หน้าแรก ตรวจหวย เว็บบอร์ด ควิซ Pic Post Page หาเพื่อน Chat หาเพื่อน Line หาเพื่อน Skype อัลบั้ม แต่งรูป คำคม Glitter สเปซ ไดอารี่ เกมถอดรหัสภาพ เกม วิดีโอ คำนวณ การเงิน
ติดต่อเว็บไซต์ลงโฆษณาลงข่าวประชาสัมพันธ์แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสมเงื่อนไขการให้บริการ
เว็บบอร์ด บอร์ดต่างๆค้นหาตั้งกระทู้

ตอน : คุณมันตัวร้าย

สะใภ้ขัดดอก 
ตอน : คุณมันตัวร้าย

นิยายออนไลน์ จำหน่ายในรูปแบบ ebook 


ลิงค์สำหรับโหลดซื้อ นิยาย(สะใภ้ขัดดอก) - https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMTA5NTcwOSI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjU6IjQ3NDE3Ijt9

ราคา ebook 159.-

 

ตอน...คุณมันตัวร้าย

 

นิดาเดินผ่านเข้ามายังตัวตึกสูงระฟ้า ตามรายละเอียดในแผ่นกระดาษที่เธอลอกจดมาจากหนังสือรับสมัครงาน โรงแรมระดับห้าดาวแห่งนี้ เปิดรับสมัครแม่บ้าน ด้วยวุฒิการศึกษาของเธอเพียงน้อยนิด แค่ระดับมัธยมปลายเท่านั้น  คงต้องเริ่มต้นจากงานถนัดของตัวเองเสียก่อน แล้วค่อยมองหางานอย่างอื่นทำถ้าหากว่ามีโอกาสเข้ามานะ... หญิงสาวคิดในแง่บวก และคอยให้กำลังใจกับตัวเองตลอดเรื่อยมา อย่าไปยอมแพ้กับอุปสรรคง่ายๆหากตอนนี้เธอยังมีลมหายใจอยู่  ก็ต้องลุกขึ้นสู้ยอมแพ้ไม่ได้อย่างเด็ดขาด...

 “เอ่อ...ขอโทษนะคะ  คือว่า ดิฉันต้องการมาสมัครงานน่ะค่ะ ไม่ทราบต้องไปกรอกใบสมัครตรงจุดไหนก่อนคะ” นิดาเดินเขาไปถามยังจุดประชาสัมพันธ์ของโรงแรมเมื่อเธอเดินเข้ามาถึงด้านในตัวโรงแรม ความใหญ่โตของที่นี่ มันทำให้เธอรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที

“เดี๋ยวคุณกดลิฟต์ขึ้นไปชั้น5แล้วก็เลี้ยวซ้ายนะคะ ตรงจุดนั้นจะเป็นแผนกบุคคลของทางโรงแรมเรา ถ้าไม่ทราบยังไง จะมีเจ้าหน้าที่ตรงลิฟต์ให้บริการ สอบถามจากตรงจุดนั้นอีกทีก็ได้นะคะ” เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ชี้นิ้วไปยังตัวลิฟต์ซึ่งเยื้องไปทางด้านซ้ายมือ ใบหน้าสวยของเจ้าหน้าที่คนงามประดับไปด้วยรอยยิ้มละไม นิดาเลยลดความประหม่าลงไปได้บ้าง เธอยกมือไหว้ขอบคุณเจ้าหน้าที่แสนสวย ก่อนจะเดินตรงไปยังจุดที่เจ้าหน้าที่ชี้บอก

 เมื่อหญิงสาวกรอกรายละเอียดสมัครงานเสร็จ ทางเจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลก็ให้เธอนั่งรอ เพียงไม่ถึงสิบนาที เจ้าหน้าที่คนเก่า ก็ออกมาบอกข่าวดีกับหญิงสาว พรุ่งนี้ให้มาเริ่มทำงานได้เลย

นิดายิ้มรับกับข่าวดีอีกครั้ง การเริ่มต้นชีวิตใหม่กับโลกใบใหม่ก็ไม่ได้โหดร้ายเกินไปสำหรับเธอนัก อย่างน้อยๆ ณ ตอนนี้เธอก็มีที่ซุกหัวนอน กับมีงานทำตามแผนการชีวิตที่ได้วางเอาไว้ก่อนหน้านี้ทุกอย่างแล้ว

“งั้นดิฉันขอตัวกลับเลยนะคะ...ขอบคุณค่ะ”  หญิงสาวกล่าวลากับเจ้าหน้าที่เสร็จก็ยกมือไหว้ลากลับห้องพัก เพื่อกลับไปเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับงานใหม่ในวันพรุ่งนี้

 

************************

 

            โดยหารู้ไม่ว่าทษฏีโลกกลมมันมีอยู่จริง  เมื่อเพื่อนรักของชายหนุ่มผู้ซึ่งปล้นพรหมจรรย์ของเธอไป บังเอิญต้องมาตรวจงานในสาขาโรงแรมแห่งนี้เข้าพอดี...

 “ไอย่ะ!...อยู่นี่เองแม่เมียขัดดอกของไอ้พยัคฆ์ คราวนี้ก็รอดตีนมันแล้วสิโว้ยเรา...” วรสิทธิ์ร้องไชโยอยู่ภายในใจ  รีบกดโทรออก สายตรงถึงภรรยาสุดที่รักของตัวเองเพื่อจะบอกข่าวดีให้เธอได้รับรู้ เขาเจอตัวน้องสาวคนงามของเธอแล้ว เขาก็ไม่รู้ว่าเมียเขากับเมียไอ้พยัคฆ์ไปตกลงเป็นพี่น้องกันอีตอนไหนเมื่อไหร่ แต่พอนิดาหายตัวไปเท่านั้น น้ำฟ้าก็โวยวายใส่เขาเสียยกใหญ่ แถมยังไล่ให้เขาไปนอนนอกห้องอีกด้วย เหตุไฉนกรรมเวรถึงได้ตกมาอยู่กับเขาด้วยก็ไม่รู้ ลำพังเพียงฟังเสียงด่าจากไอ้พยัคฆ์ก็เล่นเอาเขาหูเกือบชา  นี่แม่เมียตัวดียังเล่นมาขับไล่ไสส่ง ปล่อยให้เขาต้องทนนอนหง่าวเดียวดายอยู่ด้านนอกห้องเพียงลำพัง  เขาเลยอดต่อแขนต่อขาให้ลูกน้อยไปตั้งหลายวัน วันนี่ล่ะพ่อจะทบทั้งต้นทั้งดอกให้หน่ำใจเลยคอยดู...

