ทำไม มหาวิทยาลัย ออกนอกระบบ

มหาวิทยาลัยในประเทศไทยในปัจจุบัน แบ่งออกเป็น 2 ประเภทหลัก ๆ ได้แก่ มหาวิทยาลัยในระบบราชการ และมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ โดยมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ หมายถึง มหาวิทยาลัยที่ได้รับอนุญาตให้มีอิสระในการบริหารงานมากกว่ามหาวิทยาลัยในระบบราชการ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มความคล่องตัวในการบริหารจัดการ และเพิ่มประสิทธิภาพของมหาวิทยาลัย

สาเหตุหลักที่ทำให้มหาวิทยาลัยออกนอกระบบ มีดังนี้

• เพื่อเพิ่มความคล่องตัวในการบริหารงาน มหาวิทยาลัยในระบบราชการ อยู่ภายใต้กฎระเบียบของราชการ ซึ่งอาจทำให้การบริหารงานมีความล่าช้า และไม่มีประสิทธิภาพ ดังนั้น การออกนอกระบบจึงช่วยให้มหาวิทยาลัยสามารถกำหนดกฎระเบียบและขั้นตอนการดำเนินงานของตนเองได้เอง โดยไม่ยึดติดกับกฎระเบียบของราชการ

• เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของมหาวิทยาลัย มหาวิทยาลัยในระบบราชการ ได้รับงบประมาณสนับสนุนจากภาครัฐเป็นหลัก ซึ่งอาจไม่เพียงพอต่อความต้องการในการดำเนินงาน ดังนั้น การออกนอกระบบจึงช่วยให้มหาวิทยาลัยสามารถหารายได้เพิ่มจากแหล่งอื่น ๆ เช่น การจัดการเรียนการสอนหลักสูตรพิเศษ การวิจัย การบริการวิชาการ เป็นต้น ซึ่งจะช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการดำเนินงานของมหาวิทยาลัย

  

• เพื่อกระจายอำนาจการบริหารการศึกษา การออกนอกระบบของมหาวิทยาลัย เป็นการกระจายอำนาจการบริหารการศึกษาจากส่วนกลางไปสู่ท้องถิ่น ซึ่งจะช่วยให้มหาวิทยาลัยสามารถตอบสนองความต้องการของท้องถิ่นได้ดียิ่งขึ้น

อย่างไรก็ตาม การที่มหาวิทยาลัยออกนอกระบบ ก็มีข้อดีและข้อเสีย ดังต่อไปนี้

ข้อดีของการออกนอกระบบ

• เพิ่มความคล่องตัวในการบริหารงาน
• เพิ่มประสิทธิภาพของมหาวิทยาลัย
• กระจายอำนาจการบริหารการศึกษา

  

ข้อเสียของการออกนอกระบบ

• อาจทำให้มหาวิทยาลัยขาดความเป็นธรรมในการจัดสรรงบประมาณ
• อาจทำให้มหาวิทยาลัยเกิดความเหลื่อมล้ำกัน
• อาจทำให้มหาวิทยาลัยต้องเพิ่มค่าเทอมเพื่อหารายได้เพิ่ม

  

โดยสรุปแล้ว การออกนอกระบบของมหาวิทยาลัย มีวัตถุประสงค์เพื่อเพิ่มความคล่องตัวในการบริหารงาน และเพิ่มประสิทธิภาพของมหาวิทยาลัย อย่างไรก็ตาม การออกนอกระบบก็มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ดังนั้น รัฐบาลและมหาวิทยาลัยควรร่วมกันหาแนวทางที่เหมาะสม เพื่อประโยชน์สูงสุดของการศึกษาไทย