ชมบรรยากาศยามเย็นหน้าพระราชวัง (พนมเปญ)

สัญลักษณ์ที่สวยงามของสถานที่ในพนมเปญ

เตรียมงามการต้อนรับวันขึ้นครองราชย์ของพระมหากษัตริย์สีหมุนี

ประดับประดาไฟ สดสวยสดใสและงดงาม

ใช้ชีวิตที่ไม่ซ้ำ  ไม่จำเจและไม่อยู่ในมุมเดิม

    ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า ออกเดินทางก้าวไป วันนี้เราอาจจะยังไม่ทั่วเมือง แต่วันหน้าเราจะต้องเดินให้ไกลกว่านี้  หลังจากที่ได้ไปอยู่ในเมืองพนมเปญสิ่งแรกที่ให้คำมั่นกับตัวเองคือ เราจะต้องเดินเพื่อสำรวจเมืองพนมเปญอย่างน้อยวันละ สามร้อยเมตรจากบ้าน เมื่อเดินไปแล้วกลัวหลงทางก็จะกลับมาตั้งหลักที่บ้าน 

    วันละซอยเพื่อให้รู้ว่าซอยบริเวณรอบบ้านของเรานั้นมีร้านอะไรบ้าง ร้านข้าวอยู่ตรงไหน และร้านอาหารไหนที่น่าจะฝากท้องได้  วันนี้นักศึกษาจะพาเดินทางออกไปนอกบ้านไกลมากกว่าสองกิโล ซึ่งเรานั้นจะนั่งรถไม่ประจำทางไป  ก็คือรถยามหน้าบ้าน ซึ่งเมื่อไปแล้วเขาจะต้องรอรับเรากลับเพราะว่าเราไม่รู้จะชอธิบายเส้นทางในการกลับบ้านอย่างไร  

      สวยงามมากหากว่าเรานั้นเปรี่ยบที่บ้านเราคือ สนามหลวงที่มีประชาชนนั้นมายืนจับกลุ่มคุยกัน บางครอบครัวนั้นพาลูกมาวิ่งเล่น เพราะว่าที่สนามหน้าพระบรมมหาราชวังนั้น มีสนามหญ้าและเส้นทางในการเดินประมาณหนึ่งกิโล ใกล้กันนั้นคือพิพิธภัณฑ์ซึ่งปิดตอนสี่โมงเย็นแล้วหากว่าจะมาต้องมาในวันหยุดที่ไม่ตรงกับวันจันทร์ ไว้คราวหน้ายังเหลืออยู่อีกหลายวัน 

     การที่เรานั้นไปอยู่ที่ไหนหากว่าหนึ่งวันนั้นเท่ากับหนึ่งปีเมื่อไหร่เราจะมีความสุข แต่หากว่าหนึ่งเดือนเท่ากับหนึ่งวันอยากแต่จะกลับบ้านเราจะอยู่อย่างไม่มีความสุข  สำหรับเรานั้นไปไหนมาไหนตลอด อยู่ที่ไหนก็จะอยู่ได้ คิดถึงเหมือนกันตอนที่เดินทาง แต่ประมาณสามวันเรานั้นก็อยู่ได้  แต่กว่าจะอยู่ได้ก็ตามบวมเหมือนกัน การจากลามันทรมานมากแต่ก็ต้องเดินจากมา 

     การประดับไฟที่นี่สวยงามมาก ตอนนี้ยังไม่มีการเปิด แต่หากว่าเปิดแล้วสามารถที่จะถ่ายภาพด้วยได้เลย ที่แห่งนี้จะมีการฉลองอายุครบ 63 ปีของสมเด็จพระราชินีอีกไม่กี่วัน หน้าพระบรมมหาราชวังจึงสวยงามมาก ดอกไม้และภาพขึ้นพร้อม ชาวเมืองที่นี่ให้ความเคารพแต่หากว่ากษัตริย์ที่นี้ให้ความเป็นกันเองมาก บางครั้งเดินมาใกล้กับประชาชน สามารถที่จะมองเห็นได้ในระยะไม่ถึงสามสิบเมตร 

      สิ่งที่สนามหญ้าหน้าวังนั้นมีอย่างมากคือเจ้านก ที่มาหาทานอาหาร มากกว่าร้อยตัวที่เดินไปเดินมาหากินเม็ดข้าวโพดหรืออาหารที่คนเลี้ยง สามารถที่จะซื้ออาหารมาให้นก  น่ารักมากคุ้นเคยกับคนเดินไปจับน้องได้เลย นิ่งให้จับ 

