ปีศาจ สีสันในงาน ท่วงทีท่าเดินย่างกรายรอบหมู่บ้าน (เชียงราย)

หากต้องการสื่อสารผ่านภาษา ดูแล้วว่าเรานั้นคงสื่อสารกันไม่เข้าใจ 

ทั้งหน้าผี ปีศาจที่เดินว่อน ร้องรำตามทำนองที่เสกสรร 

ชายเล่นดนตรี หญิงนั้นต้องร้อง

ออกมาลองกล้องถ่ายรููปกันเนิ่นนาน สาบานว่าได้นอนดึ

   เราเองอยากถามเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงแต่งผีนะ  บางคนนั้นอาจจะบอกว่ามันเหมือนเทศกาลปล่อยผี ในของยุโรป สีสันความสวยงามนั้นไม่ได้น่ากลัวเพราะว่าหากว่าเรานั้นมองดีๆ  เสื้อที่ผีนั้นพากันใส่นั้นเป็นผ้าขาวม้าหรือผ้าอย่างอื่นนำมาสร้างเพื่อที่จะขึ้นแสดง ให้คนนั้นได้เจอ 

   การสื่อสารผ่านในส่วนของวัฒนธรรม สีสันที่แต่งขึ้นมานั้นเหมือนกันในส่วนที่เรานั้นเรียกว่าชุดเน่า หากว่าเรานั้นตัดทิ้งเสียหายไป มาสร้างเป็นหลากหลายอย่างได้ทั้งหมดแล้วแต่คนคิด 

     หากว่าเรานั้นมองดีๆ  ในหมู่บ้านนี้น่าจะมีการทอผ้าที่หลากหลาย ในส่วนของหญิงนั้นจะเป็นชุดสวย แต่พอมาดูในการใส่เสื้อผ้าของชายแล้วเรามั่นใจได้เลยว่า ต้องมีการเย็บทอมาจากของหญิงที่หากว่าตัดขายไปแล้ว จะทำให้หลงเหลือมากกว่าที่เรานั้นเคยเห็น

   ถามหากว่าอยู่ในงานนั้นเราจะกลัวไหม ก็ต้องตอบว่าไม่น่ากลัวเพราะว่าเขานั้นไม่ได้มาหลอก หลอกเพื่อที่จะได้เห็นว่าใครที่ไม่กล้าเข้าใกล้สิ่งที่น่ากลัว

   คนหรือผีนั้นสามารถที่จะอยู่ร่วมกันได้  หากว่ามองขึ้นมาด้านบนจะเห็นเสียงของฝีเท้าเดินไปเดินมา  ลวดลายบางคนนั้นคือชุดประจำกายไปใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง

    ในตัวนี้นั้นอยากที่จะเปิดดูกล่องด้านในเหมือนกันว่ามันคืออะไร  เราพากันใส่ พากันออกหมดแล้ว เสื้อผ้าที่ใส่นั้นหากว่าลืมหรือว่าไม่ต้องการแล้วสามารถที่จะนำให้กับทุกคนได้เช่นกัน

    ประเพณีบางอย่าง ที่เรานั้นเห็นเราก็เพียงศึกษา ว่ามีความเป็นมาอย่างไร การใส่เสื้อผ้าแบบนี้นั้นเป็นการแสดงในวันเด็กไหม เพราะว่าชอบเต้น  ในส่วนของการเดินชมงานการแสดง มีความหลากหลาย คนที่มานั้นต่างพากันเขียนเล่าเรื่องราว หรือบางคนนั้นเข้าไปยาก  เสียบด้านหน้าพอแล้วเหมือนกัน ไม่ต้องใส่จำนวนมาก

    ความรักนั้นบางครั้งเจอกันเพราะว่าใส่เสื้อแบบนี้ พอหลังจากนั้นแล้วจะไม่ค่อยใส่   หากว่าเรานั้นมีการสร้างนิสัยที่ไม่ดี หลังจากนั้นโตขึ้นมาจะกลายเป็นพลเมืองที่ดีได้หรือไม่ หากว่าไม่ได้แล้วสังคมอาจจะเปลี่ยนแปลงไป  

   ผีนั้นพยายามจะสื่อสารว่า กลับมาทานอาหารหลังจากที่มีการเปิดให้ดวงวิญญาณเขานั้นจากไป เราเองเป็นคนหนึ่งที่ชอบมานั่งดูแต่จะต้อง การเดินทางครั้งนี้ถือว่าไกล ทำไมต้องนำเสื้อผ้าตัวเล็กนั้นนำมาใส่ให้ ความสุขจึงสามารถที่จะหาได้จากตรงนี้ ตรงนั้นไม่ได้จรงนี้ค่อยว่า 

     การสื่อสารนั้นสามารถที่จะเข้าใจเสมอว่า อากาศยั้นเย็นสบายมาก ตอนนั้นเรามาเจอกับคนที่เรานั้นรักและกลายเป็นเพื่อนกันเพราะว่าเขานั้นมาช่วยเหลือเราแล้วเขานั้นเดินมาบอกว่าะ "พี่มักเจ้าหลาย"  แต่ว่าไม่มีเสียงตอบรับ ยายบอกว่าไม่เป็นไรหากว่ายายจะกลับมาที่นี่