คนพ้นโทษกระดี๊กระด๊า รีบโทรหาเมียสุดที่รักเพื่อจะบอกข่าวดี... ก็เมื่อวันนั้นทั้งเขากับน้ำฟ้าเผลอออกไปสั่งงานลูกน้องเพียงเดี๋ยวเดียว  หลังจากส่งภรรยาสุดที่รักของเขาเข้าไปปลุกปลอบใจจนนิดาสงบลงได้  พอกลับเข้ามาอีกที เมียคนงามของไอ้เพื่อนรักก็อันตรธานหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้...

จำได้วันนั้นเขาโดนไอ้เพื่อนรักมันด่ามาตามสายเสียจนหูแทบแตก  กว่ามันจะตัดสายวางได้ก็เล่นเอาเขา ต้องหาสำลีมาอุดหูเอาไว้ทั้งสองข้าง ปล่อยให้มันด่าไปเรื่อยๆ หากมันเหนื่อยเดี๋ยวมันก็วางสายไปเองนั่นแหละ ก็ใครใช่ให้มันไปข่มแหงน้ำใจเขาเอาแบบนั้นกันเล่า ถึงอนาคตจะต้องแต่งงานกันก็ตาม แต่นี่มันเล่นไปรังแกเขาทั้งๆที่เขาไม่รู้สึกตัวเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้จะสมน้ำหน้าหรือเห็นใจมันดีที่เมียมันหนีไปแบบนั้น...

 และดูเหมือนมันร่ำๆแทบจะกระโจนลงมากรุงเทพฯอีกครั้ง  หลังจากเขาเล่าให้มันฟัง เรื่องเกี่ยวกับเมียมันคิดสั้นจะฆ่าตัวตาย แต่ติดที่อาการของพ่อสิงห์กลับทรุดลงไปอีก น่านพยัคฆ์จึงยังไม่อาจลงมาหาเมียได้ตามใจปรารถนา...

 “เดี๋ยวเอาใบสมัครของคุณนิดา เข้าไปให้ผมในห้องทำงานด้วยนะ” วรสิทธิ์สั่งงานกับพนักงานก่อนจะก้าวเข้าห้อง  เขาคงต้องยื้อเวลาให้หญิงสาวได้เข้าทำงานในโรงแรมนี้ไปก่อน รอจนกว่าไอ้เพื่อนเวรมันจะลงมาจัดการเรื่องราวต่างๆด้วยตัวของมันเอง...

 

*****************************

 

  โครม!!!!

เสียงของหนักตกลงบนโต๊ะทำงาน เอกสารซองสีน้ำตาลถูกปาลงพื้นอย่างไม่ใยดีด้วยน้ำมือของคนขี้โมโหร้ายตัวพ่อ รูปถ่ายหลายใบตกกระจายเกลื่อนเต็มพื้นห้อง บางรูปก็ถูกฉีกขาด บางรูปก็มีสภาพไม่ต่างจากเศษขยะ...

นิดา...เธอกล้าดียังไงถึงได้ไปอี๋อ๋อกับไอ้หน้าตี๋นั่นอีก เธอไม่มีสิทธ์...และขอย้ำว่าต่อไปเธอจะไม่มีสิทธ์เอาร่างกายของเธอไปเสนอให้ใครได้เชยชมอีกเป็นอันขาด  เพราะเธอเป็นของฉันและจะต้องเป็นของฉันเพียงคนเดียวเท่านั้นแม่เมียขัดดอกเนื้อหอม  ริมฝีปากได้รูปเม้มเข้าหากันสนิท หวนคิดถึงความหอมหวานไปทั้งเนื้อทั้งตัวของหญิงสาว รสชาติหวานล้ำนั้นยังคงติดปลายลิ้นเขาไม่เสื่อมคลาย ยิ่งคิดก็พาลจะทำให้ไอ้ลูกชายตัวโตมันขยายออกทุกทีสิน่า...

 คอยดูเถอะแม่ตัวดี ถ้าฉันเจอตัวเธอเมื่อไหร่ เป็นได้เห็นดีกันแน่...ฉันจะเพิ่มทั้งต้นทั้งดอกให้เธอต้องชดใช้ทั้งชาตินี้ก็ไม่หมด อยากมาทำตัวร่าน ไม่สำเนียกตัวเองว่ามีผัวแล้ว มันต้องโดนหนักๆเอาแบบไม่ต้องเห็นเดือนเห็นตะวันกันเลยคอยดู...

 ดวงตาสีสนิมเหล็กวาววาบขึ้นตามแรงอารมณ์โมโหหึง...หลังจากกลับมาจากกรุงเทพฯในวันนั้น และไอ้เพื่อนตัวดีโทรมาบอกเขาเกี่ยวกับหญิงสาว น่านพยัคฆ์ก็ให้คนของตัวเองเฝ้าติดตามดูแลหญิงสาวทุกย่างก้าวไม่ให้ห่างสายตาเขาไปไหนได้อีก ส่วนตอนนี้อาการของตาเฒ่าสิงห์ ก็พ้นขีดอันตรายไม่น่าจะมีเรื่องอะไรให้เป็นกังวล ติดตรงที่ท่านโดนแรงกระแทกอย่างหนักหน่วง จึงทำให้ขาด้านขวาหัก กับกระดูกบางซี่แตก จึงขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้ น่านพยัคฆ์จำต้องจ้างนางพยาบาลพิเศษมาคอยดูแลท่าน แต่เมื่อเขาได้เห็นรูปถ่ายที่ลูกน้องส่งมาให้เขาเมื่อสักครู่นี้ดู  ความคิดหนึ่งก็วูบเข้ามาในสมองอย่างด่วนจี๋ ทำไมเขาต้องเสียเงินจ้างพยาบาลให้เปลืองด้วยเล่า ในเมื่อเขาเอง ก็มีลูกหนี้อยู่ในกำมือตั้งหนึ่งคน แถมยังเป็นลูกหนี้ขัดดอกเสียด้วยสิ ความคิดร้ายกาจผุดขึ้นมาในสมอง ก่อนจะตะโกนเสียงดังเรียกหาลูกน้องคนรู้ใจ...

“ไอ้มืดโว้ย!...ไอ้มืด....” เสียงกัมปนาทดังขึ้นภายในห้องทำงานใหญ่ ทำให้เจ้าของโต๊ะทำงานด้านนอกถึงกับสะดุ้งไปทั้งร่าง เลยรีบขับเสียงรับขึ้นด่วนจี๋...

“คร้าบนาย...” มืดต้องรีบขานรับไปก่อนที่ตัวเองจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ ฟังจากเสียงดังโครมครามภายในห้อง ถ้าขืนมันยังชักช้าไม่รีบขานรับ มีหวังความพินาศจะลุกลามมายังด้านนอกก็อาจเป็นได้...

“ไปเตรียมรถ...กูจะลงไปกรุงเทพฯเดี๋ยวนี้...” เสียงของล้มดังสนั่นหวั่นไหวตามหลังมากับเสียงคำสั่งกราดเกรี้ยว มืดกำลังจะเปิด

“ครับนาย...” เพราะเสียงของล้มระเนระนาดด้านใน มืดจึงชะงักมือไม่กล้าเปิดประตูเข้าไปภายในห้อง จึงได้แต่ส่งเสียงร้องตะโกนรับทราบอยู่ภายนอก เรื่องอะไรจะหาเรื่องให้ตัวเจ็บตัวด้วยเล่า นี่ใครคงจะไปขัดใจอะไรเข้าอีก ถึงได้พังทำลายข้าวของอีกแล้ว...

“แต่ว่าเอ่อ...แล้วนายจะไปกรุงเทพฯทำไมครับ หรือว่า...” มืดถึงกับยิ้มกว้างเมื่อนึกถึงนางฟ้าของตัวเอง

 “กูจะลงไปรับคนมาดูแลตาเฒ่าสิงห์นะสิ...” น่านพยัคฆ์เปิดประตูออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง มืดต้องถอยหลังไปอีกหลายก้าวด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเจ้านายจะเปิดประตูออกมากระทันหัน... โอ้ย!!! ใจมืดตกไปไหนๆแล้วก็ไม่รู้ นายนะนาย..

“มันคงถึงเวลาเรียกร้องการชดใช้หนี้สินมหาศาลนั่นเสียที กูปล่อยให้อยู่กันอย่างสบายมานานมากแล้ว คราวนี้กูจะเรียกคืนมาให้ครบทุกบาททุกสตางค์...” น่านพยัคฆ์กัดฟันกรอดอย่างระงับอารมณ์ เมื่อภาพหนึ่งที่เขาเห็น เป็นภาพที่นิดากับไอ้หน้าตี๋นั่นกำลังยืนกอดกันกลม

 เขาหึง เขาหวง เขาอยากจะจับแม่ตัวดีมาลงโทษให้สาสมใจนัก...หึ...คอยดูนะนิดา เราจะได้เห็นดีกันแน่.....น่านพยัคฆ์กำมือแน่น คาดโทษหญิงสาวไปเรียบร้อย และการลงโทษคราวนี้ คงจะทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมากๆเชียวล่ะ เมื่อคิดไปถึงเนื้อแสนหวานกับความอวบอิ่มอันน่าหลงใหล หัวใจเขาก็เต้นถี่รัวขึ้นมาอีกจนได้...

มืดยืนตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมตู้เอกสาร แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่านายใช้ให้ไปเอารถมา มืดจึงรีบวิ่งลนลานไปยังโรงเก็บรถด้วยความรวดเร็ว ไม่รอให้เจ้านายผู้อารมณ์ยิ่งกว่าพายุโทนาโดต้องหันกลับมาสั่งซ้ำเป็นหนที่สองอีก...

 

*************************

 

รถวีโก้คาร์สีดำสนิทจอดพรืดลงบริเวณด้านหน้าของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพๆ ร่างใหญ่หลังพวงมาลัยเมื่อปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากร่างของตัวเองเสร็จ ขาทรงพลังจึงเตรียมก้าวลงมาจากรถยนต์คันหรู  เพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของท่านประธานใหญ่ของโรงแรมแห่งนี้ตามความเคยชินเหมือนทุกครั้งยามเมื่อเวลาเขามาหาไอ้เพื่อนรัก  แต่สายตาคมเหยี่ยวหลังแว่นกันแดดแบรนด์ดัง ดันปะทะเข้ากับร่างแน่งน้อยของหญิงสาวเข้าเสียก่อน   ร่างน้อยที่มักทำให้เขามีอารมณ์ไม่คงเส้นคงวามาตั้งแต่เมื่อวานนี้ ไอ้ความคิดที่จะเดินไปทักเพื่อนรักก็มีอันต้องพับเก็บใส่กระเป๋าไปโดยปริยาย...

น่านพยัคฆ์จึงเปลี่ยนเส้นทางเดินของตัวเองแบบไม่ต้องหยุดคิดให้เปลืองเวลา เมื่อขาเจ้ากรรมมันก้าวไปตามคำสั่งของหัวใจล้วนๆ...

 เอาไว้ค่อยโทรบอกวรสิทธิ์ทีหลังก็ได้  ใจร้อนๆของเขามันไม่อยากเสียเวลาแม้เพียงเศษเสี้ยววินาทีเลยด้วยซ้ำ ที่จะได้ใกล้ชิดกับแม่เมียเนื้อหวานของตัวเอง ห่างจากนารีเป็นอื่น  ฮึ... เขาเองก็อยากจะบ้าตายกับไอ้อาการเนื้อเต้นนี้ซะเหลือเกิน ไม่รู้มันเป็นบ้าอะไรของมันนักหนา ยามเมื่อได้เห็นเพียงใบหน้าหวานปานน้ำผึ้งนั้นทีไร ใจเขามันต้องสั่นทุกครั้งไปเสียทุกที...

“นิดา เธอมันแม่มดสำหรับฉันชัดๆ...”  ชายหนุ่มหลุดเสียงรำพันชื่อของเมียขัดดอกของตัวเองออกมาด้วยความหงุดหงิด  เมื่อยามได้กลับมาเห็นใบหน้างดงามหมดจดของเธออีกครั้ง  หัวใจแข็งกร้าวของเขามันก็ดันเต้นจังหวะถี่รัวแปลกๆอย่างไรพิกล

 เฮ้อ!!! เป็นเอามากเลยนะเรา...น่านพยัคฆ์ถึงกับส่ายหัวให้กับตัวเอง ก่อนจะมองตรงไปยังร่างน้อยของเมียตัวเองด้วยแววตาสื่อความหมายว่าคิดถึง...

 ดี...จะได้ไม่ต้องเสียเวลาตามหาให้ยุ่งยากอีก...  เมื่อคิดได้ดังนั้น น่านพยัคฆ์จึงเปิดประตูรถออกมาด้านนอก ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังร่างอรชร เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาไปมากกว่านี้...

