เป็นตัวของตัวเอง... ให้มีคนรัก

ฉัน

ต้องการใช้ชีวิตส่วนหนึ่ง

ให้เป็นชีวิตของตัวฉันเอง

ฉันไม่ต้องการให้ชีวิตทั้งหมดของฉัน

เป็นของคนอื่น

ดังนั้น

ฉันจึงเป็นตัวของฉัน

อย่างทุกวันนี้

        เราแต่ละคน... มีสถานะมากมาย เป็นพ่อ-แม่-ลูก  เป็นสามี-ภรรยา เป็นหัวหน้า-ลูกน้อง  เป็นเพื่อนร่วมงาน  เป็นพ่อค้า-แม่ค้า-ลูกค้า ฯลฯ  เราแต่ละคนจะมีสถานะเหล่านี้มากน้อยเท่าไร ก็ขึ้นอยู่กับว่า  เรามีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมกับผู้อื่นมากน้อยเพียงใด 

        เราทุกคน... เป็นลูกของพ่อแม่ ในขณะเดียวกันก็มีโอกาสได้เป็นพ่อแม่ของลูกด้วย

ตอนมีสถานะเป็นลูก  เราก็อยากทำอะไรตามใจตัวเอง พ่อแม่ห้ามอะไรก็ไม่ฟัง

แต่พอเรามีสถานะเป็นพ่อแม่ของลูก  เราก็ยังคงไม่ฟังความคิดเห็นของลูก ลูกพูดโต้แย้งก็ว่าลูกเถียงพ่อแม่  ลูกทำตามใจตัวเอง เราก็จะลงโทษตามแบบฉบับของเรา

        หลายคน... เป็นลูกน้อง  ในขณะเดียวกันก็ได้เป็นหัวหน้าไปด้วย

ตอนเป็นลูกน้อง  หัวหน้าสั่งอะไรก็ทำ   หัวหน้าใช้ให้ไปทำธุระส่วนตัว ทำงานนอกเหนือหน้าที่ก็ไป  ก็ไม่ชอบใจนักหรอกนะ แต่ก็แอบกลัวว่า ถ้าไม่ทำตามที่หัวหน้าสั่ง  ก็จะไม่ก้าวหน้าในตำแหน่งหน้าที่การงาน

แต่พอตอนสวมหัวโขนเป็นหัวหน้า  เลยแสดงความเป็นผู้นำเต็มที่  ออกคำสั่งให้ลูกน้องทำตาม  ทั้งงานราษฎร์ งานหลวง  ลูกน้องก็ก้มหน้าทำตามที่สั่งงกๆๆๆๆ  เพราะกลัวหัวหน้าไม่รัก  ไม่ได้เลื่อนขั้น  ไม่มีความดีความชอบ เดี๋ยวเงินเดือนไม่ขึ้น 

        หลายคนเป็นลูกค้า  ในขณะเดียวกันก็เป็นพ่อค้า-แม่ค้าไปด้วย

ตอนเราเป็นลูกค้า  ก็ต่อรองราคาซะ เพื่อให้ได้ของดีสุด ถูกสุด จ่ายเงินน้อยที่สุด

แต่พอตอนเป็นพ่อค้า-แม่ค้า  เวลาไปซื้อของมาขาย  เราก็อยากได้ราคาถูกสุด ดีสุด จ่ายเงินน้อยที่สุดเหมือนกัน เพื่อจะได้มีต้นทุนต่ำ  กำไรมากๆ   ซ้ำร้ายบางคนก็แอบขายของราคาแพง  เพื่อให้ได้กำไรเยอะๆ ซะอีก

        สถานะต่างๆ เหล่านี้ ทำให้เรามีความขัดแย้งในตัวตน ในจิตใจ  ทำให้เราปฏิบัติตนได้ยากในการดำรงชีวิตอยู่ในสังคม  แล้วจะใช้ชีวิต...อย่างไร? ให้ไปต่อได้....  เพื่อให้เกิดความพอดี  มีความสมดุลย์ในการดำเนินชีวิต

        ก่อนอื่นนะคะ  เพื่อให้การดำเนินชีวิตในทุก “หัวโขน”  ทุกสถานะทางสังคมเป็นไปได้ง่ายขึ้น  เรามาคิดหาหลักการในการดำเนินชีวิตกันก่อนดีมั้ยคะ

