ความสุขติดดิน

              การแบ่งชนชั้นของคนอินเดีย  เป็นไปเพื่อการจัดระเบียบทางสังคม  หรือเป็นไปเพื่อกีดกันไม่ให้วรรณะอื่นมาแย่งอำนาจ  มาก้าวก่ายสิทธิอันพึงมีพึงได้  อันนี้ผมไม่รู้แน่ชัด  แต่สังคมไทยดูแล้วชัดเจนกว่า  ว่าผู้มีอำนาจทางการปกครอง  นักการเมือง  ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่  เป็นคนอีกชั้นหนึ่ง  ทำอะไรได้ตามใจมากกว่าราษฎรตาดำ ๆ 

             แต่เรื่องการเมืองไม่ใช่เรื่องที่น่าเล่าสู่กันฟังนัก  เพราะมันซับซ้อนซ่อนเงื่อนทับทาบอาบผลประโยชน์  เรามาดูกันเรื่องความเป็นอยู่แบบวิถีธรรมชาติดีกว่า 

             ผมมีโอกาสพูดคุย  ขอความรู้ จากคุณพ่อยุวชน  สีหะวงษ์  ปราชญ์ชาวบ้านยางชุมน้อย  อำเภอยางชุมน้อย จังหวัดศรีสะเกษ  อยู่บ่อยครั้ง  และเมื่อมีโอกาสก็เชิญท่านมาให้ความรู้กับลูกหลานที่โรงเรียน

             คุณพ่อยุวชนเป็นคนรูปร่างสันทัด  ค่อนไปทางเตี้ยแบบลูกอีสานทั่วไป  ริมฝีปากบางคม  นัยน์ตานิ่งวาวอย่างคนชอบครุ่นคิด  ชอบคุย  ชอบคิดในสิ่งที่คนทั่วไปคิดว่ารู้แล้ว  ผมมักจะได้รับคำตอบแปลก ๆจากท่าน

             “ธรรมชาติ คืออะไรแน่”

             “บางคนว่าต้นไม้  สายน้ำ  ก้อนเมฆ เป็นธรรมชาติ”  ผมตอบตามที่รู้

             “ไม่ใช่หรอก นั่นไม่ใช่ธรรมชาติ  แต่เป็นสิ่งที่ธรรมชาติบันดาลให้เกิด  ธรรมชาติแท้ไม่มีตัวตน   คนเรามักสับสนไม่เข้าใจ  ธรรมชาติเป็นตัวกำหนดให้ทุกสิ่งเป็นไปตามที่มันต้องการ” ท่านว่า

             คุณพ่อยุวชน เป็นหลายอย่าง  แม้จะไม่มีโอกาสเล่าเรียนเป็นครูอาจารย์  รับราชการอย่างเพื่อนรุ่นเดียวกัน  แต่ท่านก็ใช้ทักษะ “ครูพักลักจำ”  หรือสูตรที่ท่านคิดเองว่า  “สังเกต  คิด  ติดตาม”  กล่าวคือ  การเรียนรู้อะไร  ต้องหมั่นสังเกตให้ละเอียด  แล้วเก็บมาคิดพิจจารณาต่อให้เข้าใจ  แล้วติดตามความคิด นำความคิดมาใช้ มาปฏิบัติจนเห็นผล  เกิดความรู้จริงขึ้นมา 

              ทุกครั้งที่ผมได้พบปะ  นั่งพูดคุยกับท่าน ผมเห็นประกายแห่งความสุขฉายมาจากดวงตาทั้งคู่ของท่าน  ทำนองรู้จริงแล้วถ่ายทอด  เมตตาอารีต่อผู้มีความรู้น้อย

              นอกจากนี้คุณพ่อยุวชน  สีหะวงษ์ยังสนใจเรื่องบ้านเมือง  เรื่องการเกษตร  เรื่องราวของประวัติศาสตร์ชาติพันธุ์   การได้สนทนากับท่านเป็นมหรสพอย่างหนึ่ง ที่สัมผัสแล้วคุ้มค่าทีเดียว