โดยที่เจ้าของร่างอรชร มัวแต่ชะเง้อคอมองออกไปยังถนนทางเข้าหน้าโรงแรมอย่างใจจดใจจ่อ  มือน้อยก็กำกระเป๋าเดินทางใบเก่าเอาไว้แน่น เธอออกมายืนรอคนของไร่ราชพยัคฆ์อยู่เกือบครึ่งชั่วโมงได้แล้ว แต่ป่านนี้ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าจะมีหลังคารถของใคร ขับผ่านเข้ามาถนนเส้นนี้เลยแม้สักคันเดียว...

ก็คุณน้ำฟ้าบอกให้มายืนรออยู่ตรงนี้นี่นา เอ...หรือว่าเราจะมายืนรอผิดทาง หญิงสาวขมวดคิ้วย่นใช้ความคิดโดยไม่ทันได้ระวังตัว...

 “ว้าย!!! “ เสียงหวานร้องดังขึ้นด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ดีๆกระเป๋าใบเก่าของตัวเองดันถูกฉกฉวยไปต่อหน้าต่อตา

“เอากระเป๋าของฉันคืนมานะ! “ เสียงเล็กร้องประท้วง ก่อนจะยื้อเอากระเป๋าของตัวเองดึงกลับคืนมาด้วยแรงเท่ามด สายตาหวานเชื่อมก็ดันเผลอเงยขึ้นมองไปยังใบหน้าของโจรอุกอาจตามสัญชาติญาณ

 นิดาแทบจะปล่อยกระเป๋าในมือไปให้ไอ้โจรผู้นี้ได้ครอบครองเสียแล้ว เมื่อเธอดันเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเต็มๆของไอ้โจรขโมยกระเป๋า ดวงตาหวานเชื่อมถึงกับเบิกโพลง จิตใจดวงน้อยกระตุกสั่นไหวแทบสิ้นสติ เมื่อได้เห็นใบหน้าเต็มๆของไอ้วายร้ายตรงหน้าเข้าอย่างจัง...

“อ๊ะ!!!” นิดาหลุดเสียงอุทานตกใจ  เมื่อชายหนุ่มตรงหน้า ซึ่งมีรูปร่างสูงใหญ่จนดูน่าเกรงขาม บนศีรษะได้รูปนั้นก็สวมหมวกแก๊ปสีน้ำเงินเข้มบดบังอำพรางเอาไว้ ส่วนใบหน้าโครงเหลี่ยมก็เต็มไปด้วยหนวดเครา  ถึงจะดูรกรุงรังอยู่บ้างแต่ก็ทำให้ใบหน้านั้น ดูชวนมองขึ้นอยู่มากโข  นิดาถึงกับรีบก้มใบหน้าหวานลงวูบ เมื่อเธอนึกขึ้นได้ ดันไปแอบให้ความชื่นชมกับไอ้โจรขโมยกระเป๋าได้เสียนี่...

 “ขึ้นรถ...” เสียงทรงอำนาจสั่งห้วน ไม่ได้สนใจแรงยื้อเท่ามดของคนร่างบางเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มอดรู้สึกรำคาญตาเล็กๆไม่ได้ เมื่อเขาเห็นสีหน้าตกใจนั้นของหญิงสาว...

แม่เจ้าประคุณ จะตกใจอะไรเวอร์ซะปานนั้นกันนะ ทำไมไม่เคยเห็นคนหล่อหน้าเข้มหรือไงวะ หรือต้องหน้าขาวๆแบบไอ้ตี๋นั่น เธอถึงจะชอบกันแน่..

น่านพยัคฆ์กัดกรามกรอดอย่างขัดใจ...

“ฉันบอกให้เธอขึ้นรถ...”  น่านพยัคฆ์สั่งเสียงเข้มขึ้นอีกครั้ง

“ฉันไม่ขึ้น...แล้วทำไมฉันต้องขึ้นรถตามคำสั่งของคุณด้วยไม่ทราบ...” เสียงหวานปฏิเสธเสียงสั่น ถึงใจจะกลัวแสนกลัวไอ้โจรหน้ารกตรงหน้ามากแค่ไหน แต่เธอจะไม่ยอมให้ใครมารังแกกันได้อีกแล้ว ตายเป็นตายสิหึ...ให้มันรู้กันไป จะมีใครกล้าเข้ามาขโมยของกลางวันแสกๆแบบนี้ได้ แถมในนี้ยังเป็นถึงโรงแรมระดับห้าดาวด้วยนะ...

ใบหน้าหวานเชิดคอตั้งตรงขึ้น ไม่ยอมก้าวเดินตามคำสั่งของผู้ชายหน้าโจร ร่างงามยังคงรั้งกระเป๋าในมือเอาไว้ ไม่ยอมให้เขาเอากระเป๋าของเธอไปได้ง่ายๆ...

“ฉันบอกให้เธอขึ้นรถ...”  น่านพยัคฆ์เน้นคำเสียงดังหันขวับไปจ้องร่างน้อยด้วยอารมณ์คนพาล อารมณ์ป่วนปั่นเพราะไม่ชอบใจสายตาหวาดระแวงของเมียรัก ทำให้น่านพยัคฆ์ตะคอกเสียงดังใส่

“แล้วนายเป็นใครมิทราบ...ถือดียังไงมาแย้งกระเป๋าของฉันไป ปล่อยกระเป๋าคืนมาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะร้องให้คนช่วย ในนี้เป็นโรงแรมระดับห้าดาว นายไม่กลัวหรือไง ถึงได้กล้ามาขโมยกระเป๋ากลางวันแสกๆได้...”  หญิงสาวขู่ฟ่อกลับบ้าง ไม่ได้สนใจจะไปขึ้นรถตามคำสั่งของชายหนุ่ม มันเรื่องอะไรกันล่ะ อยู่ดีๆจะมาสั่งให้เธอขึ้นรถไปกับเขา

“ก็เป็น...ฮึ...แล้วเธอกำลังจะไปไหนกันล่ะแม่หน้าวอก...” นอกจากน่านพยัคฆ์จะยียวนไม่ยอมตอบคำถามง่ายๆ  เขากลับตั้งคำถามแถมยังเรียกชื่อของเธออย่างน่าโดนตบเสียด้วย  นิดามองหน้าคนยียวนอีกครั้งด้วยความโกรธ แต่พอได้ยินเขาถาม เธอกำลังจะไปไหน หญิงสาวจึงนึกขึ้นมาได้

“ก็ฉันกำลังรอคน...หรือว่า...” นิดาหยุดคิดนิดหนึ่งก่อนจะร้องอ้อขึ้นมาในใจ

“อ้อ...”

“แล้วจะขึ้นรถได้หรือยังแม่คุณ...”

