ความห่างไกล ทำให้ใจห่างกัน

            ความรักที่ทุกคนต่างไขว่ขว้าและตามหาเป็นเช่นไรกันนะ ฉันเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องการความรัก ต้องการคู่ชีวิตที่ดีเหมือนกับคนอื่นๆ แต่แน่นอน คำว่า คู่ชีวิต กับ ชีวิตคู่ ดูแล้วความหมายและบทบาทหน้าที่จะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ฉันมีแฟนอายุห่างกัน 11 ปี แฟนของฉันอายุน้อยกว่า  บุญกรรมทำให้เราได้พบกันค่ะ เพราะฉันดันอยากจะเรียนตอนแก่ ฉันไปเรียนตอนอายุ 31 ปี ซึ่งน้องเขาอายุ 20 ปี เรียนคนละคณะ แต่ก็อย่างว่าละคะ บุญกรรมทำให้เราต้องเรียนวิชาทั่วไปด้วยกันและยิ่งกว่านั้นที่ทำให้เราได้ใกล้ชิดกันคือเราได้ทำโครงการอยู่กลุ่มเดียวกัน

            ความรักระหว่างรุ่นพี่กับรุ่นน้องที่อายุห่างกัน 11 ปี เป็นเช่นไรกันละ  บอกเลยคะว่า ไม่มีอะไรหวือหวา แต่เต็มไปด้วยความประทับใจที่มีให้เขา แต่ไม่แน่ใจว่าเขาประทับใจอะไรในตัวฉันบ้างไหม เพราะเขาค่อนข้างเป็นคนไม่ค่อยพูดค่อยจา เราคบกันมาได้น่าจะเกือบ 3 ปี เรียนไปด้วยกันจนจบปริญญาตรี ฉันไม่มีวันลืมว่าความสำเร็จของฉันในวันนั้นที่มีเขาคนนั้นอยู่เคียงข้าง

            ความรักที่ทุกคนไม่ต้องการ คือ การต้องแยกจากกันกับคนที่เรารัก แต่ทุกอย่างก็เป็นไปตามเหตุผลของมัน พอเรียนจบเราก็ได้เจอกันน้อยลงเพราะเขาต้องกลับไปอยู่บ้านช่วยพ่อกับแม่ทำงาน ฉันเองก็ทำงาน สรุปว่าเราห่างกันด้วยระยะทาง พอห่างกันนานวันเข้า ฉันเริ่มรู้สึกท้อ ฉันรู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไป เขาไม่ค่อยตอบกลับแชทที่ฉันทักไปหา แต่เขาก็มีเหตุผลให้ตลอดละนะค่ะ  ฉันเชื่อว่าเขารักฉันและไม่มีคนอื่นมาตลอดที่คบกัน ฉันเชื่อแบบนั้น ด้วยประสบการณ์ชีวิตและทัศนคติของเราหลายๆอย่างเริ่มคุยกันไม่ลงตัวในหลายๆเรื่อง 

           ความรักของฉันได้จบลงเพราะฉันเป็นฝ่ายนอกใจเขาด้วยการคุยกับคนอื่น ทั้งที่เรายังไม่ได้บอกเลิกกัน เขาจับได้ว่าฉันคุยกับคนอื่น วันนั้นเป็นวันที่เสียใจและร้องไห้หนักมากกับการกระทำของตัวเอง ชีวิตฉันจะไม่มีเขาอีกต่อไปแล้ว ทั้งที่ฉันเป็นคนเลือกแบบนั้นเอง ฉันรู้สึกผิดบาปในใจ ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้และคงตลอดไปตราบจนชีวิตของฉัน