เส้นแบ่งแดน

เพราะฉันเกิดและเติบโตมาบนผืนแผ่นดินนี้อย่างมีความสุขตลอดมา ฉันจึงรีกและหวงแหนอย่างที่ประชาชนคนหนึ่งพึงรัก

#เส้นแบ่งแดน
โดย อักษราลัย

แสงแรกของรุ่งอรุณส่องผ่านใบตาลโตนดริมชายแดนไทย-เขมร พันโทสมเกียรติ หน่วยพิทักษ์ชายแดน ลุกจากเปลสนาม เดินไปยืนที่หลักปักแดนหินแกรนิตสีเทา

เลข 275 บนหลักนั้นเลือนจางไปบ้างแล้วตามกาลเวลา แต่สำหรับเขาแล้ว ตัวเลขนี้มีความหมายมากกว่าเส้นแบ่งเขตแดน

"สิบโท" เสียงใสของนายสิบเอกชัยวัฒน์ "กองพันใหญ่โทรมา บอกว่าจะมีการเจรจาใหม่เรื่องการปรับเส้นแดน"

สมเกียรติหันมามอง "ปรับยังไง"

"เขาว่าจะขยับหลักไปข้างหน้า 500 เมตร จะได้ที่ตั้งด่านใหม่สะดวกขึ้น"

ใต้เงาตาลโตนด สมเกียรติเดินไปหยิบก้อนดินสีแดงเข้ม "ชัยวัฒน์ รู้มั้ยว่าดิน 500 เมตรนี้คืออะไร"

"คือที่ดินของไทย สิบโท"

"ไม่ใช่แค่นั้น" เขาค่อย ๆ บีบดินในมือ "นี่คือที่นอนหลับใหลของพ่อพันโทบุญชู ที่เสียชีวิตเมื่อ 30 ปีที่แล้ว ตอนปกป้องหลักแดนเส้นนี้"

ลมพัดผ่านใบตาล ส่งเสียงเหมือนเสียงกระซิบ

"นี่คือที่ที่พ่อแม่พี่น้องชาวบ้านหลายคนยืนปกป้อง ไม่ให้ใครมาเอาไปแม้แต่ฝุ่นผงเดียว" สมเกียรติยื่นดินก้อนนั้นให้ชัยวัฒน์ดู "เพราะรู้ว่าถ้าเราถอย 500 เมตรวันนี้ พรุ่งนี้เขาจะขอให้ถอยอีก 1 กิโลเมตร"

ชัยวัฒน์รับดินก้อนนั้นไว้ รู้สึกถึงความอุ่นแปลก ๆ "แล้วจะทำยังไงดี สิบโท"

"เราจะบอกกองพันใหญ่ว่า หลักแดนเส้นนี้ไม่มีการปรับ ไม่มีการต่อรอง" เขายิ้มเศร้า "เพราะในดินก้อนเล็ก ๆ นี้ มีเลือดเนื้อของคนไทยที่รักแผ่นดินมากกว่าชีวิต"

เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นสูง สมเกียรติและชัยวัฒน์ยืนเคียงข้างกันที่หลักแดน มองไปทางทุ่งนาสีเขียวข้างหน้า ที่ไกลออกไปมีภูเขาสีคราม

"สิบโท เราทำถูกแล้วใช่มั้ย"

"ชัยวัฒน์ ถ้าเราไม่ยึดมั่นในหลักการ ถ้าเราไม่ปกป้องดินแดนไทยทุกตารางนิ้ว แล้วใครจะทำแทนเรา"

ลมเย็น ๆ พัดมาจากทิศเหนือ นำเอากลิ่นข้าวใหม่และดินเปียกมาให้สูดดม สมเกียรติรู้ว่าเขาตัดสินใจถูกแล้ว

เพราะแผ่นดินไทยไม่ใช่แค่ดินและหิน แต่เป็นรากเหง้าของวิญญาณที่ไม่มีวันขาย

ไม่ว่าจะเป็นดินก้อนเล็กที่ชายแดนลึก หรือเกาะหินใต้ทะเลไกล ทุกส่วนคือหัวใจเดียวกันของแผ่นดินไทย

"ผืนแผ่นดินไทยไม่ใช่เพียงดินก้อนที่วัดด้วยไร่ด้วยงาน แต่เป็นหัวใจที่เต้นสนั่นของคนไทยทุกคน ที่จะพิทักษ์รักษาไว้ตราบนานเท่านาน แม้จะอยู่ที่ชายแดนไกลโพ้น ที่ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครรู้"