Shabu บุฟเฟ่ห์ (พนมเปญสาขากัมปูเจียกรอม)

ชาบูความอร่อยที่ลงตัว หากว่าท้องและตัวจะต้องอิ่มหนักหนา

นั่งกินตั้งแต่ก่อนพระอาทิตย์จะร่ำลา จนเวลาล่วงเลยมืดสนิทดี

ตอนแรกเริ่มตอนนั้นต่างกินกัน แต่พอเริ่มอิ่มหนำก็พลันหา 

ย่างให้คนนั้น สั่งให้คนนี้เพิ่มกันอีกไหมอย่างละสองอันสามอันว่ามา

สุดท้ายก็นั่งมองหน้า คุยสาระเพราะว่าเต็มอัตรากัน

    มื้ออาหารสำคัญสำหรับพวกเราที่อยู่ผูกพันกันมานาน ในกลุ่มนี้บอกเลยว่าตั้งใจเรียนและเรียนเก่งมาก ตลอดระยะเวลาที่เรานั้นได้เจอกันบางคนนั้นเรียนมาจากระยะสั้นแล้วมาต่อในระดับของปริญญาตรี การศึกษาไม่ทำให้คนเสีย มีแต่เพิ่มความรู้ความเข้าใจ นักศึกษากลุ่มนี้ถือว่าเป็นกลุ่มที่มีวุฒิภาวะ ทำงานตั้งใจในการประกอบอาชีพ และนอกจากนั้นยังสละในเรื่องของเวลาในการที่จะมาศึกษาและเรียนเพิ่มอีกในหนึ่งใบ 

  บางคนนั้นเรียนพร้อมกันทั้งสองมหาวิทยาลัย สองภาษาหรือเรียนสามภาษาในเวลาเดียวกัน ไม่มีแม้เวลาที่จะทานข้าวเกินสิบนาที เพราะว่าต้องวิ่งเรียนขยันมาก และเก่งมาก หากว่าเรามาลองเทียบในการเรียนภาษาของเรา เราเองเคยเรียนภาษาซึ่งนานสามปีเหมือนกัน แต่พอมานั่งคิดตอนนี้คือได้คืนครูไปหมดแล้ว และไม่สามารถที่จะเขียนเรื่องราวหรืออ่านได้มากเท่านี้ แสดงว่านักเรียนเก่งมาก

   ตอนที่เจอกันเมื่อถึงร้านเรากินข้าว ราคาในการจ่ายค่าอาหารมื้อนี้ หากว่าคิดราคานั้นตกคนละ 12 ดอลล่าต่อคน หากว่าคิดเป็นเงินไทยคือตกคนละ 400 บาท สำหรับมื้อนี้  ซึ่งน่าจะเป็นบุฟเฟ่ต์ที่แพงที่สุดหากว่ามากินอาหารที่ไทย ตอนนั้นเราเองคิดเป็นเงินที่นั่น แต่อร่อยและคุ้มค่าเพราะว่าเนื้อที่เรานั้นทานคือเนื้อที่คัดสรรแต่ในสิ่งที่ดี ไม่ค่อยมีมันเยิ้ม ปลานั้นคือมีครีบปลาหายาก และกุ้งแดงตัวใหญ่ ปลาดอลลี่ที่สดเนื้อเต้น แซลม่อนสด สามารถเลือกในการทานได้หลากหลาย และใช้เวลาได้ตามที่เราต้องการเลยไม่มีไล่ ไอศกรีมเต็ม ผลไม้จัดได้ตลอดเวลา

   นอกจากการทานอาหารแล้ว ในร้านยังมีในส่วนของคาราโอเกะ ที่ตามความชอบเลยหากว่าอยากร้องเพลงอะไรทำอะไรนั้นได้ทั้งหมด การบรรเลงเพลงเกิดขึ้นหลังจากที่ทุกคนนั้นอิ่มแล้ว น้ำนั้นสามารถที่จะเดินไปเพิ่มได้ในสิ่งที่เรานั้นต้องการ 

   ในการดื่มน้ำที่ต่างประเทศนั้นจะไม่มีใครที่สามารถที่จะหยิบแก้วของใครนั้นไปได้ แก้วจะต้องมีการบริการตนเอง อยากได้น้ำอะไรเดินไปเลย และหากว่าเรานั้นวางแก้วจะไม่มีใครมายุ่งกับแก้วเรา เพราะว่ามีการทำสัญลักษณ์ไว้ชัดเจนนั่นแสดงว่ามีความเป็นส่วนตัวสูง

   หากว่าเรานั้นมองในอาหาร ในส่วนของการย่างที่ร้านนี้ จะมีกระดาษในการรอง ไม่ได้ย่างโดยตรงกับหม้อ กระดาษนั้นจะช่วยในการดูดซับน้ำมันที่หากว่าเรานั้นทานเข้าไปอาจจะทำให้อ้วนได้ แต่กินอะไรที่มันเกินความจำเป็นของร่างกายก็ทำให้อ้วนได้เหมือนกัน ผลไม้ที่หลากหลาย เรานั้นเป็นคนที่กินของหวานก่อนที่จะกินอย่างอื่น เมื่อไปถึงร้านจึงตรงไปที่ถังไอศกรีมก่อนเลย อย่างอื่นค่อยว่าตามความชอบของเรา 

    กินใช้เวลานานจากนั้นเราเองก็อิ่มแต่ก็นั่งอยู่ได้สักพักฟังเพลงจากคนอื่นร้องเพราะว่าเป็นคนที่ไม่ชอบในเรื่องของเสียงเพลงของตนเอง ชอบฟังคนอื่นร้องมากกว่า กินไปเรื่อยๆ พักก็ดับไฟเปลี่ยนหม้อใหม่ แล้วก็มาเริ่มในการกินใหม่ 

    เรื่องราวของเรานั้นไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี แต่เมื่อนึกถึงความร้อนของหม้อนั้นก็ยังปะทะใบหน้าได้เหมือนเดิมยังมีเสียงหัวเราะของทุกคน ที่บ่งบอกว่าเรานั้นมีความสุขนะ ชีวิตผ่านหลายอย่างมากล้วนแล้วแต่มีความรักรายทางที่หล่นหายไป เราอาจจะต้องทิ้งใครหลายๆ คนในระหว่างทางเสมอ ไม่ต้องคิดอะไรมากเพราะว่าเราเองไม่สามารถที่จะกำหนดทุกอย่างให้เป็นไปตามความคิด