หวาน&เจี๊ยบ

หวาน&เจี๊ยบ

อักษราลัย

          หวานวางซองจดหมายในมือด้วยดวงตาเบิกโพลง คิ้วได้รูปขมวดมุ่นอย่างอารมณ์ในใจ ซองจดหมายสีฟ้าอ่อน หอมกรุ่นจากนํ้าหอมโปโลกลิ่นแบล็กที่ประพรมมายังคงกระจายกลิ่นกรุ่น ให้ความรู้สึกสดชื่นเหมือนเคย ถ้าเพียงแต่ …

          ……………..

          “หวานเธอจะลืมเราไหม” ด.ช.เจี๊ยบกุมมีอเพื่อนสาวไว้แน่น เมื่อรู้ข่าวว่าเพื่อนต้องย้ายบ้านตามพ่อ ผู้จะย้ายไปดำรงตำแหน่งผู้ว่าราชการในจังหวัดบ้านเกิดที่ภาคใต้

          “ไม่หรอก เราจะลืมเพื่อนรักอย่างเจี๊ยบได้ยังไง” เด็กหญิงตาคม ผมยาว หน้ารูปไข่ได้รูป เปล่งประกายความสวยคม ตอบคำเพื่อนชายด้วยอาการสงบ ไม่มีอาการเขินอาย ต่างจากเด็กชายตรงหน้าที่มีสีจัดบนแก้มขาวทั้งสองข้างอย่างเห็นได้ชัด

          “เราจะได้เจอกันอีกไหม?” ท้ายเสียงนั้นสั่นอย่างเห็นได้ชัด หวานยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน พลางขยับตัวเข้าไปชิด สองแขนโอบร่างผอมบางของเพื่อนไว้แน่นอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะผละออก หันเดินจากมา เพียงสองก้าว ก็หันกลับไปป้องปากพูดเบา ๆ

          “หวานจะเขียนจดหมายมาหานะ เจี๊ยบอย่าลืมตอบจดหมายล่ะ”

          เด็กชายพยักหน้าด้วยใบหน้าหม่นเศร้า น้ำจากดวงตาหยดรดรินตามร่องแก้ม อย่างไม่สนใจจะเช็ดออก

          “สัญญานะ” สิ้นเสียงจากเด็กชาย หวานก็หันหลังวิ่งจากมา

.

          จดหมายนับร้อยฉบับนับจากวันนั้น เหมือนสื่อแทนความรักที่เจี๊ยบมีให้กับหวานเสมอมา หลังจากรู้ที่อยู่ของหวาน เจี๊ยบก็เขียนจดหมายเล่าชีวิตความเป็นไปของตัวเองให้หวานรับรู้ แม้จะมีโทรศัพท์มือถือใช้กันแล้ว แต่เจี๊ยบก็ยังคงเขียนจดหมายมาถึงหวานเสมอ

          “เจี๊ยบว่าจะสอบเรียนหมออย่างที่แม่อยากให้เรียน ปีนี้แม่แก่ขึ้นมาก บ่นปวดนั่นปวดนี่อยู่เรื่อย เรียนหมอก็ดีเหมือนกันนะ อีกหน่อยนอกจากดูแลแม่แล้ว จะได้ดูแลหวานด้วยไง”

          ทุกครั้งที่เขาได้เขียนเล่าความเป็นไปของตัวเองให้เธอรับรู้ แม้หวานจะตอบหรือไม่ เขาก็ยังคงเขียนจดหมายถึงหวานเสมอ อาทิตย์ละหนึ่งฉบับ โดยไม่เคยรอจดหมายตอบกลับ เพราะนั่นคือสัญญาที่เขาได้เคยให้หวานไว้เมื่อคราวจากกันตอนชั้นประถมปีที่ห้า โดยไม่ลืมพรมน้ำหอมโปโลกลิ่นแบล็กที่เขาชื่นชอบไปด้วยทุกครั้ง น้ำหอมกลิ่นนี้เขารู้จักครั้งแรกจากการที่หวานส่งมาให้เป็นของขวัญวันเกิดอายุครบสิบสี่ปีของเขา โดยมีจดหมายสั้น ๆ แนบมาว่า

          “โปโล สำหรับหนุ่มเจ้าเสน่ห์ ขรึมแต่ซ่อนความขี้เล่น หวังว่าเจี๊ยบจะชอบกลิ่นนี้นะ”

.

          นับจากวันนั้นน้ำหอมกลิ่นนี้ก็กลายเป็นน้ำหอมกลิ่นประจำตัวของเจี๊ยบไป เขาเก็บเงินไปซื้อขวดใหม่กลิ่นเดียวกันมาใช้ โดยใช้ขวดที่หวานซื้อให้ในการฉีดพรมจดหมายที่เขาเขียนให้เธอเท่านั้น

          ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

          หวานยังคงนิ่งอยู่ในภวังค์ความหลัง สายตาเหลือบมองซองจดหมายสีฟ้าที่วางไว้บนโต๊ะอย่างหวาดระแวง วันที่บนแสตมป์ที่ถูกประทับคือเมื่อวาน วันเดียวกับที่เธอเดินทางไปบอกลาเจี๊ยบครั้งสุดท้าย หลังจากรู้ข่าวว่าเพื่อนรักถูกรถชนเสียชีวิต ...