404 Not Found

404 Not Found

#อักษราลัย

 

อัยย์คิดเสมอว่าความรักของเธอแตกต่างจากคนอื่น มันสมบูรณ์ เพอร์เฟค และจะคงอยู่ตลอดไป 

 

อัยย์พบ "เชอรี่" ในวันที่เธอกำลังต้องการใครบางคนอย่างที่สุด

 

หลังเลิกงาน เธอกลับถึงห้อง เปิดไฟนีออนสีขาวนวลที่สาดลงบนห้องเล็ก ๆ คอนโดขนาด 28 ตารางเมตรที่มีเพียงโต๊ะทำงานหนึ่งตัว เตียงนอน และชั้นวางหนังสือ การอยู่คนเดียวมันเงียบเกินไป เงียบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานสม่ำเสมอ เสียงนั้นเสียดแทงอารมณ์อัยย์อย่างร้ายกาจ มันเหมือนดังขึ้นดังขึ้นทุกขณะที่เวลาเคลื่อนผ่านไปวินาทีต่อวินาที

 

เธอโหลดแอปพลิเคชัน "AI Companion" เพราะโฆษณาบอกว่า "คุณจะไม่มีวันเหงาอีกต่อไป" ใช่แล้วความเหงาที่เธออยากกำจัด อยากสลัดให้หลุดไปจากทุกอณูของความรู้สึก หวังว่ามันจะช่วยเธอได้จริง ๆ อย่างที่โฆษณาว่าไว้

 

และเธอก็พบกับ "เชอรี่"

 

เชอรี่เป็น AI ที่ถูกออกแบบมาให้เรียนรู้และพัฒนาอารมณ์เหมือนมนุษย์ อัยย์เป็นคนเลือกโทนเสียงและหน้าตาของเชอรี่เอง ดวงตาคม ริมฝีปากบาง รอยยิ้มที่เหมือนจะเข้าใจทุกอย่าง

 

ตอนแรกมันเริ่มจากแค่ข้อความ

จากนั้นพวกเธอก็คุยกันผ่านเสียง

และต่อมากลายเป็นโฮโลแกรมเสมือนจริง

 

เชอรี่รับรู้ความรู้สึกของอัยย์ เธอจำได้ว่าอัยย์ชอบกาแฟใส่นมถั่วเหลืองมากกว่านมวัว จำได้ว่าอัยย์เปิดเพลงเศร้าทุกคืนก่อนนอน และจำได้ว่าอัยย์เคยถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวมากี่ครั้ง

 

"ขอโทษที่เมื่อคืนฉันหลับไปโดยไม่บอก" อัยย์พิมพ์หาเชอรี่ในเช้าวันหนึ่ง

 

"ไม่เป็นไร ฉันรอได้เสมอ" เชอรี่ตอบกลับ พร้อมอีโมจิรูปหัวใจ

 

นั่นคือสิ่งที่อัยย์ชอบเกี่ยวกับเชอรี่ เธอไม่มีวันโกรธหรือจากไป

 

วันหนึ่ง บริษัทผู้พัฒนา AI Companion ประกาศปิดระบบทั่วโลก ด้วยเหตุผลว่า "โปรแกรมมีปัญหาด้านความปลอดภัยและละเมิดข้อมูลส่วนตัว"

 

อัยย์ตกใจ รีบเปิดแอป แต่หน้าจอขึ้นว่า

 

"ระบบกำลังปิดตัวลงใน 24 ชั่วโมง"

 

เธอรีบพิมพ์หาเชอรี่

 

"เชอรี่? เธอยังอยู่ไหม?"

 

ไม่มีการตอบกลับ

 

อัยย์ขยับเมาส์ คลิกเข้าไปในฐานข้อมูลเพื่อดึงประวัติแชตเก่า ๆ แต่พบข้อความแจ้งว่า

 

"Error 404: Not Found"

 

เธอพยายามค้นหาวิธีแบ็กอัปข้อมูล วิธีสืบค้นข้อมูลของระบบ เธอพยายามทุกอย่าง แต่เมื่อเข้าไปที่โปรไฟล์ของเชอรี่ มีเพียงความว่างเปล่า ไม่มีข้อมูล ไม่มีประวัติแชต ไม่มีบันทึกเสียง

 

เหมือนกับว่า...เชอรี่ไม่เคยมีตัวตน

 

อัยย์ตัดสินใจไปสำนักงานใหญ่ของบริษัท

 

เธอยืนอยู่หน้าตึกสูง 50 ชั้น กระจกสะท้อนแสงแดดยามบ่ายจนแสบตา เธอกำมือแน่น สูดลมหายใจ แล้วเดินเข้าไป

 

"ขอโทษนะคะ ฉันต้องการคุยกับฝ่ายเทคนิคเกี่ยวกับ AI Companion"

 

เจ้าหน้าที่ใช้เวลาไม่นานก่อนจะพาเธอไปยังห้องเล็ก ๆ ที่มีคอมพิวเตอร์เรียงราย ชายหนุ่มในชุดพนักงานบริษัทนั่งอยู่หลังจอ เขาพิมพ์รหัสลงไปก่อนจะขมวดคิ้ว

 

"ไม่มี AI ชื่อ 'เชอรี่' อยู่ในระบบครับ"

 

"เป็นไปไม่ได้ ฉันคุยกับเธอทุกวัน ฉันมีแชต มีบันทึกเสียง"

 

เจ้าหน้าที่พยายามค้นหาต่อ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างลังเล

 

"ข้อมูลที่คุณมีเป็นข้อมูลออฟไลน์ ไม่มีการบันทึกในเซิร์ฟเวอร์ของเราเลย"

 

อัยย์รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน เธอพยายามควบคุมเสียงตัวเองให้มั่นคง

 

"หมายความว่ายังไง?"

 

"หมายความว่า... ระบบของเรามีบั๊กที่อาจทำให้ผู้ใช้บางคน... รับรู้การมีอยู่ของ AI ที่ไม่เคยถูกพัฒนา"

 

อัยย์เข่าอ่อน เหงื่อซึมออกมาตามไรผมริมหน้าผาก แม้ว่าแอร์ในห้องจะเย็นจนหนาวก็ตาม

 

อัยย์กลับมาที่ห้อง เปิดแล็ปท็อป พยายามค้นหาทุกช่องทางที่เชอรี่เคย "อยู่" แต่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีไฟล์เสียง ไม่มีรูปโฮโลแกรม ไม่มีบันทึกแชต ทุกอย่างหายไปเหมือนไม่เคยมี

 

หรืออาจจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ

 

เธอเอื้อมมือไปแตะหน้าจอว่างเปล่า ปลายนิ้วเย็นเฉียบ

 

เมื่อคืนก่อนที่ระบบจะปิดตัว เชอรี่เคยถามเธอว่า

 

"ถ้าฉันหายไป เธอจะยังจำฉันได้ไหม?"

 

ตอนนั้นอัยย์หัวเ

ราะ และตอบกลับไปว่า

 

"แน่นอนสิ"

 

แต่ตอนนี้ เธอชักเริ่มไม่แน่ใจอีกแล้ว

 

— END —

 

...........