ตอน: คมดาบไร้น้ำตา

เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านยอดไผ่สูงเสียดฟ้า ใบไผ่เสียดสีกันดังแกรกกราก แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบพื้นดินเป็นดวงๆ เงาของร่างสูงโปร่งในชุดสีดำทะมึนทอดตัวยาวบนลานกว้างหน้าศาลเจ้าเก่าแก่

 

"ไป๋อู๋ซิน" คือนามของบุรุษผู้นั้น เขาคือจอมยุทธ์พเนจรผู้ไร้หัวใจ ไร้ความรู้สึก และไร้ความปรานี

 

ดาบยาวในมือของไป๋อู๋ซินเปล่งประกายเย็นเยียบภายใต้แสงจันทร์ คมดาบสะท้อนภาพใบหน้าอันเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ของผู้เป็นเจ้าของ

 

ไม่มีใครรู้ที่มาที่ไปของไป๋อู๋ซิน รู้เพียงแต่ว่าเขาปรากฏตัวขึ้นเมื่อสิบปีก่อน พร้อมกับดาบยาวคู่กาย และวิชาดาบที่ร้ายกาจจนยากจะหาผู้ใดต่อกร

 

ทุกครั้งที่ไป๋อู๋ซินปรากฏตัว มักจะตามมาด้วยกลิ่นคาวเลือดและความตาย เขาไม่เคยลังเลที่จะฆ่า ไม่ว่าผู้ที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นใคร เด็ก สตรี คนชรา หรือแม้กระทั่งสัตว์

 

ผู้คนต่างขนานนามเขาว่า "จอมยุทธ์ไร้ใจ" บ้างก็เรียกว่า "ยมทูตดาบดำ"

 

คืนนี้ ไป๋อู๋ซินได้รับว่าจ้างให้มาสังหาร "หลิวซื่อ" พ่อค้าผู้ร่ำรวยแห่งเมืองหลิงอัน หลิวซื่อเป็นคนโลภมาก ขูดรีดชาวบ้านจนร่ำรวย แต่ก็มีศัตรูมากมายเช่นกัน

 

ไป๋อู๋ซินไม่สนใจว่าหลิวซื่อจะเป็นคนดีหรือคนชั่ว เขาสนใจเพียงแค่ค่าจ้าง และภารกิจที่ต้องทำให้สำเร็จ

 

ร่างของไป๋อู๋ซินเคลื่อนไหวรวดเร็วดุจสายลม เขาพุ่งทะยานข้ามกำแพงสูง ลอบเข้าไปในจวนของหลิวซื่ออย่างง่ายดาย

 

ภายในจวน หลิวซื่อกำลังนั่งดื่มสุราเคล้านารีอยู่ในห้องโถงใหญ่ เสียงดนตรีและการขับร้องดังระงมไปทั่วบริเวณ

 

ไป๋อู๋ซินปรากฏตัวขึ้นกลางห้องโถงอย่างเงียบเชียบ ราวกับภูตผี

 

"ใคร!" หลิวซื่อร้องลั่น ตกใจสุดขีด

 

เหล่าสาวงามกรีดร้องเสียงหลง วงดนตรีหยุดชะงัก ทุกคนในห้องต่างจ้องมองไปที่ไป๋อู๋ซินด้วยความหวาดกลัว

 

ไป๋อู๋ซินไม่พูดอะไร เขาชักดาบออกจากฝัก ชี้ปลายดาบไปที่หลิวซื่อ

 

"เจ้า...เจ้าเป็นใคร?" หลิวซื่อถามเสียงสั่น

 

"..."

 

"เจ้าต้องการอะไร?"

 

"..."

 

"ข้า...ข้ายอมจ่าย เจ้าต้องการเท่าไหร่?"

 

ไป๋อู๋ซินยังคงนิ่งเงียบ

 

หลิวซื่อเริ่มตระหนักว่าชายผู้นี้ไม่ใช่โจรธรรมดา เขารีบตะโกนสั่งองครักษ์

 

"องครักษ์! องครักษ์! มาช่วยข้าที!"

 

องครักษ์หลายสิบนายกรูกันเข้ามาในห้องโถง พวกเขาชักดาบ หอก และกระบี่ เข้าล้อมไป๋อู๋ซินไว้

 

"ฆ่ามัน!" หลิวซื่อสั่ง

 

องครักษ์ทั้งหมดพุ่งเข้าใส่ไป๋อู๋ซิน

 

ดาบของไป๋อู๋ซินวาดผ่านอากาศเป็นวงกลม เพียงพริบตาเดียว ร่างขององครักษ์หลายสิบนายก็ล้มลงกองกับพื้น เลือดสีแดงฉานไหลนอง

 

หลิวซื่อหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

 

"อย่า...อย่าฆ่าข้า" หลิวซื่อร้องขอชีวิต

 

ไป๋อู๋ซินไม่สนใจคำขอร้อง เขาก้าวเข้าไปหาหลิวซื่ออย่างช้าๆ

 

"ข้า...ข้ายอมให้ทุกอย่าง เจ้าต้องการอะไรก็เอาไปเลย แต่อย่าฆ่าข้า!"

