มือที่เยียวยา

มือที่เยียวยา
โดย #อักษราลัย

พยาบาลนุชนภา หรือที่เพื่อนร่วมงานเรียกว่า "พี่นุช" เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วยด้วยรอยยิ้มประดับใบหน้า เธอโค้งศีรษะทักทายชายชราผู้ป่วยรายใหม่ที่เข้ามา

เมื่ออ่านรายละเอียดจากชาร์ต แล้วจึงกล่าวทักทาย "สวัสดีค่ะคุณลุงสมชาย วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ?" เสียงหวานใสของเธอดังขึ้น ราวกับเสียงระฆังแห่งความหวัง

ลุงสมชายส่ายหน้าเบา ๆ ใบหน้าเหี่ยวย่นแสดงความเจ็บปวด "ไม่ค่อยดีเลยหนู ปวดหัวมาก แถมยังหายใจลำบากด้วย"

"โอ้ ใจเย็น ๆ นะคะ" นุชนภาปลอบ พลางหยิบเครื่องวัดความดันออกมา "เดี๋ยวหนูจะช่วยดูแลให้คุณลุงสบายขึ้นเองค่ะ ไม่ต้องกังวลนะคะ"

ขณะที่เธอวัดความดัน สายตาของเธอกวาดมองไปรอบห้อง สังเกตเห็นเสื้อผ้าเก่า ๆ และข้าวของราคาถูกวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ดวงตาของเธอวาวโรจน์ขึ้นมาชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ ความคิดในหัวเริ่มหมุนวน

"คุณลุงมาโรงพยาบาลบ่อย ๆ แบบนี้ ลูกหลานไม่ลำบากเหรอคะ?" เธอถามอย่างแผ่วเบา พยายามสำรวจสถานการณ์ของคนไข้

ลุงสมชายถอนหายใจยาว "ไม่มีใครหรอกหนู มีแต่เบี้ยคนชราเท่านั้นแหละที่พอประทังชีวิต บางทีก็คิดว่าตัวเองเป็นภาระสังคม"

นุชนภาพยักหน้ารับฟัง ใบหน้ายังคงยิ้มแย้ม แต่ในใจกลับคิดว่า 'นี่ไง อีกคนที่เป็นภาระสังคม กินแรงคนอื่นไปวัน ๆ ทำไมต้องทนทรมานด้วยล่ะ?'

"ไม่ต้องคิดมากนะคะคุณลุง" เธอปลอบ พลางหยิบยาออกมาจากกระเป๋า "ทานยานี่แล้วคุณลุงจะรู้สึกดีขึ้นแน่นอนค่ะ"

ลุงสมชายยิ้มอย่างขอบคุณ ไม่ทันสังเกตเห็นความเย็นชาที่แฝงอยู่ในดวงตาของพยาบาลสาว เขารับยามากินอย่างว่าง่าย โดยไม่รู้เลยว่านั่นคือเงื้อมมือของมัจจุราชในชุดขาว

นุชนภาเดินออกจากห้องด้วยรอยยิ้ม เธอรู้สึกภูมิใจที่ได้ "ช่วย" อีกคนให้พ้นจากความทุกข์ทรมาน และช่วยลดภาระของสังคมไปพร้อมกัน ในความคิดของเธอ นี่คือการกระทำที่เปี่ยมด้วยความเมตตา แม้ว่าโลกภายนอกอาจไม่มีวันเข้าใจก็ตาม

วันต่อมา ข่าวการเสียชีวิตของลุงสมชายแพร่สะพัดไปทั่วโรงพยาบาล ทุกคนต่างพูดถึงด้วยความเศร้าสลด ยกเว้นนุชนภาที่ยังคงทำงานด้วยรอยยิ้มเช่นเคย

"น่าเสียดายจังเลยนะคะ" เธอพูดกับเพื่อนร่วมงาน "แต่อย่างน้อยคุณลุงก็ไม่ต้องทนทรมานอีกต่อไปแล้ว"

แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อตำรวจเข้ามาสอบสวนการตายของลุงสมชาย พวกเขาพบความผิดปกติในร่างกายของผู้ตาย นุชนภาเริ่มรู้สึกกดดัน แต่ก็พยายามรักษาท่าทีปกติไว้

ในที่สุด ความจริงก็ถูกเปิดเผย นุชนภาถูกจับกุมในข้อหาฆาตกรรม เธอยืนกรานว่าเธอทำไปด้วยความเมตตา เพื่อช่วยให้ผู้ป่วยพ้นทุกข์และลดภาระสังคม

ขณะที่ถูกนำตัวออกจากโรงพยาบาล เธอได้ยินเสียงกระซิบของเพื่อนร่วมงาน "ใครจะคิดว่าคนที่ดูใจดีแบบพี่นุช จะซ่อนปีศาจไว้ข้างในแบบนี้"

นุชนภายิ้มเศร้า พลางคิดในใจว่า 'พวกเธอไม่มีวันเข้าใจหรอก'

ไม่มีใครรู้เหตุผลว่านุชนภาทำแบบนี้ทำไม แม้แต่ตัวเธอเอง หรือปีศาจกับนางฟ้าก็แค่คนคนเดียวกัน