“คุณคงเป็นคนในไร่ราชพยัคฆ์สินะคะ...” เมื่อเขาไม่ตอบนิดาจึงสรุปได้ในทันที แล้วก็ไม่ยอมบอกกันดีๆตั้งแต่แรก

นายคนนี้คงเป็นคนงานของไร่ราชพยัคฆ์สินะ เมื่อนิดานึกขึ้นได้จึงยอมปล่อยกระเป๋าในมือให้กับชายหนุ่มไป ถึงจะรู้สึกไม่พอใจในการกระทำหยาบคายไร้มารยาทของเขาอยู่มาก อยู่ดีๆก็มายื้อเอากระเป๋าไปจากมือของเธอแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่นิดาก็พยายามทำความเข้าใจ คนทำงานในไร่ในดอย คงจะมีนิสัยแข็งกระด้างไม่ละเอียดอ่อนเหมือนดั่งคนทำงานในเมืองหลวงทั่วๆไป

“เอ่อว่าแต่นี่...คุณน่านพยัคฆ์ให้คุณมารับฉันหรือคะ...”  นิดาเอ่ยถามหลังจากเดินตามชายหนุ่มไป สายตาหวานแอบชำเลืองขึ้นสำรวจแผ่นไหล่กว้างอย่างชื่นชม ความรู้สึกวาบหวามบางอย่างทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น คุ้นเคย และไว้ใจผู้ชายคนนี้อยู่ไม่น้อย มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่สำหรับตัวเธอ...

น่านพยัคฆ์เพียงหันกลับมาชำเลืองหางตามองร่างน้อยทางด้านหลัง แต่ไม่ยอมตอบคำถามอะไรออกไปสักคำ แววตาหลังแว่นกันแดดสีดำ ฉายบางอย่างออกมา เมื่อในสมองร้ายกาจของเขาคิดอะไรสนุกๆขึ้นมาได้...

นิดายังมีความเพียรพยายามจะสอบถามข้อสงสัยต่อไปไม่หยุดหย่อน ถึงเขาจะไม่ได้ตอบ แต่เธอก็ยังอยากจะถามเขาเพื่อเป็นการผูกมิตรไมตรีกันเอาไว้...

“แล้วคุณชื่ออะไรคะ....ฉันชื่อนิดา เรียกนิเฉยๆก็ได้ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ และขอบคุณมากๆที่คุณอุตส่าห์ลงมารับฉันถึงกรุงเทพฯ คงจะขับรถลงมาเหนื่อยน่าดู...”  นิดาแนะนำตัวเองเป็นการผูกมิตร แต่ก็ยังได้รับความเฉยชาจากชายหนุ่มเป็นการตอบกลับ ร่างใหญ่เดินถือกระเป๋านำไปยังทิศทางด้านหลังของตัวโรงแรม โดยยังไม่พูดอะไรออกมาสักคำ มันเป็นลานจอดรถของพวกฝ่ายบริหารระดับสูง นิดากวาดตามองโดยรอบจึงร้องอ้อขึ้นในใจ..ถึงว่าสิทำไมเธอถึงไม่เห็นเขา...เพราะเธอมายืนรอเขาผิดที่นั่นเอง

“เอ่อแล้ว...”

“มีใครเคยบอกเธอบ้างไหมแม่หน้าวอก...ว่าเธอมันเป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญที่สุดในโลกเลยวะ...” น่านพยัคฆ์สวนขึ้นเสียงแข็ง  ไม่ใช่เพียงคำพูดจะร้ายกาจแม้แต่สีหน้าของเขาก็แสดงความรำคาญออกมาชัดเจน

นิดาถึงกับสะอึกรู้สึกหน้าชาขึ้นมา ริมฝีปาอิ่มเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง พยายามนับหนึ่งให้ถึงร้อยในใจ ผู้ชายอะไรทั้งไร้มารยาททั้งปากไม่ดี คนเขาอุตส่าห์พูดจาดีๆด้วยแท้ๆ หึ...

“ก็ไม่เห็นจะมีใครบอกนะคะ ส่วนมากเขาก็บอกว่าฉันเป็นคนพูดน้อยกันทั้งนั้น...”  ไม่รู้ทำไมกับชายหนุ่มผู้นี้ เธอถึงใจกล้า ขนาดถึงขั้นไปต่อปากต่อคำกับเขาได้  อาจเป็นเพราะเธอเริ่มรู้สึกหมั่นไส้ความขี้เก็กของเขาขึ้นมาตงิดๆ  ผู้ชายบ้าอะไรใบหน้าก็ไม่ต่างจากโจรห้าร้อย แต่ทำตัวซะสูงส่ง เหมือนเป็นเทพบุตรลงมาจุติก็ไม่ปาน...

หึ...น่านพยัคฆ์เหล่ตามองหญิงสาว ก่อนจะเดินมาท้ายรถ เขาโยนกระเป๋าในมือลงเสียงดังโครมตามแรงอารมณ์ โดยไม่เกรงใจเจ้าของแม้แต่น้อยนิด นิดาเห็นแล้วก็อยากจะหาอะไรมาฟาดหัวเขาให้เจ็บนัก...

หน้าตาก็เหมือนโจรป่าห้าร้อยยังจะมีนิสัยแย่ๆอีก ใครได้ไปเป็นสามีคงซวยไปตลอดทั้งชาติเลยล่ะ...สิ่งที่หญิงสาวนึก ไม่คิดเลยสักนิด ว่าคนๆนั้นอาจเป็นตัวเธอเองหาใช่ใครอื่นไกล...

“นี่คุณ...ระวังหน่อยสิคะ โยนลงแบบนั้น เดี๋ยวกระเป๋าฉันก็พังหมดพอดี” นิดาเหวใส่เสียงเขียว ใบหน้าสวยหวานเชิดขึ้นส่งสายตาไม่พอใจไปให้เขาได้รับรู้ แต่น่านพยัคฆ์กับทำเป็นยักไหล่ขึ้นทำเป็นไม่สนใจ

“พังก็พังสิ ไม่ใช่กระเป๋าของฉันสักหน่อย“  น่านพยัคฆ์สวนกลับอย่างไม่ใยดี พร้อมกับปิดท้ายรถเสียงดัง...ปัง!ใส่หน้าคนประท้วงให้อีก

“ก็ของมันทั้งเก่าทั้งซอมซ่อจะขาดแหล่ไม่ขาดแหล่อยู่แล้วนั่น ยังจะหวงอยู่อีกทำไม เป็นฉันนะ คงได้ทิ้งมันไปตั้งนานแล้วล่ะ ไม่กล้าเก็บเอามาใช้อีกหรอก กลัวจะขาดติดมือเอาได้น่ะ ดูมือฉันสิ จะเป็นอันตรายอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้...”  ถึงปากจะพูดจาดูถูกหญิงสาวออกไปแบบนั้น แต่ภายในใจเขากลับคิดตรงกันข้าม ชีวิตของนิดาคงจะลำบากมาไม่ใช่น้อย ไม่รู้ว่าจะเคยมีของดีๆใช้กับเขาบ้างหรือเปล่าด้วย เมื่อดูจากเสื้อผ้ากับของใช้ติดตัวของหญิงสาว มันทั้งเก่าทั้งเชยเหมือนกับผ่านการใช้งานมานานหลายปี

คนโดนดูถูกซึ่งๆหน้า ต้องเม้มริมฝีปากเข้าหากันสนิท...

