ถนนชีวิต39ปี อีพี1

ตอนนี้เราอายุ39แล้วล่ะ ใช้ชีวิตเดินทางสีเทามาแต่ เรามีดวงกับความรุ้คุณคนไว้นำทางเดินมาตลอดนะ

เอาล่ะ เริ่มกันเลยนะ

เราเกิดมาในครอบครัวที่หาเช้ากินค่ำ

พ่อเป็นช่างรับเหมาทาสี ส่วนแม่รับจ้างรายเดือนเป็นแม่บ้านให้กับคุณหมอ

เราก็โตมาแบบต้องทำงานบ้านมีหน้าทีตั้งแต่ ป.2-3แล้ว ก้ ล้างจานหุงข้าว อะไรแบบเนี่ยแหละ

ถ้าในสายตาพ่อแม่เราไม่กล้าดื้อนะ เรียนว่ายน้ำทุกวันเสาร์ อันนี้คุณหมอส่งเรียนนะ เพราะแก่ไม่มีลูกผู้หญิง แก่เลยเอ็นดุเรามาตลอดเวลา  แก่ใจดีกับเรามากและแก่ก็ตั้งความหวังกับเรามากเช่นกัน ในตอนนั้น แก่บอกกับแม่เราว่าถ้า จบ ม.3แล้วจะส่งเรียนที่พานิชแห่งนึงแถวๆแยกจตุจักร อืม..จักรพงศ์

พอจบแล้วให้ไปสอบเป็น พยาบาล เดี่ยวแก่ฝากให้

แต่ในช่วงวัย ม.2เทอม2 เราเริ่มติดเพื่อน ไม่ใช่สิ ทำตัวแบบเป็นจุดศูนย์ร่วมของเพื่อน สะมากกว่า สนุกมากในเวลาช่วงนั้น (เราเชื่อว่าทุกคนนึกภาพออกทุกคนเคยผ่านมันมา)

จนเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆคือ ทำทุกอย่างที่ผิดระเบียบเลยก้ว่าได้ ทั้งโดดเรียนทั้งดุดบุหรี่ จนกระทั้ง เริ่มเอายาบ้าไปขายให้เพื่อนใน รร แล้วหนักกว่านั้น ดุดเองในห้องน้ำ รร นั้นแหละ โดนเชิญ ผปค เป็นว่าเล่น รุ้ป่ะ เราเอาคนขับวิน ไปเป็นผปค.เลยน่ะโดนครูฝ่ายปกครองเอาตัวไปตรวจฉี่ แต่ด้วยความสามารถของเรา เราก้ฉี่แต่เราฉี่ใส่ชักโครกนั้นแหละแล้วเอาแก้วเล็กๆตักทั้งน้ำทั้งฉี่มาให้ครูตรวจ สรุปไม่ม่วงจ้ะ ไม่เจอแม้บุหรี่ จ้ะ

...อือ เราลืมบอกว่า บ้านเราอยู่ในชุมชนบ้านเช่าไม้ติดๆกันทั้งแผง เลย

ยาบ้ามันหาง่ายมากในชุมชนอ่ะ 

แต่พอถึงเวลาจบ ม.3 อ่ะเราไม่จบ ติดทุกตัวเลย จน คุณหมอ ต้องไปเป็น ผปค เราวันสุดท้าย แก่จะไปคุยกับจารย์อ่ะแหละ  เพราะเขาไม่เคยรุ้ว่าเราเกมากๆแม้กระทั้งแม่เราเองยังไม่เคยรุ้เลยว่าเราเกเรมากๆๆๆๆๆขนาดไหน

นี้แหละวันที่ต้องจบ ม.3 นี้แหละมันเป็นวันสุดท้ายที่เราจะได้คุยกับเจ้านายแม่แบบ เป็นกันเองเป็นเด็กดีของคุณหมอมาตลอดเวลาที่ผ่านมา แก่คงผิดหวังมากเลยล่ะ ณ.วันนั้นไม่รุ้หรอกไม่สนด้วยซ้ำว่า แก่จะรุ้สึกยังไง 

........ตากผ้าก่อน เดี่ยวกลับมาต่อ ให้

ขอบคุณที่สละเวลามาอ่าน ค่ะ