียง

2. สอนคนรุ่นใหม่ให้รู้จักรากเหง้าของเรา จะได้ภูมิใจและกล้าเผยแพร่ต่อ

3. ใช้ Soft Power อย่างจริงจัง เช่น K-pop ของเกาหลีที่เขาผลักดันจนดังทั่วโลก ไทยเองก็ทำได้ แต่ต้องเอาจริง ไม่ใช่พูดแล้วหาย

ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้

ถึงแม้เราจะไม่พอใจ แต่ต้องยอมรับว่า ศิลปะการรำในภูมิภาคนี้ มันมีการแลกเปลี่ยนกันมาตั้งแต่โบราณ ไทย เขมร ลาว พม่า ต่างก็มีรากคล้าย ๆ กัน เพียงแต่รายละเอียด เทคนิค และเอกลักษณ์ของไทย มันชัดเจนว่าเป็น “ของเรา”

ดังนั้นสิ่งที่เราต้องทำคือ ยืนยันเอกลักษณ์ไทย ให้ชัด ไม่ใช่ปล่อยให้เขาพูดไปฝ่ายเดียว

ผมว่าข่าวนี้มันทำให้เห็นภาพชัดว่า ถ้าเราไม่ลุกขึ้นมาปกป้องและเผยแพร่วัฒนธรรมไทยด้วยตัวเอง โลกก็อาจถูกทำให้เข้าใจผิดว่า “ของไทยคือของเพื่อนบ้าน”

สุดท้ายก็อยากถามเพื่อน ๆ ครับว่า
 เราควรจะจัดการยังไงกับเรื่องแบบนี้ดี?
 จะปล่อยให้เคลมไปเรื่อย ๆ หรือจะหาทางผลักดัน Soft Power ของไทยให้ดังระดับโลกเหมือนเกาหลี ญี่ปุ่น?

ใครมีความคิดเห็นยังไง มาแชร์กันครับ