คงคานที ล่องแม่น้ำคงคา ชมวิถีชีวิตก่อนที่พระอาทิตย์จะทอแสง แม่น้ำแห่งธารสวรรค์ ประเทศอินเดีย

แม่น้ำคงคา ความรักสายน้ำที่ผูกพัน เส้นทางเดินแสนยาวไกลสู่ท่าเรือ

ระวังในการเดินเผชิญดิน ระวังเท้าสองข้างสิ้นหากเจอก้อนกลม

ตีสี่ของวันใหม่ รถเลื่อนไล่ลงไปในท่าน้ำ สิ่งที่เห็นสองข้างทางคือศพนอน 

เตรียมพร้อมก่อนที่จะวางบนกองฟอนอันร้อนระอุ

   การเดินทางมาอินเดียในครั้งแรก เช้าวันที่เรานั้นจะลงล่องเรือชมวิถีชีวิตในแม่น้ำคงคา ที่ใครที่มาอินเดียนั้นต้องรู้จัก รถบัสสองคันนั้นเคลื่อนออกจากที่พักในเช้ามืด พวกเรานั้นตื่นตั้งแต่สีตามพร้อมกันตีสี่และรถขับออกไปประมาณสิบนาทีถึงที่จอดรถ แต่ไม่ได้ถึงท่าน้ำ  เราจะต้องเดินเท้าลงไปอีกประมาณหนึ่งกิโล  ระหว่างทางนั้นเราจะต้องมีการส่องไฟเพราะว่าแสงของไฟนั้นไม่เพียงพอสำหรับการเดิน 

   การไปอินเดียนั้นสำคัญมากคือไฟฉาย เพราะว่าไฟนั้นบางครั้งไม่ได้มีทั้งคืน ไปไหนมาไหนต้องส่องไปที่ทางเดิน เพื่อให้เรานั้นปลอดภัยจากการเหยียบระเบิด  ระหว่างทางเดินลงไปนั้นเราจะเห็นวัวนอนเป็นระยะ และเห็นขอทานนอนระหว่างสองข้างทางที่เรานั้นเดินลง เพราะว่าคนอินเดียมีจำนวนมาก บางครั้งก็ไม่มีที่หลับที่นอน ก็จะนอนบริเวณสองข้างถนนเพื่อให้ตนได้พักผ่อน เด็กบางคนนั้นนอนกับเจ้าวัว ที่เขาเชื่อว่าเป็นพระเจ้า ไม่ให้ทำร้ายหรือไล่ ปล่อยเขาอยู่ตามธรรมชาติ วัวนั้นก็จะหากินอาหารในกองผักในตลาด ตามขยะ เราเดินลงไปเรื่อยๆ ไม่ได้มีเวลาพิจารณาเยอะ 

    พอถึงท่าเรือนั้นก็จะนับจำนวนเพื่อที่จะลงเรือเพื่อล่องดู ในการชำระบาปของชาวอินเดียตามท่าน้ำ และไปขอขมาแม่น้ำ ด้วยกระทงดอกไม้ บูชาพระอาทิตย์ บางคนก็จะตัดผมใส่ ตัดเล็บใส่ ในกระทง ที่เรานั้นจุดเทียน ในระหว่างทางที่ล่องเรือนั้นก็จะมีเรือของเด็กน้อยมาจับเรือของเรานั้นเป็นระยะเพื่อที่จะขายของบ้าง ขายกระทง ขายดอกไม้ หรือรวมถึงการขอทาน เรานั้นไม่ต้องไปสนใจเพราะว่าเขาจะมาจำนวนมากหากว่าเรานั้นซื้อหรือจ่ายเงิน พยายามไล่ไป 

    ตรงนี้คือท่าน้ำที่มีคนจำนวนมากลงมาเพื่อบูชายล้างบาป แต่สิ่งที่เรานั้นเห็นคือมากกว่านั้น เป็นการห่อผ้าสีขาว หรือมีทั้้งรัดแน่นใส่กับถุงลอยตามน้ำซึ่งเห็นเป็นระยะ หากว่ามีการลอยเข้าไปใกล้มากก็จะใช้ไม้นั้นกระทุ้งออกไป  นั่นคือชีวิต ร่างกายที่เผาไม่หมดเพราะว่าหมดไฟก่อน 

