ปฏิบัติธรรมวิปัสสนากรรมฐาน ณ วัดหนองก๋าย

 ความสวยงามของแม่แตง อำเภอสันป่าตอง

ทุกครั้งที่มองพระพุทธรูปนั้นสว่างไส สังกัดในสงฆ์ฝ่ายมหานิก๋าย

  กราบพระประธานที่ศักดิ์สิทธิ์ อายุนั้นรวมสุทธิ์ 1500 ปีหนา 

ยังตั้งอยู่ทางขึ้นไปวัดพระพุทธบาทสี่รอย  

ตอนนั้นคือออกจากวิปัสสนาคล้อยวันเดินขึ้นนมัสการ

   ชีวิตไม่ได้ใม่โอกาสมากนักที่เรานั้นจะได้รู้จักและเข้าใจในการเป็นพุทธศาสนิกชนชาวพุทธอย่างแท้จริง ไม่มีหรอกคำว่าใครอยากที่จะมาปฏิบัติธรรมแล้วจะมาได้ง่าย หากว่าใจของเรานั้นไม่มั่นคง  ครั้งนี้เหมือนกันในการที่จะมาที่แม่แตงนั้นเราใช้เวลาในการคิดมานานเกือบปี จะเรียกว่าการภาวนาได้เหมือนกัน พยายามบอกว่าเราจะต้องได้มาที่นี่อย่าให้มีอะไรมาขัดขวางเรานั้นได้ 

   วันที่เดินทางมาถึงนั้นมาถึงในตอนเย็นพอดี เพราะว่าเครื่องลงสนามบินประมาณสิบนาฬิกาจากนั้นมาที่บ้านเพื่อทำการแก้ในเรื่องของไสยศาสตร์มนต์ดำส่วนเรานั้นไม่ได้เกี่ยวเล่นอยู่บริเวณนั้น เราออกจากลำพูนเพื่อที่จะเดินทางไปเชียงใหม่แม่แตง ประมาณสี่โมงเย็นได้  เราจึงไปถึงประมาณหกโมงเย็นคือทางเข้าวัดนั้นมืดแล้ว เข้าที่นอนได้เลย เรานั้นเดินทางไปก่อนสองวันเพื่อที่จะเตรียมงาน เตรียมทำความสะอาด ก่อนที่ลูกโบคีนั้นจะเดินทางมาถึง 

    ตอนนั้นที่ไปเจอคือทางวัดกำลังจะมีการสร้างเจดีย์ใหม่ ลักษณะนั้นน่าจะมีการจำลองเจดีย์พุทธคยาในอินเดีย หากว่าเรานั้นเดินออกไปด้านนอกจะเริ่มเห็นโครงสร้างด้านล่างแล้ว จะยิ่งใหญ่มากหากว่าทำการสร้างเรียบร้อย  

    อยากบอกว่าตัวเองนั้นโชคดีเหมือนกันที่ได้มาที่นี่ ตอนแรกนั้นเราจะได้วิปัสสนาในวัดแห่งนี้ ที่ชื่อนั้นเรียกว่าวัดหนองก๋าย แต่ในบริเวณนี้เมื่อเรานั้นเดินรอบไม่ใช่แต่เพียงเรื่องของความเชื่อเรื่องพุทธ  มีความเชื่อในเรื่องของศาสนาในทางพม่าซึ่งจะไม่เหมือนกันในทางเรา  มีการส่งของที่เขาเรียกว่าสัตว์ร้ายเพราะว่าเรานั้นเจอกับตัว แต่จู่ๆ มันก็หายไปโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเหมือนสัตว์มีพิษที่เรานั้นเคยเจอ บางตัวนั้นไม่ยอมไปไหนนอนนิ่ง จึงรู้เลยว่าไม่ใช่มันมาเอง มาเพราะว่ามีคนส่งมา  

   ตอนเช้าจึงได้มีเหตุการณ์ที่ทำให้เรานั้นไปปฏิบัติธรรมที่อีกที่หนึ่ง ใกล้ทางเดินขึ้นวัดพระพุทธบาทสี่รอย ห่างกันไม่มาก แต่คือต้องขับรถเพราะว่าเดินมาไกลเหมือนกัน เมื่อมาที่นี่เรานั้นสัมผัสได้เลยกับต้นไม้กลางถนนที่ไม่มีใครนั้นกล้าที่จะตัดออก และไม่มีใครตัดออกได้ พอจะตัดหน่อยก็มีอันเป็นไป ต้นไม้เลยอยู่อย่างนี้มาเรื่อย ๆ จนปัจจุบัน ตรงนี้สิคือวัดหนองก๋ายที่แท้จริง

    เช้าวันที่จะเดินทางไปปฏิบัติธรรมที่ข้างๆ วัด มีสถานที่ในการพักผ่อนมีห้องนอนเยอะ และมีเนินในการที่จะประกอบกิจกรรมทำอาหารนั้นเราจะกางเต้นท์ ในตอนกลางคืน คืนแรกที่เรานั้นนอนคือเจ้าที่นั้นค่อนข้างที่จะแสดงตัว  ตามความเชื่อของคนที่มาเยือนที่นี่ก่อนเตือนนั้นเราควรเก็บมาคิด  เราใช้พลังเราต่อสู้ท่องไว้ว่าไม่กลัว เขาทำอะไรเรานั้นไม่ได้แน่นอน  เรามาดีเลยนั่งคุย 