     ตรงนี้คือมาเดินเยอะเลย ทางเดินของคนนกก็เดินได้  อาหารนั้นบางทีไม่ได้หิวนะ แต่ว่าอากาศดี ยังไม่ง่วงนอนเลยออกมาเดินเล่น พอสักประมาณแสงอาทิตย์เริ่มหาย ก็จะกลับเข้าไปนอนในหลังคาในวังแล้ว ส่องชีวิตนกเราเดินไปแทนที่นกจะหลบปรากฏว่าคนต้องหลบมากกว่า

    อากาศดีมากในการเดินเล่น และหากว่าเรานั้นเดินจนเหนื่อยจะมีที่หย่อนก้นระหว่างทาง ในระยะทางประมาณสองกิโลนั้นมีหมดเลย ไม่ว่าจะเป็นการวาดภาพเหมือน ขนมที่ขายตลอดทาง ปลาหมึกแห้ง ลูกชิ้นทอดที่เหมือนที่บ้านเราหน่อย ปังปาเตอาหารอุ่นท้องของคนที่นี่ ในตอนเย็นนั้นจะไม่ค่อยทานอาหารจานหนัก ก๋วยเตี๋ยวบ้าง ข้าวผัด หรือที่นิยมกันคือปั่นผลไม้ ที่ปั่นแบบร้อยเปอร์เซ็นเพราะว่าไม่ค่อยจะเจอน้ำแข็งใส่ เวลาดูดคือแน่นมากโดยเฉพาะปั่นแตงกวาแน่น 

    ช่องทางในการเดินนั้นมีสองด้าน กว้างขวาง เดินไปเรื่อยๆ และเดินกลับเท่ากับได้ออกกำลังกายแล้ว  ตอนนั้นที่เดินคือตั้งแต่หน้าพระราชวังจนถึงเกาะเพชรจนเหนื่อย ระยะทางเกือบสามกิโล จนมองหน้ากันแล้วขอตอนกลับขึ้นรถกลับกัน 

      สิ่งที่เรานั้นมองเห็นด้านหน้าคือราชรถที่หากว่าเรานั้นไม่มีรถกลับจะต้องเดินไปบอก ต่อรองราคาก่อนนะถึงจะขึ้น และต้องบอกด้วยว่าสถานที่จะให้ไปส่งที่ไหน ไปยังไงถนนอะไร ตอนที่เรานั้นไปตอนแรกยังไม่สามารถที่จะอธิบายบ้านได้จึงมีรถส่วนตัวเพื่อนของยามหน้าบ้านหรือทองดีในการบอกสถานที่บ้านให้ จึงสามารถที่จะมาได้ถูกลงหน้าบ้าน

    สวยมากในการประดับเพราะว่าใกล้วันแม่ของที่นี่ รูปภาพขึ้นในพระราชวังเลย คนที่นี่ชอบออกมาเดินเล่นในตอนเย็น และหาอะไรทานง่ายๆ จะไม่ทานอาหารหนัก  ตอนเช้าจะทานเพียงขนมปัง เที่ยงมาอาหารหนักและสุดท้ายเย็นด้วยน้ำปั่นผลไม้รวมเท่านี้เพียงพอแล้วต่อวัน คือประหยัดมาก ซึ่งเราจะไม่ค่อยเห็นคนที่นี่อ้วนมากเท่าไหร่นัก น้อยมาก

    การเดินทางที่ต้องเรียนรู้จะต้องมีเพื่อนร่วมทางที่สามารถที่จะอธิบายได้ทั้งหมดเพราะว่าเรานั้นไปในครั้งแรก สงสัยเยอะนะจากนักเรียนบอก ถามอะไรตอบได้ทั้งหมด   ตอนนี้บอกว่าลองมาสร้างภาพให้หน่อยเพราะว่าจะไปบอกว่าตวเองนั้นมีแฟนแล้วไม่อยากให้ผู้หญิงตาม  เล่นละครได้หมด 

    ในการเดินทางนั้นหากว่าเรานั้นไปจำนวนมากจะไม่ค่อยน่ากลัวเพราะว่าเขาจะกลัวเรา แต่หากว่าเรานั้นเดินไปคนเดียวต้องดูแลตัวเองให้รอบด้าน อย่าเดินแบบเซ่อๆ  เดินเหมือนคนในพื้นที่อย่าให้เขารู้ว่าเรานั้นคือบ้านนอกเข้ามาในกรุง  ทำเป็นรู้จักไปก่อนเพื่อความปลอดภัยของตนเอง

   การออกเดินทางจากที่พักเราเพื่อที่จะได้รู้ว่าสถานที่ต่างๆ นั้นมีที่ไหนบ้างในเมือง จากออกจากบ้านห่างสามร้อยเมตรเปลี่ยนเป็นห้าร้อยเมตร หนึ่งกิโล สุดท้ายคือรอบเมือง หรือที่เขาบอกว่าตีแตกแล้วทุกซอกทุกมุม