บทเรียนจากความโลภ

ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดระยอง มีชายหนุ่มชื่อ สมชาย เขาเป็นคนขยันขันแข็งในการทำงานหาเงินเลี้ยงชีพ แต่ลึก ๆ แล้วมีนิสัยชอบลักเล็กขโมยน้อย สมชายมักมองว่าสิ่งที่เขาทำนั้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ไม่มีผลกระทบใหญ่โต วันหนึ่งเขาได้ยินชาวบ้านพูดถึงเรื่องของ คุณยายสาย หญิงชราที่อาศัยอยู่ลำพัง คุณยายสายเคยเป็นแม่ค้าขายของในตลาด และเล่าลือกันว่ามีเงินเก็บสะสมอยู่จำนวนหนึ่ง แต่ซ่อนไว้ในบ้าน ไม่เคยนำไปฝากธนาคาร เพราะยายไม่ไว้ใจใคร

สมชายได้ยินเช่นนั้น ใจก็คิดโลภขึ้นมาทันที “เงินเยอะขนาดนี้ ถ้าฉันได้มาจะไม่ต้องลำบากอีกต่อไป” เขาคิดวางแผนที่จะขโมยเงินในคืนนั้นเอง

เมื่อถึงเวลากลางคืนที่เงียบสงัด สมชายแอบย่องเข้าไปในบ้านของคุณยาย เขาเห็นยายกำลังหลับสนิทอยู่บนเตียงไม้เก่า ๆ ใกล้กับหน้าต่าง สมชายจึงค่อย ๆ เปิดลิ้นชัก ค้นหาเงินไปเรื่อย ๆ ในที่สุดเขาก็พบกล่องไม้เก่า ๆ ใบหนึ่ง เมื่อเปิดออกมาดู เขาพบเงินจำนวนมาก ทั้งธนบัตรและเหรียญที่ยายสะสมไว้ เขาหยิบไปทั้งหมดโดยไม่คิดอะไร

รุ่งเช้า คุณยายสายตื่นขึ้นมาพบว่าเงินเก็บทั้งหมดหายไปเสียแล้ว นั่งร้องไห้อยู่หน้าบ้านด้วยความเสียใจ เงินนั้นเป็นเงินที่ยายตั้งใจเก็บไว้ใช้จ่ายยามเจ็บป่วยหรือยามฉุกเฉิน เพราะยายไม่มีลูกหลานคอยดูแล ความทุกข์ที่เกิดขึ้นทำให้ยายเครียดจัดและล้มป่วยลงในเวลาไม่นาน

เวลาผ่านไปไม่นาน หลังจากได้เงินไป สมชายกลับไม่สามารถใช้เงินนั้นได้อย่างมีความสุข เขาเริ่มป่วยโดยไม่ทราบสาเหตุ มีอาการอ่อนเพลีย เจ็บปวดตามร่างกายไปทั่ว แม้จะไปหาหมอหลายแห่ง แต่ก็ไม่พบว่าป่วยเป็นโรคอะไร หมอให้ยามาก็ไม่ดีขึ้น

คืนหนึ่ง สมชายฝันเห็นคุณยายสายในสภาพอิดโรย ใบหน้าซีดเซียว ยายยืนจ้องมาที่เขาด้วยน้ำตานองหน้า พร้อมพูดว่า

“เงินที่เจ้าขโมยไปนั้น คือเงินที่ข้าตั้งใจเก็บไว้เพื่อรักษาตัว เจ้าเอาไปทำลายชีวิตข้า ข้าต้องเจ็บป่วยจนสิ้นลมหายใจโดยไม่มีเงินไปรักษา เจ้าจะต้องรับกรรมที่ทำไว้!”

สมชายสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ และเริ่มรู้สึกผิดในสิ่งที่เขาทำ เขาตัดสินใจไปหาพระอาจารย์ที่วัดใกล้บ้านเพื่อขอคำปรึกษา พระอาจารย์รับฟังและกล่าวว่า

“เจ้ากำลังรับผลกรรมที่ตัวเองก่อขึ้น การกระทำของเจ้าทำให้คนอื่นต้องทุกข์ เจ้าต้องไปขอขมายายสายและนำเงินไปคืนให้เจ้าของ แล้วตั้งใจละเว้นจากการกระทำเช่นนี้ตลอดไป”

สมชายรีบไปที่บ้านของคุณยายสาย แต่ก็พบว่าเธอได้เสียชีวิตไปแล้วเมื่อสองวันก่อน เนื่องจากล้มป่วยโดยไม่มีใครช่วยเหลือ สมชายเสียใจมากจนร้องไห้ออกมา เขาคิดว่าเขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้ชีวิตของยายต้องจบลงอย่างน่าสังเวช สมชายจึงนำเงินที่ขโมยมาไปจัดงานศพและทำบุญให้ยายสาย

หลังจากนั้น สมชายหันหน้าเข้าวัด ตั้งใจทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ยายสายทุกวัน โดยอธิษฐานขอให้ดวงวิญญาณของยายได้รับความสุขและอโหสิกรรมให้เขา

ไม่นานหลังจากนั้น อาการป่วยของสมชายก็ค่อย ๆ ดีขึ้น เหมือนยกภูเขาออกจากอก เขาตั้งใจเปลี่ยนแปลงชีวิต หยุดการกระทำชั่ว และใช้ชีวิตใหม่ด้วยความสุจริต พร้อมกับเรียนรู้ว่า กรรมที่เราทำไว้ ย่อมส่งผลกลับมาหาเราเสมอ