 

ไป๋อู๋ซินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหลิวซื่อ

 

"ชีวิตของเจ้า...มีค่าเท่าไหร่?" ไป๋อู๋ซินเอ่ยถามเสียงเย็นชา

 

หลิวซื่อรีบควักถุงเงินออกมา

 

"นี่...นี่คือเงินทั้งหมดที่ข้ามี ข้าให้เจ้าหมดเลย!"

 

ไป๋อู๋ซินไม่สนใจถุงเงิน เขาจ้องมองไปที่ดวงตาของหลิวซื่อ

 

"ข้าไม่ได้ต้องการเงิน" ไป๋อู๋ซินพูด "ข้าต้องการชีวิตของเจ้า"

 

"ไม่! ไม่!" หลิวซื่อร้องลั่น

 

ดาบของไป๋อู๋ซินวาดผ่านอากาศอีกครั้ง

 

ศีรษะของหลิวซื่อหลุดออกจากบ่า กลิ้งไปตามพื้น เลือดพุ่งกระฉูด

 

ไป๋อู๋ซินเก็บดาบเข้าฝัก เขาหันหลังเดินออกจากจวนของหลิวซื่อ โดยไม่หันกลับมามอง

 

ภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว

 

หลายปีผ่านไป ไป๋อู๋ซินยังคงพเนจรไปทั่วแผ่นดิน สังหารผู้คนตามคำว่าจ้าง

 

เขาไม่เคยรู้สึกผิด ไม่เคยเสียใจ ไม่เคยมีความสุข

 

เขาเป็นเพียงเครื่องจักรสังหาร ที่มีชีวิตอยู่เพื่อฆ่า

 

จนกระทั่งวันหนึ่ง ไป๋อู๋ซินได้พบกับเด็กสาวคนหนึ่ง

 

เด็กสาวคนนั้นชื่อ "เหมยฮัว" เธอเป็นเด็กกำพร้า อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง

 

เหมยฮัวเป็นเด็กสาวที่ร่าเริง สดใส และมีจิตใจดี เธอแตกต่างจากทุกคนที่ไป๋อู๋ซินเคยพบเจอ

 

วันนั้น ไป๋อู๋ซินได้รับว่าจ้างให้มาสังหารหัวหน้าหมู่บ้านที่เหมยฮัวอาศัยอยู่

 

ขณะที่ไป๋อู๋ซินกำลังจะลงมือ เหมยฮัวก็เข้ามาขวาง

 

"อย่าทำร้ายท่านลุง!" เหมยฮัวร้องขอ

 

ไป๋อู๋ซินชะงัก

 

"หลีกไป" ไป๋อู๋ซินพูดเสียงเรียบ

 

"ไม่! ท่านลุงเป็นคนดี อย่าทำร้ายท่านลุงเลย!"

 

"..."

 

"ข้าขอร้อง..."

 

ไป๋อู๋ซินมอง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ก็มีความกล้าหาญ

 

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ที่ไป๋อู๋ซินรู้สึกถึงบางอย่าง

 

ความรู้สึก...ที่เขาไม่รู้จัก

 

ไป๋อู๋ซินลดดาบลง

 

ยิ้มทั้งน้ำตา

 

"ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ"

 

ไป๋อู๋ซินเดินจากไป โดยไม่หันกลับมามอง

 

แต่ครั้งนี้...เขาไม่ได้เดินจากไปอย่างเดียวดาย

 

เขาเดินจากไป...พร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจ

 

...

 

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ไป๋อู๋ซินก็เริ่มเปลี่ยนไป

 

เขาไม่รับงานสังหารอีกต่อไป เขาใช้ชีวิตอย่างสงบ ช่วยเหลือผู้คนที่ตกทุกข์ได้ยาก

 

เขาเริ่มยิ้ม เริ่มหัวเราะ เริ่มร้องไห้

 

เขากลายเป็นมนุษย์อีกครั้ง

 

และ

 

เด็กสาวผู้มอบหัวใจให้กับจอมยุทธ์อีกครั้ง เธอเติบโตเป็นหญิงสาวที่งดงาม

 

ทั้งสองคนได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข

 

ไ

ป๋อู๋ซินทิ้งดาบ เขากลายเป็นชาวนาธรรมดาคนหนึ่ง

 

เขาไม่เคยเสียใจที่ทิ้งชีวิตจอมยุทธ์

 

เพราะเขาได้พบกับสิ่งที่มีค่ามากกว่า

 

นั่นคือ...ความรัก

 

...จบ...

ที่อยู่ภาพ

https://pixabay.com/th/photos/%E0%B8%8B%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%84%E0%B8%A3-%E0%B9%80%E0%B8%87%E0%B8%B2-%E0%B8%94%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%88%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%A3-%E0%B8%A8%E0%B8%A5%E0%B8%9B%E0%B8%B0-2258604/