เวียดนาม9:Love Story หนุ่มเวียดนาม สาวไทย

        ไม่นานฉันก็ต้องประหลาดใจเมื่อได้ยินเสียงพูดสำเนียงแปล่งๆของคุณลุง หลังจากที่รู้ว่าฉันเป็นคนไทยว่า “ผมเคยอยู่กรุงเทพ 5 ปี ผมพูดภาษาไทยได้ ดีใจที่เจอคนไทยอีก” จากนั้นน้ำเสียง สีหน้า ท่าทาง และแววตาของแกก็เปลี่ยนไป ดูเหมือนแกจะไม่สนใจอาหารที่สั่งมาวางตรงหน้าอีกแล้ว แกเริ่มยิ้มด้วยแววตาเปี่ยมสุขและมองมาที่ฉัน...แล้วเรื่องราวความหลังแสนประทับใจไม่รู้ลืมของแกก็ถูกเปิดเผยให้ฉันรับรู้...

        “…ผมไปมาหมดแล้ว สุโขทัย ลำปาง เชียงใหม่ เชียงราย ชลบุรี และทะเลทางใต้...ลอยกระทง สงกรานต์สนุก เมืองไทยสวยมาก ผมรักเมืองไทยนะ และก็...” แกนิ่งไปพักใหญ่ แต่ยังคงยิ้มต่อพร้อมแววตาที่ดูเหมือนว่าจะแปล่งประกายมากกว่าเดิม และพูดต่อว่า “ผมเคยรักผู้หญิงไทยคนหนึ่ง...” ฉันวางตะเกียบและตั้งใจฟังแกเล่าต่อ “...เรารักกันมาก ทำงานที่เดียวกัน แต่ไม่ค่อยได้พูดกัน ได้แต่มองตากันทุกวัน...มันลำบาก ตอนนั้นด้วยหน้าที่การงานทำให้เปิดเผยเรื่องของเราไม่ได้...” แอบเห็นแกหุบยิ้มนิดหนึ่งแต่ประกายตายังอิ่มเอมเช่นเดิม

        “... เราไปลอยกระทงด้วยกัน ผมยังจำได้  ไฟสวยมาก เราต้องขอให้เพื่อนๆไปด้วยกันเป็นกลุ่ม แต่ทุกคนรู้ดี...เราต้องแอบคบกัน เรารักกันตลอด...จนถึงเวลาที่ผมต้องกลับเวียดนาม...มันเจ็บปวดมาก...ผมไม่เคยลืมเธอเลย หลายสิบปีผ่านไป... รู้ข่าวอีกทีว่าเธอแต่งงานมีครอบครัวแล้ว...ผมดีใจกับเธอจริงๆที่เห็นเธอมีความสุข เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้เราเพิ่งกลับมาติดต่อกันอีกครั้ง เราทั้งสองรู้ดีว่าเรายังมีความรู้สึกที่ดีให้กันอยู่ ตอนนี้ต่างฝ่ายต่างมีครอบครัวเป็นของตัวเองแล้ว ผมเองก็มีลูกแล้วตั้งสามคน แต่ก็ยังยืนยันนะ...ว่ายังรักเธอเหมือนเดิม แต่ผมก็เข้าใจสถานภาพของตัวเองดี หวังเพียงอยากให้ทั้งสองครอบครัวของเรารู้จักกันไปหามาสู่กันบ้าง และเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เท่านั้นจริงๆ...” เหมือนนาทีนี้ ในร้านมีเพียงฉันกับแกสองคนเท่านั้น

        “ความรักมันมีหลายระดับนะหนู...บางระดับก็ไม่เคยมีใครมาแทนที่ได้ และไม่เคยคิดที่จะเอาใครมาแทนที่เลย...ตอนนี้ผมขอเป็นสามีที่ดีของภรรยาและพ่อที่ดีของลูกๆ แต่ขอรักษาระดับความรักช่วงหนึ่งในชีวิตของผมที่เกิดขึ้นที่เมืองไทยไว้” ... “ณ ราตรีหนึ่ง ซึ่งยังฝังใจ เชียงรายฟ้าแจ่ม...” ฉันเหมือนถูกมนต์สะกดให้อึ้งจนแทบลืมหายใจ แกกำลังร้องเพลง “เชียงรายรำลึก”! ฉันไม่แน่ใจว่าแกตั้งใจร้องให้ฉันฟัง หรือกำลังใช้เพลงนี้เป็นเครื่องย้ำเตือนความทรงจำบางอย่างของแก สำเนียงพูดภาษาไทยไม่ชัดของแกไม่สามารถร้องเพลงไทยใดให้ไพเราะได้อยู่แล้ว แต่ตอนนี้ ฉันลงความเห็นหมดใจเลยว่าเป็นเพลงเชียงรายลำลึกที่ไพเราะที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ฟังมา คุณค่าและความงดงามบางทีก็ไม่ได้อยู่ที่รูปโฉมเสมอไป แต่อยู่ที่ความหมายและความรู้สึกที่สร้างมันขึ้นมามากกว่า

