ปริศนา​ ในป่าลึก

     ผมเป็นชาวบ้าน​ ต.บ้านตึก​ อ.ศรีสัชนาลัย​จ.สุโขทัย​ ซึ่งเป็นพื้นที่ติดต่อกับ​ อ.ลับเเล จ.อุตรดิตถ์​ ชาวบ้านส่วนใหญ่ของที่นี่ประกอบอาชีพทำสวนทุเรียนเเละทำนา​ ตัวผมเองก็เช่นกัน

   พื้นที่ประมาณ70%ของที่นี้เป็นภูเขา​ ผมเเละชาวบ้านคนอื่นๆ​จึงต้องขึ้นเขาไปจับจองที่​ดิน​ เพื่อปลูกต้นทุเรียน​ เมื่อสมัยก่อนรุ่นตารุ่นพ่อก้จับจองที่ใกล้ๆกับหมู่บ้าน​ เเต่ตอนนี้ประชากรในหมู่บ้านเยอะขึ้น​ ผมจึงต้องขึ้นเขาไปไกล​ถึงเขตติดต่อกับชาวลับเเล​

   เช่นเดียวกันครับ ฝั่งชาวลับเเลก็ขยายที่ทำกินมาถึงเขตของเรา​ พวกเราทำสวนทุเรียนเหมือนกัน​ เจอกันทุกวันก็สนิทกัน​ เเละคนที่ผมสนิทด้วยมากที่สุด​ เเกชื่อพี่เอก​ เเกเป็นคนพูดจาขบขัน​ อยู่ด้วยเเล้วสบายใจ​    อยู่มาวันหนึ่งพี่เอกชวนผมไปนั่งห้างยิงสัตว์​ ที่ป่าฝังลับเเล​ ซึ่งเป็นป่าที่ผมไม่ชำนาญ​ เเต่ก็รับปากพี่เเกว่าไปก็ไป​ หลังจากนัดเเนะกันเรียบร้อย​ วันต่อมาเราก้ออกเดินเท้าตามลำห้วยไปทางทิศเหนือ​ ผ่านสวนทุเรียนของชาวบ้านไปเรื่อยๆ​ จนถึงเวลาเที่ยงวัน​ ผมกับพี่เอกหยุดพักกินข้าวเที่ยงกันที่กระท่อมของลุงดม​ ลุงเเกมีสวนหลายที่​ เลยไม่ได้อยู่ที่กระท่อมนี้  ก่อนกินข้าวผมก็เเบ่งข้าวใส่ใบตอง​ให้เจ้าที่เจ้าทาง​

   พอกินข้าวอิ่ม​เราก็นอนพักอยู่หน้าระเบียงกระท่อม​ ผมสังเกตุเห็นว่าประตูห้องของกระท่อมไม่ได้ล็อกกุญ คิดว่าลุงดมคงลืมล็อก​ เเต่ก้ไม่ได้สนใจอะไร จึงชวนพี่เอกเดินทางต่อ​ เย็นวันนั้นเราก้ถึงที่หมาย​ พี่เอกได้ทำห้างไว้ตอนเเกมาครั้งก่อนเเล้ว​ เราไปถึงก้ขึ้นไปบนห้างได้เลย​ ประมาณตี2ผมได้ยินเสียงสัตว์เดินเข้ามา​ พร้อมกลิ่นเหม็นเน่าสุดที่จะทน​ เหม็นจนผมกับพี่เอกอวก ใช้ไฟส่องดูจนทั่ว​ ก็ไปพบอะไร​ จะลงจากห้างก็ไม่ได้​ ผมกับพี่ต้องทนกลิ่นเหม็นเน่าจนถึงสว่าง​

  หลังจากพระอาทิตย์ขึ้นกลิ่นก็จางหายไป​ ผมคิดในใจว่าเมื่อคืนเจ้าป่าอาจจะหวงสัตว์​ เลยทำให้กลัว​ เราจึงเดินทางกลับ​เราใช้เวลาเดินประมาณครึ่งวันก็มาถึงกระท่อมลุงดม​ พอมาถึงกระท่อมของลุงดม​ ตรงที่ผมพักกินข้าวเมื่อวาน​ มีชาวบ้านเเละอาสากู้ภัยมากันเต็มกระท่อมไปหมด​ ผมเข้าไปสอบถามชาวบ้าน เขาบอกผมว่าลุงดมเเกตายขึ้นอืดอยู่ในกระท่อม​ น่าจะตายมา3-4วัน​ ตอนเเรกผมไม่เชื่อ​ เเต่ตอนนั้นกู้ภัยนำศพออกมาพอดี​ สภาพเน่าขึ้นอืด​ กลิ่นเหม็นเเบบเดียวกับที่ผมเจอเมื่อคืน ผมกับพี่เอกถึงกับจับไข้หัวทีาโกล๋น​กันไปหลายวัน​

   ปริศนาที่ยังข้างคาใจผมกับพี่เอกมาจนถึงทุกวันนี้ว่า​ ตอนที่เรานั่งกินข้าว​ นอนพักผ่อนอยู่หน้าระเบียงกระท่อม​ ทำไมเราไม่ได้กลิ่น​เหม็น​ อะไรเลย เเล้วตอนนั่งห้างส่องสัตว์​ เราได้กลิ่นเหม็นจากอะไร​