“เอ๊ะ!...ถึงมันจะเก่าจะขาดมันก็เป็นของๆฉันนะคะ คุณถือดียังไงมาพูดจาดูถูกของๆคนอื่นเขาแบบนี้ ของจะเก่าจะใหม่ฉันก็ไม่เคยไปขอคุณกินเสียหน่อย...” นิดาแย้งขึ้นเมื่อเธอหมดความอดทน  ของทุกๆชิ้นถึงมันจะดูเก่าไม่สวยงามตามค่าสมัยนิยมของยุคปัจจุบัน แต่ก็ล้วนมาจากน้ำพักน้ำแรงที่เธอเก็บหอมรอมริบหาซื้อมาใช้ด้วยตัวเองแทบทั้งสิ้น  คนบ้านวนาสินทธิ์ นอกจากให้ที่ซุกหัวนอนกับอาหารทุกมื้อแล้ว เงินเดือนแต่ละเดือนก็แทบจะเหลือมาให้เธอน้อยนิด เพราะคุณเพียงใจจะหาเรื่องหักค่านู่นค่านี่ของเธออยู่ทุกเดือน

“ก็เพราะฉันดูถูกไง ไม่ได้บอกว่าดูผิดสักหน่อย..ก็ของมันเห็นๆกันอยู่” น่านพยัคฆ์ยักไหล่ขึ้นอีก แกล้งมองสำรวจร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมกับส่ายศีรษะไปมา

นิดาใบหน้าแดงก่ำกำมือเข้าหากันแน่น พยายามระงับอารมณ์โกรธเอาไว้อย่างเต็มที่ สะบัดหน้างามไปทางอื่น เธอไม่อยากจะมองหน้าคนปากไม่ดี หญิงสาวทำเป็นไม่สนใจคำพูดร้ายกาจของคนปากไม่ดี เมื่อความจริงเขาก็พูดถูกทุกอย่าง กระเป๋าใบนี้เธอใช้มันมานานหลายปีมาก ถ้าจะทิ้งไป ก็กลัวจะต้องเปลืองเงินซื้อใบใหม่มาใช้อีก ของอะไรที่ยังพอนำกลับมาใช้ใหม่ได้ เธอก็ไม่เคยนึกอับอาย ในเมื่อเธอเป็นเพียงแค่คนรับใช้ ใยจะต้องมีของใช้ราคาแพงๆเอาไว้อวดใครด้วยเล่า...

“ฮึ...ฮึ...”  น่านพยัคยกยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าหวานงอง้ำลง

เมียเขานี่ยิ่งมองก็ยิ่งสวยนะให้ตายเหอะ ถ้าอดใจไว้ไม่ไหว มีหวังคงได้จับปล้ำมันในรถนี่แหละ...

“หมดปัญหาแล้วงั้นก็ขึ้นรถสิแม่คุณ จะยืนเซ่อซ่าให้ท่าผู้ชายอีกนานไหมฮะ หรือคิดว่าไอ้ที่เรียกร้องความสนใจอยู่นี่มันจะสวยตายล่ะ...อ้อ... หรือจะยืนรอให้อันเชิญพระเกี้ยวมาอุ้มขึ้นรถก่อนถึงจะยอมขึ้นมาได้ ทำตัวน่ารำคาญไม่พอ ยังจะมาเล่นองค์อยู่นั่นแหละ...นี่มันก็สายมากแล้วไม่เห็นหรือไง กว่าจะถึงไร่ ไม่ปาเข้าไปอีกวันหรือไงแม่คุณ...” น่านพยัคฆ์ส่งเสียงดุ เร่งให้หญิงสาวขึ้นรถ นิดาถึงกับพ่นลมหายใจออก ก่อนจะเปิดประตูรถ ก้าวขึ้นไปนั่งด้วยท่าทางปั้นปึงใส่คนปากร้ายนิสัยแย่...

“ว้าย!!! “ เมื่อขึ้นมานั่งได้ยังไม่ทันจะเรียบร้อยดี ร่างหนาก็โน้มทั้งใบหน้าทั้งร่างกายใหญ่โตของเขาเข้ามาประชิดโดยนิดาไม่ได้ระวังตัวเอง ดวงตากลมโตถึงกับเบิกกว้าง เมื่อปลายจมูกโด่งเฉียดแก้มใสไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด แถมหน้าอกนุ่มหยุ่นของเธอก็สัมผัสเข้ากับหน้าอกแข็งแกร่งของเขาเข้าอย่างจังเสียด้วย ถ้าหูเธอไม่ฟาด เธอยังได้ยินเสียงสูดลมหายใจจากเขาดังเล็ดลอดออกมาเสียด้วย...

“คุณ!...” นิดาผลักร่างใหญ่ออกห่าง ใบหน้านวลขึ้นสีแดงระเรื่อ ทั้งรู้สึกเขินและโกรธในเวลาเดียวกัน

“ก็เธอมันช้า ก็ฉันบอกแล้ว ฉันรีบ หูแตกหรือไง...” น่านพยัคฆ์ส่งเสียงดังกลบเกลื่อนอาการเขินของตัวเอง ก่อนจะพาร่างใหญ่เบี่ยงกลับมาประจำที่หลังพวงมาลัยตามเดิม  ส่วนใบหน้าหล่อนั่นก็นิ่งเฉยไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาสักนิด เขาทำเหมือนมันเป็นเรื่องปกติธรรมดาทั่วๆไป กับการเข้าถึงเนื้อถึงตัวของชายหญิงซึ่งเพิ่งจะเคยพบหน้ากันไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้เอง