    เหตุการณ์คือตอนที่เรานั้นขนเสื้อผ้าเข้าไปเพื่อที่จะหาห้องนอน เมื่อเรานั้นได้แล้วเราจึงเตรียมที่นอนแล้วพักผ่อนเพราะว่าเรายังไม่ได้เริ่มเราจะเริ่มพรุ่งนี้เช้า  เลยนอนพัก แล้วก็มีเสียงเคาะ เสียงเดิน เสียงหัวเราะ แต่ตอนนั้นยังไม่ได้มืดมากประมาณหกโมงเย็นแต่ด้วยว่าอากาศหนาวจึงทำให้แสงอาทิตย์ไปก่อนเวลา แสงก็จะเริ่มไปด้วย  เรานั่งฟังตั้งนานเลยเดินออกมาแล้วบอกว่า จะสนุกกันไปถึงเมื่อไหร่ มาช่วยกันสร้างกุศลดีกว่านะ

      ที่พักที่สวยงามของเรานั้น สะดวกสบายมีห้องน้ำในตัว และในการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐานนั้น เราจะต้องปล่อยวางทุกอย่างไม่มีการคุยกัน อยู่ในห้องใครห้องเรา ไม่คุยกับใครและไม่รบกวนตัวเอง  ชอบมากคือไม่ต้องทักทายไม่ต้องสนใจสิ่งรอบข้างใครนั้นจะเป็นอะไรเรื่องของเขา  เปรียบเหมือนการทำงานที่เมื่อเรานั้นทำงานของเรา  ในส่วนงานของเขาเราไม่มีสิทธิ 

   บางครั้งนั้นความหวังดีก็กลายเป็นภัยกลับมาหาตนเองเหมือนเดิม  เราไม่ต้องไปสนใจความคิดของคนอื่น การที่เขาไม่ชอบเรานั้นเป็นเรื่องของเขา เรานั้นพยายามทำตัวของเรานั้นให้มีความสุขจะดีกว่าที่จะไปมองว่าเรานั้นเดินออกมาแล้ว เขาจะว่าเราไหม เรื่องของเขาหากว่าเป็นดั่งว่าเราก็ไม่ต้องไปสนใจ ปล่อยวาง วันนี้มาเพื่ออยู่กับตนเองไม่รบกวนตนเองคนอื่นคือคนอื่นไม่ต้องไปสน

    อากาศในตอนเช้าตอนนี้คือประมาณสิบถึงสิบสององศา แต่เป็นหนาวที่มีลมลงมาจากภูเขา มาทีคือดินนั้นบินวนกันรอบสองรอบ แต่มันยิ่งทำให้คนที่ปฏิบัตินั้นได้ฝึกในสมาธิที่แน่วแน่ 

   การจงกรมนั้นเริ่มขึ้นในบัลลังก์แรก คือเรานั้นจะเริ่มที่เดินในระยะแรกและนั่งสมาธิในเวลาไม่มากห้านาทีสำหรับครั้งแรก  ที่ไม่ได้ทำติดต่อกันมานาน เราเริ่มขึ้น ประสบการณ์ในการเดินจงกรมนั้นเรานั้นเผลอหลุดเงยหน้าขึ้นมา แล้วสิ่งที่เห็นคือรูปร่างหน้าตาที่ไม่คุ้นเคยและไม่มองตาเรานั้นกลับมาด้วย เราจึงทนก้มต่อไปเรื่อยๆ บอกตัวเองว่าเห็นหนอ ลืมบอกไปเลยว่าตอนที่เรานั้นเก็บแต้มบุญรอบแรกคือหนึ่งทุ่มถึงหนึ่งทุ่มครึ่ง แต่ว่าเรานั้นเจออะไรไม่รู้

    การที่เรานั้นจะเข้าถึงในหลักการวิปัสสนากรรมฐานที่เข้าใจมากขึ้นนั้นเราจะต้องหาเวลาว่างที่เรานั้นจะเดินทางไปที่แห่งไหนก็ตามเมื่อสุดท้ายแล้วเราจะกลับมาอีกครั้ง แต่อาจจะไม่ใช่เราคนเดิม  เหมือนเจ้าลิงตัวปลอมในภาพด้านบน หากว่าเรานั้นมีการเลี้ยงเจ้าลิงนั้นกินอย่างอื่นจะยังได้ไหม ทุกอย่างต้องมีในเรื่องของความหยายาม 

   หนึ่งชีวิตลองมาทดลองวิปัสสนากรรมฐาน  7 คืน 8 วัน เต็มเลย สามวันแรกหากว่าใครมาด้วยความทุกข์คือจะทรมานมาก แต่หากว่าเขานั้นอดทนผ่อนครั้งนี้ไปได้ หมายถึงการชนะตนเอง