เสียงจากหัวใจ

       วันนี้เริ่มต้นด้วยบทความซึ้งๆที่เกิดขึ้นจริงบนโต๊ะอาหาร ของผู้เขียนกับพ่อนะคะ เป็นบทความเรื่องราวชีวิตจริงของผู้เขียนเอง ที่อยากถ่ายทอดความรู้สึกให้กับลูกทุกๆคน ที่ยังมีพ่อแม่อยู่ครบถ้วน อยากให้ลูกทุกคนได้ใช้เวลาให้มากที่สุด เพื่อสร้างรอยยิ้มให้พ่อกับแม่ของเรา ตอนท่านยังมีลมหายใจ....

🖤🖤 เสียงจากหัวใจ

ความในใจ...ความตั้งใจที่ได้เริ่มแล้ว คือพาพ่อแม่กินข้าวนอกบ้าน

เริ่มจากลูกชาวนาชาวสวนจากปลายด้ามขวานต้องเดินทางไกลจากบ้าน สู่เมืองหลวงตัวคนเดียวเพื่อศึกษาเล่าเรียน ในรั้วมหาวิทยาลัยคว้าใบปริญญา และจบออกมาทำงานอยู่ กทม. รวม 13 ปี แม่ได้มีโอกาสไปหาครั้งเดียว ลูกอย่างฉันได้พากินพาเที่ยวทุกค่ำคืนดูแสงสี กทม.หลังเลิกงาน ถึงแม้จะเหนื่อยมากแต่เห็นแม่มีรอยยิ้ม และแววตามีความสุขมาก ฉันเองก็กลับมาเยี่ยมบ้านได้แค่ช่วงวันหยุดยาวเท่านั้น ประกอบกับในอดีตค่าตั๋วเครื่องบินยังแพงกว่าปัจจุบันมาก และระยะทางก็ช่างไกลเหลือเกิน จนกระทั่ง.....พี่ชายแต่งงานและมีหลานคนแรกของบ้านกำเนิดมา แม่ไม่มีโอกาสได้ไป กทม. อีกเลย

แม่เคยพูดว่า ถ้าฉันได้ย้ายมาบ้านซื้อรถเก๋งแล้ว ให้ฉันขับพาพ่อกับแม่ พวกเราจะมากินข้าวข้างนอกกันเดือนละครั้งนะ....นี่คือสิ่งที่แม่ฝัน(แม่ยังไม่ป่วย)🥹🥹

จากหลานคนที่ 1 สู่หลานคนที่ 2 ฉันได้รับโอกาสย้ายกลับบ้านสักที หลานคนที่2 เริ่มโตเดินเก่ง แต่ฉันยังไม่มีรถเก๋งส่วนตัว เพราะฉันเลือกปลูกสร้างบ้าน ให้พ่อแม่ได้อยู่อาศัยได้สบายก่อนจะซื้อรถ ฉันจึงทำได้แค่ซื้อของมากินพร้อมกันที่บ้านหลังใหม่นี้ของพวกเรา หรือสามารถพาแม่ไปเที่ยวที่ในที่ใกล้ๆ แต่พาพ่อกับแม่ไปเที่ยวหรือกินนอกบ้านพร้อมกันไม่ได้ .......ตอนนั้นแม่เริ่มมีอาการป่วยบ้างแล้ว🥺😢 ฉันเริ่มเก็บออมเงินก้อนใหม่ หลังจากปลูกบ้านได้มากพอ ที่ฉันสามารถดาวน์ซื้อรถได้โดยไม่เป็นหนี้เยอะ ในการผ่อนค่างวดในแต่ละเดือน  แม่ก็เริ่มป่วยมากขึ้นแล้ว.....(ถึงตรงนี้มันรู้สึกจุกในหัวใจ น้ำตาไหลไป)

จากความตั้งใจจะพาพ่อแม่ไปกินข้าวนอกบ้านทุกเดือน ฉันกลับต้องเข้าออกโรงพยาบาล ในการดูแลเฝ้ารักษาแม่บ่อยครั้งแทน แม่ต้องเที่ยว/กิน/นอนอยู่โรงพยาบาล เหมือนบ้านหลังที่ 2 แทนการไปสถานที่สวยๆต่างๆ

จนกระทั่ง....แม่จากฉันไปชั่วนิรันดร์💔😭😭 มันเป็นปมในใจของฉันตลอดมา.....

ฉันพยายามชวนพ่อไปเที่ยว ไปหาของกินอร่อยๆหลายต่อหลายครั้ง แต่พ่อปฏิเสธทุกครั้ง เพราะไม่มีแม่ไปด้วยแล้ว ตามที่เรา 3 คน เคยฝันไว้ร่วมกัน เวลา 3 ปี ผ่านไปที่ไม่มีแม่ วันนี้ลองชวนพ่ออีกครั้ง พ่อรีบตอบตกลง มันเหมือนปลดล็อคปมในหัวใจ❤️‍🩹 ที่พวกเรา 3 คน ฝันกันไว้ว่ามีรถแล้วจะขับได้นั่งกันสบายๆไปเที่ยวหาอะไรอร่อยๆกินกันทุกเดือน

วันนี้ถึงจะไม่มีแม่ร่วมโต๊ะกับพวกเรา  แต่แม่คงมองลงมาดูฉันกับพ่ออย่างมีความสุขอยู่บนฟ้า ที่ฉันได้ทำตามฝันพวกเราแล้ว

พ่อกินไปน้ำตาไหลไป ฉันแอบเห็นเป็นระยะ พ่อคงมีความสุขและในหัวใจขอวพ่อก็คงกำลังคิดถึงแม่ อยากให้แม่ได้มีโอกาสแบบนี้เหมือนกัน

แต่ก่อนจะออกจากบ้าน ฉันได้พูดกับรูปถ่ายของแม่ว่า... คืนนี้พาพ่อไปกินข้าวนอกบ้านก่อนนะแม่ ฉันรู้ว่าแม่กำลังเฝ้ามองฉันอยู่ ฉันมีความสุขที่พ่อยอมมาด้วยสักที และคิดถึงคนบนฟ้าเหลือเกิน อยากให้มีแม่อยู่ร่วมในทุกความรู้สึกด้วยจัง🥹🥹

จากเสียงในหัวใจของฉันที่กลั่นถ่ายทอดออกมานี้  เป็นตัวแทนในฐานะลูกคนนึง อยากให้ลูกทุกคนได้หันกลับมาดูแลความรู้สึกความฝันของพ่อแม่กันนะคะ เข้าใจดีว่าแต่ละคนแต่ละครอบครัว มีพื้นฐานการต่อสู้ดิ้นรนไม่เหมือนกัน ในการสร้างตัวสร้างฐานะ อย่างน้อยเราจะได้ไม่เสียใจจนเป็นปมฝังใจ ที่ยังทำความฝันของพวกท่านไม่สำเร็จ ในวันที่ท่านไม่มีลมหายใจชั่วนิจนิรันดร์