ในความเงียบ...เราได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

เมื่อความมืดและความเงียบมาเยือน

บางครั้ง...เราก็มีสิ่งต่างๆ มากมายในชีวิตจนหลงลืมที่จะสังเกต ให้ความสำคัญ หรือมองข้ามมันไป จนกระทั่งวันที่สิ่งเหล่านั้นหายไป เราถึงได้รู้ว่ามันสำคัญแค่ไหน

เมื่อคืนที่ผ่านมา ทันทีที่ฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ไฟฟ้าก็ดับลงตั้งแต่บ่าย 3 โมง แรกก็คิดว่าเดี๋ยวคงมา...ไม่เกินชั่วโมงหรอกน่า แต่แล้วเวลาก็ล่วงเลยไปจนถึง 2 ทุ่ม ความมืดมิดก็ยังคงปกคลุมไปทั่วทั้งบ้าน

ในโลกที่ไร้แสง ไร้พัดลม ไร้เครื่องปรับอากาศ และไร้ซึ่งแสงไฟจากเพื่อนบ้านรอบๆ ตัว ทุกอย่างดูเงียบสงัดและมืดมิดไปหมด ความเหงาที่ซ่อนอยู่ในใจก็เริ่มคืบคลานเข้ามา ปกติการอยู่คนเดียวไม่เคยเป็นปัญหา ไม่เคยกังวลอะไรเลย แต่ในค่ำคืนนี้กลับรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มถาโถมเข้ามาในความเงียบงัน...แต่แล้วก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเกิดจากการปรุงแต่งของจิตใจเราเองนี่นา เมื่อคิดได้ดังนั้น จึงตัดสินใจเลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วเตรียมตัวไปอาบน้ำ ใช้แสงไฟจากโทรศัพท์มือถือที่เหลือแบตเตอรี่ไม่มากนักเป็นไฟฉาย ก่อนจะตัดสินใจเข้านอนไปในความมืด

เวลาล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงคืน ในที่สุดแสงไฟก็กลับมาอีกครั้ง...

ค่ำคืนที่แสนยาวนานคืนนั้น ทำให้เราได้เรียนรู้ว่า บางที...ในความเงียบเหงาและความมืดมิด เราอาจได้พบกับความรู้สึกที่แท้จริงในใจ ได้ตระหนักถึงสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่เราเคยมีจนลืมไป และได้รู้ว่า ความสำคัญของบางสิ่งบางอย่างนั้นไม่ได้อยู่ที่ตัวมันเอง แต่อยู่ที่ความรู้สึกของเราเมื่อปราศจากมันไปต่างหาก