“ถ้ารีบนัก...คุณก็ขับรถออกไปสิ เข็มขัดแค่นี้ฉันคาดเองได้ คงไม่ต้องรบกวนให้คุณมาเสียเวลาคาดให้หรอกค่ะ... ”  นิดากระแทกเสียงใส่ให้คนหวังดี มันจะมากเกินไปแล้วนะ ดวงตาหวานมองชายหนุ่มเขียวปั้ด

“นี่แม่คุณ อย่าได้คิดหลงตัวเองไปหน่อยนักเลยนะ เห็นว่ามัวทำอะไรชักช้าร่ำไร ก็เลยทำให้ อย่ามาทำเป็นสะบัดสะบิ้ง ให้มันมากเรื่องนักเลยแม่คุณจร้า  อ้อ...อีกอย่างหนึ่งนะ ก็อย่าหลงตัว คิดว่าฉันเกิดพิศวาสเธอขึ้นมาเชียว ผู้หญิงแบบเธอ ฉันพิศวาสไม่หลงหรอกบอกตามตรงเลย...” ไม่พิศสาสเลยแต่เขากำลังจะตะบะแตกอยู่แล้ว น่านพยัคฆ์ต้องข่มใจตัวเองเอาไว้ยากยิ่งยวด โดยเลือกใช้คำพูดตรงข้ามกับความรู้สึกของตัวเองออกไป เมื่อไอ้น้องชายตัวดีมันกำลังจะสำแดงฤทธาขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากร่ำร่ำจะกระโจนเข้าใส่ตั้งแต่แรกเห็นใบหน้าหวานยืนชะเง้อคอยาวมองหาใครอยู่ ก็ไอ้กลิ่นหอมบ้าๆภายในตัวของสาวเจ้านี่น่ะสิ มันกำลังเล่นงานเขาให้บ้าคลั่ง...

“ไอ้คนบ้า คนหลงตัวเอง...” คนโดนกล่าวหาถึงกับเหวใส่

“จี้โดนใจเธอใช่ไหมล่ะ ถึงได้เต้นเป็นจ้าวเข้าขึ้นมา...”

“หน้าตาก็ไม่ต่างจากโจรห้าร้อย ใครเขาคิดไปพิศวาสคุณไม่ทราบฮะ...คนหลงตัวเอง...”

“ก็เธอไงที่แอบคิด อย่านึกนะว่าฉันจะดูผู้หญิงอย่างเธอไม่ออก...”

“ตาถั่วนะสิ ที่มองว่าฉันจะแอบนึกพิศวาสผู้ชายแบบคุณ...” นิดาสะบัดเสียงใส่ด้วยความเจ็บใจ ในเมื่อรู้ตัวเองดีว่าเธอคงทำอะไรเขาให้หายเจ็บใจไม่ได้ไปมากกว่าการนิ่งเฉย  เพราะหากเธอยังคงดื้อดึง พูดจาตอบโต้กลับไป ก็คงจะมีแต่เธอที่เสียเปรียบเขาอยู่วันยังค่ำ นิดาเลยเลือกจะปิดปาก ไม่ยอมเอ่ยอะไรออกมาตลอดเส้นทาง ปล่อยให้เขาหลงตัวเองไปคนเดียวเถอะ ไอ้โจรห้าร้อย...

 

***********************

 

นิดาต้องขมวดคิ้วขึ้น เมื่อชายหนุ่มหน้าโจร เลี้ยวรถเข้ามาจอดยังห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ก็ไหนเขาบอกว่ารีบไง...ทำไมถึงเข้ามาจอดในห้างสรรพสินค้าเสียได้ หรือเขานัดกับใครเอาไว้หรือเปล่า...ต่อให้เธอสงสัยมากสักแค่ไหน นิดาก็เลือกจะสบงปากสงบคำไม่คิดจะเอ่ยถามอะไรออกไปสักคำเดียว เขาจะแวะมาทำธุระอะไรมันก็เรื่องของเขา เธอจะรอเขาอยู่ในรถนี่ก็แล้วกัน...

น่านพยัคฆ์ไม่พูดไม่จาเมื่อจอดรถเสร็จเขาก็รีบเปิดประตูรถฝั่งของตัวเอง ก้าวขาลงไปโดยไม่คิดจะหันกลับไปชวนอีกคน  นิดาก็ไม่สนใจยังคงนั่งนิ่งอยู่ภายในรถ จนเมื่อคนเจ้าอารมณ์หันหลังกลับมา แล้วไม่เห็นหญิงสาวก้าวเดินตามเขาอย่างใจคิด น่านพยัคฆ์ก็เลยต้องเดินหน้ามุ่ยหันหลังกลับ เดินตรงไปยังรถยนต์ของตัวเองเช่นเดิม

“ว้าย!!!”  นิดาถึงกับอุทานเสียงหลงด้วยความตกใจ เมื่อประตูฝั่งของตัวเองถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง ตามด้วยฝ่ามือใหญ่ดึงร่างของเธอให้ก้าวลงมาจากในรถอย่างไม่ปราณี

“เธอนี่มันจริงๆเลยนะ ทำไมชอบทำให้ฉันอารมณ์เสียอยู่เรื่อยเลย ทำไมถึงไม่เดินตามลงมาล่ะห๊ะ...” น่ายพยัคฆ์กระชากร่างน้อยลงมาจากรถอย่างหัวเสีย เมื่อเขาหันมาไม่เห็นหญิงสาวเดินตามออกมาเสียที

“โอ้ย!...เจ็บนะ” หญิงสาวร้องประท้วงเสียงสั่น เมื่อข้อมือน้อยถูกเขาบีบเข้าจนเจ็บ

“ก็ใครจะไปรู้กับคุณด้วยล่ะ ว่าจะให้ฉันตามคุณลงไปด้วย” นิดานิ่วหน้าเมื่อเขาไม่ยอมผ่อนแรงบีบข้อมือ

“โง่..” น่านพยัคฆ์สาดคำใส่อย่างไม่คิดจะไว้หน้า

“สวยก็ไม่สวย แถมยังฉลาดน้อยอีก เรื่องแค่นี้คิดเองไม่ได้หรือไง...ตามมานี่ แล้วก็หุบปากไม่ต้องพ่นคำเน่าๆอะไรออกมาทั้งนั้น ถ้าไม่อยากเจ็บตัวมากกว่านี้...” ไม่พูดเปล่าแต่น่านพยัคฆ์ยังฉุดร่างน้อยให้เดินตามลิ่วๆโดยไม่ฟังเสียงประท้วงใดๆจากหญิงสาว

คนโดนกระชาก ถึงกับน้ำตาคลอเบ้ารู้สึกหวาดกลัวชายหนุ่มอยู่ไม่น้อย ทั้งคำพูดและการกระทำของเขา บ่งบอกว่าเขาไม่ชอบเธออย่างมาก จะมาจากสาเหตุอะไรนิดาก็อยากจะรู้เหมือนกัน...

