เพราะเป็นคนไม่สวย เลยรู้สึกด้อยมาตลอด

    สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้มีเรื่องอยากจะเล่าตามหัวเรื่องกระทู้ เพราะเป็นคนไม่สวยเลยรู้สึกด้อยมาตลอด ตั้งแต่เด็กๆเป็นคนผิวสีเข้มกว่าพี่น้องแต่ไม่ได้ดำผิวเหลืองน้ำผึ้ง แต่คนในบ้านค่อนข้างจะขาวเหลืองกันหมดเลยถูกล้อมาตลอดว่า ดำ และสมัยนั้นตอนเด็กๆเวลาไปโรงเรียนต้องตัดผมสั้นติ่งหูกันทั้งนั้น จะมีก็แต่เด็กนาฏศิลป์เท่านั้นที่ได้ไว้ผม ตอนนั้นยายตัดผมให้สั้นมากๆโดนคนในบ้านล้อว่า ใส่หมวกกันน็อกทำไม เมื่อไหร่จะถอดหมวกกันน็อก ตอนแรกๆก็งงแต่พอเข้าใจก็หน้าเสียเลยค่ะ

    ตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยมต้นก็ยังไว้ผมสั้น แต่พัฒนามาเยอะแล้วก็คือไม่ต้องตัดให้สั้นถึงติ่งหูแล้ว ตอนนั้นรู้สึกดีมากๆ ในช่วงนั้นจะเป็นช่วงที่เริ่มสนใจในเรื่องความรักแล้ว อยากแต่งตัวแต่ติดที่ว่าแต่งแล้วก็โดนแขวะมาตลอด ตอนช่วงกางเกงแลกกิ้งฮิตๆ ก็ถูกคนข้างบ้านว่าใส่กางเกงรัด... เอาไปโชว์ใคร ใส่กางเกงยีนสั้น ขาดๆก็ว่า ใส่สั้นจน...จะออกมาโชว์แล้วนะ จากนั้นก็ไม่กล้าแต่งตัวมาตลอด

    จนถึงตอนช่วงมัธยมปลาย มีแฟนผู้ชายครั้งแรกเป็นเด็กโกโรโกโส นิสัยแย่ ชายแท้ พาโดดเรียน แล้วตอนนั้นก็พามาเที่ยวที่บ้านบ่อยๆ ที่บ้านไม่มีใครชอบแต่เขาไม่พูด ปล่อยให้เราเรียนรู้ไป นัดเจอกันบ่อยๆมาเสียความรู้สึกก็ตอนที่มันบอกว่า เพื่อนมึงสวยอ่ะรู้งี้ไปจีบเพื่อนมึงดีกว่า แล้วพอเจอลูกพี่ลูกน้องที่ผิวขาวๆ มันก็พูดอีกว่า พี่มึงสวยเดี๋ยวไปจีบพี่มึงดีกว่า ตบท้ายด้วยคำว่า กูพูดแกล้งเล่นนะ หลังๆมามันก็ติดเกมมีสาวๆทักมาวุ่นวายด้วยความตอนนั้นชอบแลกรหัสเฟสกัน แล้วพอทนไม่ไหวขอเลิกมันก็ตามตื้อ ตามทักคนที่รู้จักเต็มไปหมด รู้สึกว่าน่ารำคาญมากๆ 

     พอเลิกกันไปได้ไม่นานมันก็แชร์โพสต์อะไรแบบต่ำๆ แล้วพิมพ์เอ่ยถึงให้เราเสียหาย อ่านแล้วรู็ว่าเป็นเราโกรธมากแต่เลือกที่จะไม่ยุ่ง แต่แฟนใหม่มันก็แอดเฟสมา ตามแซะตลอดจนนี่อดไม่ไหวโพสต์ด่าบ้างมันเลยหยุด แล้วสุดท้ายมันก็เลิกกัน นั่นคือจุดที่ทำให้เรารู้สึกว่าเราต้องพัฒนาตัวให้เยอะๆ ต้องสวยต้องแต่งหน้าเป็น 

     ในปัจจุบันโนสนโนแคร์เพราะโตแล้วการที่เราแต่งตัวหรือไม่มันก็คือสิทธ์ของเราทั้งนั้น เราก็ยังคือเราอย่าให้คนอื่นมาคิดแทนเรา อยากแต่งก็แต่งเลยอย่ามัวแต่เสียดาย อย่าให้คำคนมาทำให้เราเสียความรู้สึกค่ะ ไม่มีใครด้อยค่าเราได้ถ้าเราไม่ด้อยค่าตัวเองก่อน