        “ผมขอโทษนะ ไม่น่าทำให้หนูมาฟังเรื่องเศร้าๆของผมเลย” ฉันรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตา อะไรกันนี่! นี่ฉันร้องไห้ได้อย่างไรเนี่ย?! “เปล่าค่ะ... คือซึ้งน่ะค่ะ ไม่ได้ทำให้หนูเศร้าเลยค่ะ... คือ...เอ่อ...มันสวยงามมากจนหนูพูดไม่ออกน่ะค่ะ...” ฉันพยายามเรียบเรียงหาคำอธิบายบอกให้แกเข้าใจ “มา...มาร้องเพลงกันดีกว่า...โน่นแน่ะ...นกเขากรู...” แกรีบเปลี่ยนโทนเสียงเป็นเสียงสนุกสนานพร้อมกับปรบมือ พยายามทำให้ฉันหัวเราะ แล้วก็ได้ผล...

        เราร้องเพลงกันอยู่หลายเพลงท่ามกลางสายตาจากโต๊ะอื่นที่ต่างมองมาที่เราทั้งคู่เหมือนตัวประหลาด รู้ดีว่าไม่มีใครฟังออกหรอก นอกจากเราสองคน...แล้วแกก็ลุกขึ้นยืนในที่สุด “ผมต้องขอตัวไปก่อนนะ จะว่าอะไรมั๊ยถ้าผมขอจับมือหน่อย” ฉันรีบยื่นมือให้แกอย่างไม่ลังเล “ขอบคุณมากนะ ขอบคุณจ๊ะสาวน้อย วันนี้หนูทำให้ผมมีความสุขมาก” แกกุมมือฉันอยู่พักใหญ่ มองตาฉันเหมือนกำลังค้นหาแววตาของใครบางคนอยู่ “ยินดีค่ะ ขอบคุณเช่นกันค่ะ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ” เป็นบทสนทนาสุดท้ายจากฉัน รู้สึกเป็นบุคคลสำคัญขึ้นมาพลัน

        เดินออกจากร้านมา ไม่แน่ใจจริงๆว่าตัวเองรู้สึกอย่างไร ทั้งดีใจ ยินดี เศร้าอยู่ลึกๆ ประทับใจ สนุก เล่นเอางงไปพักใหญ่ ตลอดระยะทางจากร้านถึงทะเลสาบ ภาพใบหน้าและแววตาของแกวนเวียนอยู่ในความคิด เหมือนกับเพิ่งออกจากโรงหนังเลย ไม่ใช่ซิ! นี่มันเรื่องจริง ก็ฉันเพิ่งสัมผัสมือกับเจ้าของเรื่องเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี่เอง นึกทบทวนทุกเรื่องราวทุกคำพูดของแก ทำให้ค่อยๆเปลี่ยนเป็นความรู้สึกอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก สัมผัสได้ถึงอานุภาพความรักที่ถ่ายทอดผ่านดวงตาของแก ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่พลอยเสียน้ำตาตอนอยู่ในร้านและมานั่งอมยิ้มหุบไม่ลงริมทะเลสาบในตอนนี้ได้

        ตั้งแต่นั้นมา เรื่องราวความรักของแกเป็นความประทับอันดับต้นๆของฉันเลย ถึงแม้จะไม่ได้จบลงอย่างสวยงาม แต่ฉันเทใจให้กับการเก็บรักษาและดูแลความรักช่วงหนึ่งในชีวิตของแก แถมยังจุนเจือให้กับคนรอบข้างได้สัมผัสถึงความสวยงามและคุณค่าที่แกมีให้กับความรักของแกอีกด้วย ความรักนี่ยิ่งใหญ่จริงๆ...

*ติดตามเรื่องราวทริปและงานเขียนอื่นได้ที่ https://tenlavenders.blogspot.com/

 และเว็บไซต์ส่วนตัว https://tenlavenders.softr.app/