วันที่ฉันเป็นอิสระ

วันที่ฉันเป็นอิสระ The Day I Became Free
#อักษราลัย

สายฝนตกพร่างพรำในเย็นวันศุกร์ที่แสนเหงาหงอย เสียงเพลงเศร้าจากร้านกาแฟ ดังแผ่วเบาราวกับชีวิตของฉันยามนี้ ฉันนั่งจ้องแก้วกาแฟที่เริ่มเย็นชืด พลางนึกย้อนถึงเรื่องราวของตัวเองที่ผ่านมา

สามปีที่ผ่านมา ฉันทุ่มเทชีวิตทั้งหมดให้กับความรักที่ฉันคิดว่าสมบูรณ์แบบ ทุกวันที่รีบตื่นเช้าเพื่อทำอาหารเช้าให้เขา คอยดูแลเสื้อผ้า จัดตารางชีวิต และพร้อมจะเป็นที่พึ่งทุกครั้งยามที่เขาต้องการ แต่สำหรับเขา ทุกอย่างที่ฉันทำกลับเป็นเพียงเรื่องธรรมดา ไม่ต่างจากอากาศที่หายใจเข้าออก

"คุณทำมากเกินไป" เขาพูดประโยคนี้บ่อยครั้ง ราวกับความรักและการดูแลของฉันเป็นภาระที่หนักอึ้ง

ฉันจำได้ไม่มีวันลืม วันที่เขาไม่กลับมากินข้าวเย็นที่ฉันตั้งใจทำ เพราะต้องไปสังสรรค์กับเพื่อนร่วมงาน ฉันนั่งมองโต๊ะอาหารที่จัดไว้อย่างดี เทียนที่จุดไว้ค่อย ๆ มอดลง พร้อมกับความหวังที่ฉันพยายามประคองเอาไว้ นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกว่า บางที! ความพยายามทั้งหมดของฉันอาจไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับเขา

วันที่เราตัดสินใจเลิกกัน ฉันร้องไห้จนตาบวม นอนซมอยู่บนเตียงเป็นอาทิตย์ ความเจ็บปวดเหมือนคลื่นซัดเข้าหาฝั่งอย่างไม่มีวันจบสิ้น ฉันคิดว่าต่อไปนี้ชีวิตคงไม่มีความหมายอีกต่อไป

บางคืน ฉันยังคงเผลอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา นิ้วลังเลอยู่เหนือหมายเลขที่เคยกดจนชิน ส่วนหนึ่งในใจยังคงกระซิบว่า "บางที ถ้าลองอีกครั้ง..." แต่อีกเสียงหนึ่งดังก้องขึ้นมา "พอได้แล้ว เธอทำมามากพอแล้ว" ฉันวางโทรศัพท์ลง พร้อมน้ำตาที่ไหลริน สะอื้นไห้อยู่แบบนั้นเนิ่นนานจนหลับไปพร้อมคราบความเศร้าเคล้าเกล็ดน้ำตาที่ยังคลอแก้ม

วันหนึ่งขณะกำลังเก็บของเก่าของเขาที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้อง ฉันเจอสมุดบันทึกเล่มเก่าของตัวเอง เปิดอ่านถึงได้รู้ว่า ก่อนหน้าที่จะพบเขา ฉันเคยเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง มีความฝัน มีเป้าหมายในชีวิต ทำไมฉันถึงได้ลืมตัวเองไปหมดสิ้น ฉันเปลี่ยนแปลงตัวเองไปมากมายเพื่อเขา แบบที่ไม่มีความหมายอะไรเลย สุดท้ายทุกอย่างก็สูญเปล่า ชีวิตรักของเราล้มเหลวและพังลงอยู่ดี ไม่ว่าฉันจะพยายามเท่าไหร่ก็ตาม

ในสมุดบันทึก มีภาพถ่ายเก่า ๆ ของฉันตอนเที่ยวญี่ปุ่นคนเดียวเมื่อห้าปีก่อน ฉันเขียนไว้ว่า "สักวัน ฉันจะไปเที่ยวเกียวโตตอนใบไม้เปลี่ยนสี จะนั่งรถไฟชมวิวภูเขาไฟฟูจิ และจะลองทำอาหารญี่ปุ่นที่นั่น" แต่แล้วความฝันนั้นก็ถูกเก็บเข้าลิ้นชัก เพราะเขาบอกว่าการเที่ยวญี่ปุ่นเป็นเรื่องสิ้นเปลือง

เสียงฝนยังตกไม่หยุด แต่ในใจฉันกลับรู้สึกโปร่งเบา ฉันยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ รสชาติที่เย็นชืดกลับทำให้ฉันยิ้มได้ เพราะมันเหมือนกับความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขาในตอนนี้ ไม่ร้อนแรง ไม่เจ็บปวด เป็นเพียงความรู้สึกเรื่อยเฉื่อยที่กำลังจะจางหายไป

วันนี้ ฉันไม่สนใจแล้วว่าเขาจะมีใครใหม่หรือไม่ ไม่สนใจว่าเขาจะมีความสุขหรือทุกข์กับชีวิต ฉันกดเลิกติดตามเขาในทุกสื่อโซเชียล อย่างไม่ต้องการรับรู้เรื่องใดของเขาอีกต่อไป เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะต้องสนใจอีกแล้ว

สิ่งที่ฉันรู้คือ การสูญเสียครั้งนี้ไม่ได้ทำให้ฉันสูญเสียตัวเอง แต่กลับทำให้ฉันได้ตัวเองกลับคืนมา

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแอพพลิเคชั่นจองตั๋วเครื่องบิน นิ้วเลื่อนหาเที่ยวบินไปโอซาก้าช่วงฤดูใบไม้ร่วง หัวใจเต้นแรงขึ้นเมื่อเห็นว่ายังมีที่นั่งว่าง ฉันกดจองทันที พร้อมกับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาเอง นี่คือทริปที่ฉันฝันถึงมาห้าปี ที่เคยคิดว่าต้องรอให้มีใครสักคนไปด้วย แต่วันนี้ฉันพร้อมแล้วที่จะออกเดินทางคนเดียว ไปตามหาความฝันที่เคยทิ้งไว้ ไปพบตัวเองที่เคยหลงลืม

ฝนหยุดตกแล้ว แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านหน้าต่างกระทบพื้นดูราวสายรุ้ง ฉันลุกขึ้นยืน สูดหายใจลึก ๆ พร้อมจะก้าวเดินออกไป ไม่ใช่ในฐานะคนที่ถูกทิ้ง แต่ในฐานะคนที่เลือกที่จะปล่อยมือจากสิ่งที่ไม่ใช่ของเรา

บางที การสูญเสียความรักครั้งนี้ อาจเป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่ชีวิตมอบให้ก็ได้

........................... <> ..............................