เรื่อง…ตามมาทำไม

สวัสดีค่ะ ฉัน "มะปราง" ค่ะ อายุ 22ปี ปัจจุบัน เป็นนักศึกษา ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง ฉันเป็นคนโดดเดี่ยว ไม่มีเพื่อนค่ะ เพราะอะไรหน่ะหรอคะ เพราะฉันเห็นผียังไงหล่ะ!! มันอาจจะฟังดูไม่น่าเชื่อ แต่เชื่อเถอะค่ะ เพราะมันเป็นเรื่องจริง ฉันเห็นผีตั้งแต่อายุ 5 ขวบ ซึ่งตอนนั้นฉันยังพูดไม่ชัดมาก แต่คำที่ชัดที่สุด คือคำว่าผี~ ความเป็นเด็กอ่ะเนาะ ทุกครั้งที่เห็นผี ก็มักพูดตรงๆไม่อ้อมค้อม ตัวอย่างเช่น มะปราง:แม่ๆ ใครอ่ะแม่/แล้วชี้ไปทางที่เห็นคน
แม่:ไหนลูกใคร?
มะปราง:นั้นไงตรงนั้น👉
แม่ถึงกับต้อง "งง" กับสิ่งที่เกิดขึ้น ว่าลูกตัวเองนั้นเห็นอะไรกันแน่ ตอนนั้นไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะตอน6โมงเย็น ซึ่งเป็นช่วงโพล้เพล้ที่แสงจากดวงอาทิตย์กำลังจะมืดลง ซึ่งก่อนที่จะมาเดินเล่นนั้นฉันได้นอนกลางวันตั้งแต่บ่าย3โมง จนถึง7โมง ซึ่งเป็นความเชื่อของคนสมัยก่อนที่ห้ามเอาไว้ว่าห้ามนอนในช่วงเวลานี้ ซึ่งก็นอนทั้งแม่ทั้งลูกนั่นแหละ ตัดมาที่สวนสาฯ แม่ที่เห็นแบบนั้น เลยรีบอุ้มเราแล้วรีบพาเรากลับบ้านทันที แม่ก่อนที่จะเข้าบ้านทุกครั้ง แม่จะบอกกับศาลเจ้าที่อย่าให้ใครเข้ามาเป็นอันขาดนอกจากแม่ลูก
หลังจากที่แม่บอกกับเจ้าที่ไปแม่ได้หันกลับไปที่หน้าบ้าน ได้พบกับผู้หญิงผมยาวปิดหน้าปิดตา เสื้อที่อาบไปด้วยเลือด แม่นี่ร้องลั่นบ้านเลยเมื่อเห็นแบบนั้น ตั้งแต่นั้นมาเราก็เห็นผีมาโดยตลอดแต่ก็ไม่ได้เห็นทุกครั้ง ทุกครั้งที่จะเห็นจะมีอาการปวดศีรษะเบาๆ แต่พอหายปวดศีรษะก็วูบลงไปเลย พอตื่นมาอีกทีก็อยู่ที่โรงพยาบาล ซึ่งตอนที่ฉันตื่นนั้นไม่มีใครอยู่เลย อยู่ๆเริ่มได้กลิ่นเหม็นคาวเลือด น้ำเน่าน้ำหนองต่างๆ แล้วก็เริ่มได้ยินเสียงกระซิบ "อยู่คนเดียวเหงามั้ย" ฉันที่ได้ยินแบบนั้นตัวนี่แข็งทื่อไปเลย ไม่ได้มีแค่นั้น พอฉันแสดงอาการแบบนั้นแล้ว ผีได้แสดงปฏิกิริยา โดยการปัดของตกจนฉันตกใจ สะดุ้งโผลง จนต้องเอาผ้าคลุมโปง จากนั้นได้ยินเสียงฝีเท้า ที่อยู่ปลายเตียงค่อยๆเดินเข้ามาที่หัวเตียง ฉันที่ใจดีสู้เสื้อเลยได้เอาผ้าออกแล้วรีบวิ่งออกมาจากห้อง พอฉันหันหลังกลับไปก็ได้พบกับผู้หญิงผมยาว ที่เสื้ออาบไปด้วยเลือด ซึ่งก็คือผีที่ฉันเจอตอน5ขวบ จนตอนนี้ฉันอายุ 22ปี ยังจะตามมาอีกหรอ ฉันที่คิดอยู่ในใจ จากนั้นฉันได้ชนกับคนเข้าแต่ดีที่ไม่ล้ม ซึ่งก็คือแม่ฉันนั่นเอง แม่เลยถามว่า "ออกมาจากห้องทำไมหล่ะลูก" เราเลยบอกแม่ไปตามตรง "แม่ ปรางเห็นผีอ่ะ" แม่ที่ได้ยินแบบนั้นจึงยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่มีหรอกลูก ผีเผลออะไรกันไม่มีหรอก" ฉันก็เลยสวนกลับว่า "นั่นไงแม่อยู่ตรงนั้นไง" แม่ได้ตอบกลับ"ไหนไม่เห็นจะมีเลยดูดีๆสิ" แม่ก็จะลากฉันกลับห้องให้ได้ ฉันจึงได้ห้ามแม่ว่าอย่ากลับไป แม่ท่าทีของลูกที่ดูท่าว่าน่าจะกลัวจริงๆ แม่เลยพาไปนั่งที่เก้าอี้ ที่ห้องของคุณพ่อ ซึ่งพ่อของฉันทำงานเป็นหมออยู่ที่นี่ พ่อก็คือเป็นคนนึงที่เคยเจอเหตุการณ์คล้ายๆกับแม่ ทำไมให้พ่อนั้น เห็นเหมือนกัน แต่พ่อนั้นจะมีเซ้นต์ที่เบาที่สุด เพราะพ่อเป็นคนไม่ค่อยกลัว แต่ก็ไม่ได้ขั้นลบหลู่ และเจอค่อนข้างน้อยกว่าแม่ลูก เมื่อมาหาพ่อที่ห้องทำงาน พ่อที่เห็นหน้าตาของลูกหน้าตาดูตื่นกลัวพ่อเลยถามว่า"เกิดอะไรขึ้นลูก" แม่ก็ได้พาลูกมานั่งที่เก้าอี้ แล้วก็เล่าแบบที่ฉันเล่าให้แม่ฟัง พ่อก็อึ้งไปแปปนึง เพราะพ่อบอกว่าพ่อก็เห็นผู้หญิงในลักษณะแบบนั้นเหมือนกัน เห็นเดินตามแม่ลูก ตลอดแต่พ่อก็ไม่กล้าที่จะบอก แม่กับฉันเลย คิดกันว่าจะเอาอย่างไรดี พ่อเลยบอกว่างั้นเอานี่ไปพ่อไปขอกับหลวงตามาแล้ว ตะกรุดศักดิ์สิทธิ์ ที่หลวงตาปลุกเสกมาให้ พอเอามาใส่ให้ฉัน ฉันรู้สึกว่าตัวของฉันเบาลง จากที่ตอนแรกหนักอึ้งเลย หลังจากนั้นได้ยินเสียงกรี๊ดก้องห้องเลย แม่ที่หันหลังไปเห็นก็กรี๊ดออกมา "อ้าาา!!" ฉันกับพ่อตกใจ เลยหันตามแม่ไป ฉันที่เห็นสภาพของผีตนนั้น ฉันถึงกับต้องวิ่งไปหลบหลังพ่อ แม่ตัวเเข็งทื่ออยู่ ทำได้แค่ยืนนิ่ง แม่ที่ยังไม่ได้ใส่ตะกรุด ก็เริ่มสติแตก น้ำตาแม่เริ่มไหลออกมา ผีตนนั้นก็ได้เริ่มลุกขึ้นมาขามันอย่างสั่นทะท้าน เหมือนคนยืนไม่แข็ง ผีตนนั้นก็ชี้หน้าพ่อ มึง!! กูจะเอาชีวิตมึง! พ่อที่ทั้งเป็นคนคิดมาก และโกหกไม่เก่ง พ่อจึงได้พูดความจริงออกมาว่า พ่อเป็นคนทำให้ผู้หญิงคนนั้นตายเอง แต่นานมาแล้ว ก็นึกว่าไปเกิดแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะยังอยู่
ฉันได้ทักท้วงออกไป พ่อ!! ละทำไมไม่บอกหล่ะ แม่ที่รู้ความจริงอยู่แล้ว ก็เริ่มพูดติดอ่าง ม..แม่ ไม่ได้ทำนะ พ่อเป็นคนทำ พ่อก็โมโหจนสติแตกได้เอามีดหมอ แทงแม่จนแม่แน่นิ่งไป พ่อที่พึ่งได้สติ ก็ยิ่งสติแตกไปใหญ่เมื่อเห็นเลือด ทุกคนคงสงสัยใช่มั้ยคะ ว่าเป็นหมอจะไม่เคยเห็นเลือดเลยหรอ ใช่พ่อเคยเห็นค่ะ แล้วก็หงายหลังล้มลงไปเลย พ่อเป็นคนกลัวเลือดค่ะ แต่ที่ทำงานเป็นหมอได้เนี่ย เพราะฝีมือในการทำงานของพ่อค่ะ ... / ฉันที่เห็นพ่อทำแบบนั้น จึงได้ด่าพ่อไป พ่อที่สติไม่อยู่แล้ว พ่อได้เอามีดหมอ แทงตัวเองตายตามแม่ไป พ่อ!! ฉันได้ร้องกรี๊ดออกมา ผีตนนั้นที่เห็นก็ได้หัวเราะ ออกมาดังลั่น ฉันที่โกรธมากๆ ที่มาทำครอบครัวฉันแบบนี้ จึงได้ใช้ตะกรุดและบทสวดไล่ผีมา ไล่ผีตนนั้นไป ผีตนนั้นที่เห็นจึงรีบหายตัวเพื่อที่จะได้ไม่โดนบทสวดไล่ผีเล่นงาน ฉันที่ทำได้แค่นั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น ฉันที่กำลังจะฆ่าตัวตายตามพ่อแม่ไป พ่อแม่ที่รู้ว่าผีได้หายไปแล้ว พ่อแม่เลยพากันตื่นขึ้นมา ฉันที่งงกับตรงหน้า พ่อแม่เลยเล่าให้ฟังเกี่ยวกับผีตนนั้น ฉันที่พอได้ฟังแล้ว ก็รู้สึกยิ่งโมโหผีตนนั้นมาก แต่หลังจากนั้นมาก็ไม่เคยเห็นผีตนนั้นอีกเลย~