เหล้า

“จริงๆ ก็รักพี่นะ แต่รักเหมือนพี่ชาย รู้ตัวมาซักพักแล้วแต่ไม่รู้จะบอกพี่ยังไง”

บทสนทนาเริ่มประมาณนี้...

คนเล่า

ตลอดเวลาสามปีที่เราคบกันมามันดีหมดทุกอย่างเลยนะ
มีพี่คอยดูแล ทั้งเรื่องเรียน เรื่องที่บ้านและปัญหาอื่นๆ
จะทะเลาะกันทีไร ก็ยอมน้องก่อนเสมอ จะว่าไปก็ไม่มีเคยมีใครเลยนะที่ทนอารมณ์น้องได้ขนาดนี้
จนถึงวันนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมไม่รู้สึกเหมือนมีพี่เป็นแฟน กลับรู้สึกเหมือนแค่มีพี่ชายคอยตามใจมากกว่า
จะเอาอะไรก็ได้ จะโวยวายยังไงก็ยอม ไม่มีหือไม่มีอืออะไรกับน้องเลย

"เอาจริงๆ น้องก็ไม่รู้ตัวหรอกว่าความรักที่เคยมีให้กับพี่มันหมดตอนไหน บอกตรงๆ เลยว่าไม่เคยคิดตั้งใจจะทำร้ายความรู้สึกพี่เลยซักครั้งในชีวิต”

คนฟัง

ดีหมดทุกอย่าง?
มีความสุขมากตลอดที่คบกันมาสามปี?
ตกลงน้องเค้าจบการละครหรือการแสดงกันแน่อะ ไหนแกบอกเค้าเรียนนิเทศน์ฯ ไง
ดูแลดีไป ยอมมากไป เลยไม่รักเหมือนเดิมแล้ว มันใช่เหรอวะ
ถ้ารู้ว่าตัวเองทำตัวงี่เง่าบ่อยๆ กับปรับตัวดิวะ ไม่ใช่งี่เง่าใส่เค้าต่อไปเรื่อยๆ จนผู้ชายมันยอม มันทน แล้วในที่สุดก็เบื่อมัน
ข้ออ้างแบบนี้ เอาจริงๆ มันห่วยหวะ อ้างทื่อๆ ไถเข้าข้างตัวเองไปเรื่อย ไม่มีน้ำใจบอกกันตรงๆ
เจอคนใหม่ เบื่อแล้ว พูดตรงๆ ก็ได้ป่าววะ

"ไม่เห็นต้องมาโยนความผิดว่าเป็นเพราะแกยอมเค้ามากไป ตามใจมากไปเลยทำให้เค้าไม่รักแกแล้ว ตลกหวะ กล้าพูดเนอะ"