   ในการเผาศพนั้นจะต้องซื้อในส่วนของฟืนด้วย จะต้องมีเงินด้วยหากว่าจะเผาศพริมแม่น้ำ เพราะฉะนั้นเราจะเห็นคนนจนบางคนนั้นไม่มีเงินเผาก็จะห่อแล้วก็โยนลงไปในแม่น้ำคงคา ซึ่งเชื่อว่าหากว่าเรานั้นโยนลงไปในน้ำ สายน้ำจะพาไปสวรรค์ พบกับความสุข   เราก็จะเห็นเจ้ากา หรือนกแร้งจำนวนมากที่มาที่แม่น้ำแห่งนี้เพื่อมาหาอาหารจากซากศพ จิกกินเนื้อเน่า ซึ่งเรือที่เรานั้นล่องจะไม่ค่อยเข้าไปใกล้ฝั่งจะอยู่ตรงกลางเพราะกลัวสิ่งเหล่านี้ 

   ในเรือนั้นมีความเงียบมากเพราะว่า คนอินเดียนั้นจะใช้ไม้พายไปเรื่อยๆ  เรือลงไม่เกินลำละสิบคน การล่องเรือชมวิถีชีวิตหรือดูไฟที่ไม่เคยมอดหรือดับไปสักครั้งมากกว่าสองพันปี นั่นเพราะว่าอะไร  เพราะว่าในแต่ละวันนั้นจะมีศพหรือชีวิตที่ไร้ลมหายใจเดินทางมาเพื่อที่จะเผาอยู่ทุกวัน คนอินเดียเล่าให้เรานั้นฟังว่า ตั้งแต่เขานั้นเกิดมา มีคนตายในทุกวัน มีการเผาศพประจำ บางศพนั้นไม่มีแม้แต่ผ้าที่จะมาห่อ ไม่มีฟืน ก็โยนเข้าไปในกองไฟเลย หรือหากว่าไม่มีเงินก็จำเป็นต้องปล่อยให้เน่าในน้ำโยนลงไป 

    ส่วนศพที่ห้ามเผานั้นคือ ศพของเด็กและผู้หญิงให้ โยนลงไปในแม่น้ำเพื่อที่จะให้สายน้ำแห่งนี้พาไปยังสวรรค์  แต่เรานั้นคิดว่าสายน้ำนั้นมีความสวยงามไหลไปเรื่อยๆ สุดท้ายแล้วก็จะทำให้แม่น้ำนั้นไม่สะอาด มีกลิ่นเน่าของซากศพ หากว่าใช้น้ำในการชำระบาปในตอนเช้า อาจจะทำให้เกิดโรค แต่เขานั้นบอกเราว่าไม่เคยมีการเกิดโรคเลยตั้งแต่เขานั้นจำความได้ 

     ในการล่องเรือนั้น เราเองไม่ได้กลิ่นของอะไรเพราะว่าแม่น้ำคงคานั้นมีความกว้างมาก สุดสายตา มองไปด้านหน้านั้นไม่รู้ว่าฝั่งอยู่ตรงไหน กว้างเป็นกิโลในส่วนของตรงนี้  ด้านหน้าที่มองเห็นนั้นเป็นท่าน้ำที่คนอินเดียนั้นมาเพื่อที่ชำระล้างบาป โดยการแก้ผ้าแล้วลงไปในน้ำ กลั้นหายใจแล้วผุดขึ้นมาเจอกับแสงพระอาทิตย์แรกพอดี  เขาจะทำในทุกวัน ไม่ไกลประมาณสองร้อยเมตรก็เป็นท่าน้ำสำหรับไฟบรรลัยกัลป์ เผาร่างศพที่ไม่เคยมอดหรือดับไป   สวยงามน่าหลงใหล แต่หากว่าถามเราว่าอยากที่จะเกิดที่นี่ไหม ขอบอกว่าเกิดที่บ้านเรานั้นดีกว่าเยอะ