ช่วยแผ่นดินไหวเนปาล6:เดินและเดิน

        ตลาดแห่งนี้สามารถเดินทะลุผ่านไปย่านทาเมล ย่านที่มีทุกอย่างสาหรับนักท่องเที่ยว นัก Backpacker นักปืนเขา และนักช็อป ซึ่งก็หมายถึงท่านศิลปินทั้งสามด้วย น้องได้ถุงนอน -10 องศาอย่างที่ตั้งใจ และทุกท่านยกเว้นเรา ที่ได้รองเท้าผ้าใบคู่ใหม่พร้อมใช้เดินลุยไปหิมาลัยอย่างน่าหมั่นไส้ ดีที่ฮารี่รู้จักเจ้าของร้านรองเท้าแห่งนี้ นอกจากจะเจรจาต่อรองสินค้าให้จนเป็นน่าพอใจแล้วยังเข้าใจ และไม่ถือสาต่อความวุ่นวายชั่วครู่ที่โดนลิงไทยบุกถึงสามตัว แล้วก็หิ้วออกไปจากร้านกันคนละคู่...

        ผ่านย่านทาเมล ได้ของกันอีกคนละเล็กน้อยก่อน (แข็งใจและทำใจ) ลากสังขารเดินมาต่อรถเมล์กลับบ้านในช่วงทางสุดท้าย มืดแล้วไม่มีแสงสว่างเหลืออยู่เหมือนกับแรงของพวกเรา...ไกลจังเลย ยกขาแทบไม่ขึ้นแล้ว แต่ก็ต้องรีบเดินแข่งกับเวลา เพราะถึงบ้านได้เร็วที่สุดน่าจะดีที่สุด ใช้วิชาแยกจิตออกจากร่างในการเดิน เพราะถ้าเอาจิตมาอยู่ที่ขาเมื่อไหร่แล้ว...รู้สึกทันทีเลยว่าแรงและกำลังที่มีติดลบมานานแล้ว...ขึ้นเนินอีกแล้ว...มาถึงจุดต่อรถเมล์จุดสุดท้ายเข้าบ้านแล้ว ดีใจที่ได้หยุดเดินพร้อมกับทำใจมองปลากระป๋องผ่านหน้าพวกเราหลายคัน เป็นที่รู้กันว่าเราต้องเป็นหนึ่งในสมาชิกสามแม่ครัวในนั้น...ซึ่งน่าจะเป็นประสบการณ์อันน่าจดจาที่สุดในทริปนี้สังเกตจากสีหน้าของทุกคน (ยกเว้นฮารี่ เพราะฮารี่ไปเล่นกายกรรมโหนตัวที่ประตูทางเข้า เลยไม่เห็นหน้าฮารี่) น้องๆ ทำตัวเป็นองค์รักษ์พิทักษ์เราขนาบข้างอยู่ แต่น้องอีกคนหายไปไหนไม่รู้...

        ตอนรถกระชากออกตัวและเบรกเป็นช่วงที่ทดสอบความแข็งแรงของกล้ามเนื้อย่างยิ่งยวด เพราะต้องต้านทานแรงน้าหนักประชาชนชาวเนปาลีที่ถ่ายน้ำหนักมาทับ...สีหน้าของท่านองค์รักษ์แย่เอามากๆ ท้ายสุดเมื่อรถหยุดให้คนลงหลังจากแล่นมาได้พักนึง พวกเราก็ขอลงเดินถึงแม้แรงจะติดลบแทนที่จะถูกทดสอบพลังกล้ามเนื้อในนี้...แยกจิตเดินมาเรื่อยจนถึงบ้าน เด็กๆอัดโค้กสองลิตรกันอย่างสุดกระหาย พร้อมกับเรื่องเล่าซีนประทับใจที่เพิ่งเกิดขึ้นบนรถเมื่อกี๊ของแต่ละคน...เรานึกอยู่ในใจเงียบๆว่า “Welcome to Nepal”!!

        ทุกคนเหนื่อยเหมือนกันหมด แต่ฮารี่ไม่วายรีบเข้าครัวหุงข้าวและทาอาหารเย็นให้...ท่ามกลางแสงจากหลอดไฟเก็บพลังงานเพราะไฟที่นี่มาเป็นเวลา (ที่อยากมา) พวกเราเลยขึ้นไปช่วยฮารี่เท่าที่จะทำได้ (ห้องครัวของคนเนปาลจะอยู่ชั้นบนสุดติดกับดาดฟ้า) ทุกคนเหนื่อยกันจนหายหิวและกลับมาหิวใหม่อยู่หลายรอบ จนท้ายสุดก็จัดการมื้อเย็นมื้อนั้นเข้าไปอยู่ในท้องทุกคนอย่างราบคาบ...เท่าที่สังเกตดูมาหลายบ้านแล้ว เค้าจะทำอาหารให้พอกับกินมื้อเดียวให้หมดทุกอย่าง ไม่เหลือเก็บเอาไว้ทั้งข้าวและกับ ถ้าจะเหลือก็ต้องเติมแบ่งกันให้หมดทุกอย่าง พร้อมจัดการทำความสะอาดเก็บครัวให้สะอาดเรียบร้อยไปเลย...

**ข้อความทั้งหมดเป็นความคิดเห็นส่วนบุคคลของผู้เขียน

*ติดตามเรื่องราวทริปและงานเขียนอื่นได้ที่ https://tenlavenders.blogspot.com/

 และเว็บไซต์ส่วนตัว https://tenlavenders.softr.app/