ละมุนรัก ยามเช้า

ละมุนรัก ยามเช้า
#อักษราลัย

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างบานเล็ก ทอประกายระยิบระยับบนเรือนผมสีน้ำตาลของนมล เธอยืนอยู่ริมระเบียง มือเรียวบางกำลังชงกาแฟหอมกรุ่น ขณะที่สายตาทอดมองไปยังสวนดอกไม้เบื้องล่าง

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นเบื้องหลัง ก่อนที่แขนแกร่งของกมลจะโอบรอบเอวบางของเธอ เขาซุกไซร้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของแชมพูดอกมะลิที่เธอชอบใช้

นมลหลับตาพริ้ม ปล่อยให้ความอบอุ่นจากร่างของเขาแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ริมฝีปากบางยกยิ้มน้อย ๆ เมื่อรู้สึกถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เร่งเร้าขึ้น

กมลค่อย ๆ หมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า นัยน์ตาคู่คมจ้องมองดวงหน้าหวานใสด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความรัก มือหนาลูบไล้แก้มนวลอย่างทะนุถนอม ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะแนบชิดกันอย่างอ่อนโยน

เสียงนกร้องแว่วมาแต่ไกล ราวกับบทเพลงรักที่ธรรมชาติมอบให้ ขณะที่สองหัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ในห้วงเวลาแห่งรักที่งดงามยิ่งกว่าความฝัน

กมลผละจากจุมพิตอ่อนหวาน สายตายังคงจับจ้องใบหน้างามของนมลที่แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เธอซุกใบหน้าลงกับอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็ว

"รักนะ" เสียงทุ้มนุ่มกระซิบข้างหู พลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

นมลยิ้มหวาน มือเรียวลูบแผ่นอกแกร่งของเขาเบา ๆ "รัก... รักมาก ๆ เหมือนกันค่ะ"

สายลมเช้าพัดโชยมาอ่อน ๆ นำกลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนลอยละล่องมาเติมเต็มบรรยากาศแสนโรแมนติก กาแฟที่เธอชงไว้ส่งกลิ่นหอมกรุ่นผสานกับความหอมของดอกมะลิจากเรือนผมของเธอ

กมลจูงมือบางของนมลไปนั่งที่เก้าอี้ริมระเบียง เขาหยิบถ้วยกาแฟส่งให้เธอ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ แขนแกร่งโอบไหล่บางอย่างทะนุถนอม

"วันนี้อากาศดีจัง" นมลเอ่ยเบา ๆ ขณะจิบกาแฟอุ่น ๆ สายตาทอดมองไปยังท้องฟ้าสีครามที่มีก้อนเมฆขาวลอยเอื่อยอย่างไร้จุดหมาย

"ทุกวันที่ได้อยู่ด้วยกัน เป็นวันที่ดีทั้งนะรู้ไหม" กมลพูดพลางหันมายิ้มให้อย่างอ่อนโยน นัยน์ตาฉายแววรักลึกซึ้ง

นมลวางถ้วยกาแฟลง หันมาสบตากับชายหนุ่ม "กมล...คะ"

"ครับ?" เขาตอบเบา ๆ มือใหญ่ลูบเส้นผมนุ่มของเธออย่างแผ่วเบา

"เราจะรักกันแบบนี้ไปตลอดใช่ไหม?" เธอถามพลางซบศีรษะลงบนบ่ากว้างของเขา

กมลจูบลงบนกลุ่มผมหอมนั้นเบา ๆ "ตลอดไป... ตราบนานเท่านาน"

เสียงนกกระจิบร้องประสานเสียงกันอย่างไพเราะ ราวกับต้องการเป็นพยานรัก แสงแดดอ่อน ๆ ทอประกายงดงามผ่านใบไม้ที่พลิ้วไหวตามสายลม หยาดน้ำค้างบนกลีบดอกไม้ในสวนระยิบระยับดั่งเพชรเม็ดน้อย ๆ

ทั้งสองนั่งเงียบ ดื่มด่ำกับความรักที่เปี่ยมล้นและช่วงเวลาแสนหวานนี้ ไม่มีคำพูดใดที่จำเป็นอีกแล้ว เพราะหัวใจของทั้งคู่ต่างรู้ดีถึงความรักอันลึกซึ้งที่มีให้กัน...
.