อยู่บ้านทั้งวัน แต่แม่ไม่รู้

           วันนี้มีเรียนบ่าย เป็นวันที่ต้องไปเรียนปกตินั่นแหล่ะ แต่ ขี้เกียจ เลยย นอนยาวว ชีวิตเด็กมหาลัยอ่ะ มันก็ชิวกว่าตอนมอ.ปลายนะว่าไม๊ทุกคนน ไม่ต้องเข้าแถว ไม่ต้องสแกนบัตรเข้าโรงเรียน ไม่ต้องทำเวร ไม่ต้องเร่งรีบไปเพราะกลัวไม่ทัน อยู่มหาลัยจะไปตอนไหนก็ได้แค่ไปเรียนให้ทันก็พอ แถมจะหยุดวันไหนก็ได้แต่อย่าเกินโควตาที่จารย์ตั้งไว้ละ เพราะฉะนั้นก็ได้ฤกษ์งามยามดี ก็ตั้งวันหยุดให้ตัวเองซะเลยย

F : มึง

F : อยู่ไหน

P: ไม่ได้ไปนะ

P: แม่มัวแต่ขายของไง ไปไม่ทันอ่ะ

P: เพิ่งว่าง

Read………...............................................................................

F : กูเหงาเลย

P: แง

P: กูทำดีที่สุดแล้วอะ

P: แต่ไม่ทัน

F : ตอแหล

P: 5555555555555555555

P: วันนึงหน่าาา

P: กูลูกที่ดีอะ ไปช่วยเสริฟนงเสริฟน้ำ

P: ดูเวลาอีกทีจะบ่ายแล้ว

P: เลยไปนั่งกินข้าวรอเวลา เลยช้าเลยย

F : คือมึงดูนาฬิกาว่าจะบ่ายโมงแล้ว

F : แทนที่จะรีบมา

P: ขอโทดดค้าบบ

F : เลี้ยงหนมกูเลยนะมึง

F : โทษฐานทิ้งกูเรียนคนเดียว

P: ได้ดิ่

P: แต่จริงๆแล้วอะ

P: กูไม่ได้ช่วยแม่

P: แต่กูนอนอยู่ในห้องตัวเองทั้งวัน

P: แต่แม่ไม่รู้55555

P: เจอหน้ากันตอนเย็น แม่อุทานว่า อ้าว กลับมาแล้วหรอ ไวจัง

P: กูก็เลิ่กลั่กพยักหน้ายิ้มให้ 1 กรุบ

F : ลูกเวรร

P: นี่ขนาดกูตื่นไปกินข้าวแม่กูยังไม่เห็นเลย

F : อีกนิด

P: อีกนิดกูจะโดดได้ง่ายขึ้นใช่ป่ะ

P: กูนี่เก่งเนอะ

F : อีกนิดกูจะโทรไปบอกแม่มึงให้เอาไม้ไปฟาด

F : มารดาส่งมาเรียน

F : หัดทำตัวให้สมกับที่เค้าทำงานเหนื่อยส่งควายเรียนบ้าง

F : ลูกเวร

F : ให้เรียนไม่เรียน

P: นี่ง่ะ

P: กูก็เลยอนุญาตให้ตัวเองมีสิทธิ์พักไง

P: สงสารแม่ กลัวแม่เหนื่อย

F : กูถือไม้รอแล้วแม่

P: ถือทำไม

P: เดินไม่ไหวหรอ

F : ใจเย็นไว้ ใจเย็น มันเพื่อนมึง ฮื้มมม ม มม // ยิ้มตาแข็ง