และเมื่อน่านพยัคฆ์ลากร่างน้อยออกมาจากลิฟต์ เขาก็มุ่งหน้าตรงไปยังโซนของเสื้อผ้าสตรีแบรนด์ดัง ซึ่งเขากับเจ้าของร้านรู้จักกันเป็นการส่วนตัวมาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ต่างประเทศ

“สวัสดีค่ะคุณ...” พนักงานยกมือไหว้เอ่ยทักทาย

“ช่วยจัดการตามที่ผมโทรมาสั่งด้วยก็แล้วกันนะครับ...” น่านพยัคฆ์เอ่ยแทรกขึ้นเมื่อพนักงานในร้านออกมาต้อนรับเขาอย่างคนคุ้นหน้ากันเป็นอย่างดี

“ได้ค่ะ...งั้นเชิญทางนี้นะคะคุณนิดา” พนักงานสาวใบหน้ายิ้มแย้มผายมือเชื้อเชิญหญิงสาวข้างกายชายหนุ่มรูปงาม เพื่อนเจ้าของร้านเสื้อดังแห่งนี้ไปทางด้านหลัง ซึ่งคุณระวีได้โทรมาสั่งเอาไว้ก่อนหน้าเมื่อสักครู่นี้แล้ว เดี๋ยวคุณน่านพยัคฆ์ จะพาภรรยามาซื้อเสื้อผ้า ให้เธอจัดเตรียมไว้ให้เลือกทุกสีทุกแบบ...

คนโดนเชื้อเชิญด้วยท่าทางสุภาพอ่อนน้อย ให้รู้สึกงุนงงสงสัยไปหมด ได้แต่เดินตามพนักงานสาวสวยไปอย่างงงงวย เขาจะพาเธอเข้ามาที่นี่ทำไมกันนะ... แต่เมื่อจะหันกลับไปขอคำตอบจากผู้ชายหน้าดุ ก็ต้องพบกับใบหน้าบึ้งตึงมองสวนกลับมาแทน นิดาเลยตัดสินใจก้มหน้าเดินตามพนักงานสาวไปอย่างเลี่ยงไม่ได้...

เมื่อเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวมากมายสำหรับผู้หญิง ก็ถูกลำเรียงเอามาวางรวมไว้ข้างๆกับกระเป๋าใบเก่าของตัวเองมากมาย  นิดาได้แต่ยืนมองตาปริบๆ ทั้งไม่เข้าใจทั้งสงสัย

 นี่เขาจะขนซื้อของใช้พวกนี้ไปทำไมเยอะแยะมากมายกันนะ เพราะของใช้ทุกชิ้นล้วนแต่เป็นของใช้ของผู้หญิงแทบทั้งสิ้น หรือเขาจะซื้อไปฝากภรรยาที่ไร่เขากัน  ใช่  คงเป็นแบบนั้นแน่ๆ...

“หิวหรือเปล่า...” เมื่อเข้ามานั่งในรถเรียบร้อย โดยนิดารีบคาดเข็มขัดนิรภัยทันทีที่ก้นแตะถึงเบาะ น่านพยัคฆ์หันมามองพร้อมกันส่ายหน้า เมื่อเห็นหน้าง่อยๆของสาวเจ้า หัวใจของเขาก็อ่อนยวบลงทันที

“ไม่หิวค่ะ เมื่อเช้าฉันทานมาเรียบร้อยแล้ว แต่ถ้าคุณหิวก็ไปทานได้เลยนะคะ ฉันนั่งรอในรถได้ เชิญคุณตามสบายเลยแล้วกัน” น่านพยัคฆ์พยักหน้าไม่พูดอะไรต่อ ก่อนจะสตาร์ทรถขับเคลื่อนออกจากตัวห้างสรรพสินค้ามุ่งหน้าขึ้นเหนือทันที...

 

******************************

 หมายเหตุ...สามารถเข้าอ่านนิยายฉบับเต็มได้ตรงลิงค์ด้านล่าง
ลิงค์เข้าอ่านเนื้อหานิยาย(สะใภ้ขัดดอก) ต่อ (dek-d) - https://dekd.co/w/n/1439520 

เนื้อหาโดย: nok19800
⚠ แจ้งเนื้อหาไม่เหมาะสม 


โพสท์โดย: nok19800
เป็นกำลังใจให้เจ้าของกระทู้โดยการ VOTE และ SHARE
Hot Topic ที่น่าสนใจอื่นๆ
3 ประเทศที่ร้อนที่สุดติดท็อปโลกประเทศในเอเชียที่กินปลากระป๋องมากที่สุด5อันดับประเทศที่มีคอร์รัปชันมากที่สุดในโลก5 คณะที่เรียนยากที่สุดในมหาวิทยาลัย!จังหวัดที่จนที่สุดในประเทศไทยรีบหาเลขอายุมาแน่ ป๊าย ปายหมุนสลากงวด 16 มี.ค.675 ประเทศที่รวยที่สุดในโลกถนนเลียบทะเลยาวที่สุดในประเทศไทยประเทศใดในยุโรป ที่ไม่มีหิมะตกเลย
Hot Topic ที่มีผู้ตอบล่าสุด
ประวัติศาสตร์ของเมี่ยงคำ อาหารทานเล่นสุดอร่อยของคนไทยแม่สุดทนแจ้งความจับครูใช้หวายตีเด็ก ป.5 เพราะไม่ทำการบ้านส่ง"บิ๊กป้อม" ลั่น ไม่ไปสภาฯแล้วเดือดร้อนอะไร! ท้า "ก้าวไกล" อยากเจอให้มาหาที่บ้านเมื่อโรงเรียนจัดงานปัจฉิมพี่ ๆ ป.6 งานนี้ร้องกันระงม เเต่ที่ร้องคือน้อง ป.1 นะละครโทรทัศน์ของไทย ที่โด่งดังและประสบความสำเร็จมากที่สุด
กระทู้อื่นๆในบอร์ด นิยาย เรื่องเล่า
นิทานก่อนนอนสาวเจอผักแถมมากับส้มตำ..ไม่รู้มันคืออะไร แต่กินแล้วอร่อยมากตะกร้าหลากสี ของดีเมืองไทย..ฝรั่งแห่ขนกลับบ้านกันคึกคักอย่าใช้แก้วน้ำในโรงแรม..เพราะอาจไม่สะอาดอย่างที่คิด
ตั้งกระทู้ใหม่