        ส่วนตัวผู้เขียนนะคะ ยึดหลักในการดำเนินชีวิตอยู่ที่ว่า  ไม่ว่าเราจะอยู่ในสถานะใด  สังคมไหน  หากเราไม่ชอบสิ่งใดที่ผู้อื่นหยิบยื่นหรือปฏิบัติต่อเรา  เราก็พึงไม่หยิบยื่นหรือปฏิบัติสิ่งนั้นต่อผู้อื่นด้วย

        ตอนผู้เขียนเป็นลูกของพ่อแม่  ด้วยความเป็นตัวของตัวเอง  ผู้เขียนถูกห้ามหลายอย่างค่ะ  ห้ามทำกิจกรรมการเรียนในมหาวิทยาลัย  ให้กลับบ้านตรงต่อเวลา อย่าเถลไถล  ห้ามไปค้างคืนที่ไหน  สุดท้ายมีคำสั่งฮาร์ดคอร์มาจากเบื้องบนว่า  หากไม่เชื่อฟังกันก็ให้ลาออก  ไม่ต้องเรียนกันล่ะ  ถ้าจะเรียนต่อก็ทำตามที่บอก....  โอ้โห !!!  เป็นคำสั่งที่โหดร้ายและเจ็บปวดสุดๆ ที่ทำให้เกิดความขัดแย้งในจิตใจแบบชนิดที่ว่า...  ต้องเดินออกจากบ้านมาเฉยๆ มีเพียงแค่ชุดนักศึกษาปี 1 ที่กำลังอยู่ในระหว่างการสอบเทอมสองพอดี  โดยไม่กลับไปอีกเลย........

        เรื่องราวของผู้เขียนข้างต้น  ไม่ได้บอกเพื่อนๆ นะคะว่า  ต้องเป็นตัวของตัวเอง  ต้องหนีออกจากบ้านหากไม่พอใจพ่อแม่  แต่สิ่งที่อยากบอกคือ... 

        เมื่อเราต้องมีสถานะเป็นพ่อแม่  เราต้องสอนลูกนะคะ  ไม่ใช่เอาแต่สั่งๆๆๆๆๆ  ถ้าจะสั่ง ก็ต้องชี้แจง แสดงเหตุผลว่า ที่ห้ามเพราะอะไร ไม่ให้ทำสิ่งนี้เพราะอะไร ข้อดี-ข้อเสียของการทำหรือไม่ทำคืออะไร   ให้ข้อมูล  ประสบการณ์ของพ่อแม่แก่ลูก เพื่อให้เขาได้คิดเอง  ตัดสินใจด้วยตัวเอง ว่าจะทำ หรือไม่ทำ  และที่สำคัญคือ  เมื่อลูกของเราเขาเลือกที่จะทำแล้ว  ทั้งเขาและเราก็ต้องยอมรับผลของการกระทำที่จะเกิดขึ้นอย่างกล้าหาญด้วย

        เราแต่ละคน... มีสถานะมากมาย  และหลาย...ต่อหลายคน.... มีสถานะพร้อมๆ กันหลายสถานะเลย   เป็นทั้งหัวหน้า เป็นทั้งลูกน้อง     เป็นทั้งพ่อค้าแม่ค้า แล้วก็เป็นลูกค้าไปด้วย  ง่ายๆ สั้นๆ นะคะ  “สิ่งที่เราไม่พึงปรารถนา  อย่าพึงหยิบยื่นให้ผู้อื่น”  ผู้เขียนเชื่อค่ะว่า  จะเป็นหลักในการดำเนินชีวิตให้กับเพื่อนๆ ได้ใช้ชีวิต...อย่างไร? ให้ไปต่อได้....  อย่างไม่ขัดแย้งกับความรู้สึกและมีความสุขได้ตามสมควรนะคะ

เพื่อนๆ ที่ชื่นชอบ ใช้ชีวิต...อย่างไร? ให้ไปต่อได้....  หากเห็นว่าบทความนี้มีประโยชน์ ฝากแชร์ให้กับผู้ที่ต้องการแรงบันดาลใจ กำลังใจด้วยนะคะ    โดยติดตามและมีส่วนร่วมกับผู้เขียนตามลิ้งค์บอร์ดนี้ได้เลยค่ะ

https://board.postjung.com/board-4306