ลุงยาม

เรื่องต่อไปนี้เป็นเรื่องเล่าและเป็นความเชื่อส่วนบุคคนโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะครับ

เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นเรื่องของน้องที่เคยทำงานด้วยกันเล่าให้ผมฟัง ผมขอเรียกน้องคนนี้ว่าแบงค์เป็นนามสมมุตินะครับ

ขอย้อนไปเมื่อ 4 ปีก่อนแบงค์ได้มีอาชีพเป็นพนักงานขายประกันชีวิตและประจำอยู่ในโชนภาคอีสาน เพราะฉะนั้นแบงค์ก็จะต้องเดินทางไปมาในจังหวัดทางภาคอีสานอยู่เป็นประจำ วันหนึ่งจึงมีคำสั่งจากหัวหน้าสาขาให้แบงค์ไปเจาะกลุ่มคนแก่ในจังหวัดๆหนึ่งในแถวภาคอีสานเพื่อที่จะขยายกลุ่มตลาดเป็นกลุ่มต่อไป วันนั้นแบงค์เลยกลับบ้านไปเก็บของเพื่อที่จะเดินทางในวันถัดไป เช้าวันต่อมาถึงวันที่ต้องออกเดินทางแบงค์ได้ขับรถคู่ใจเพื่อที่จะเดินทางไปในจังหวัดที่จะต้องไปขายประกัน ผ่านทุ่งนา ป่า ภูเขาน้อยใหญ่ต่างๆและในเวลาไม่นานแบงค์ก็ถึงจังหวัดจุดหมาย ก่อนอื่นแบงค์จึงได้ขับรถวนหาที่พัก แต่ก็ไม่เจอที่ถูกใจราคาถูกๆเลย มีแต่ที่ก็ถูกใจนะแต่ว่าราคาสูงซึ่งมันแพงไปสำหรับแบงค์ ตอนนั้นแบงค์เลยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วโทรหาพี่คนหนึ่งที่รู้จักที่เคยมาขายประกันก่อนหน้านี้ แบงค์ถามพี่เขาว่าที่พักที่ไหนน่าพักแล้วราคาถูกบ้าง พี่เขาจึงแนะนำว่าให้แบงค์ไปหาเป็นที่พักรายวันเพราะราคาที่พักน่าจะไม่แพง เช่น หอพักรายวันหรือรีสอร์ทก็ได้ แบงค์จึงได้ค้นหาที่พักผ่านโทรศัพท์แต่ว่าหอพักใกล้ๆแถวนั้นเต็มหมดเลย แบงค์จึงเปลี่ยนมาหาที่พักเป็นรีสอร์ทดูบ้างก็มีรีสอร์ทที่อยู่ใกล้ๆแถวนั้นห้องพักว่างอยู่พอดี แบงค์จึงได้สั่งจองห้องพักผ่านโทรศัพท์และเวลานั้นก็เป็นเวลาเริ่มมืดแล้วแบงค์จึงได้ขับรถไปที่หอพักเมื่อไปถึงรีสอร์ทก็มีลุงยามแก่ๆคนหนึ่งนั่งอยู่ที่ป้อมยามข้างหน้ารีสอร์ทคอยดูคนเข้าออกอยู่ แบงค์ก็เลยแวะจอดทักลุงยามคนนั้นและยิบกาแฟกระป๋องที่ติดมากับรถให้แกจากนั้นลุงยามแกเลยผายมือเป็นสัญญาณให้เอารถไปจอดข้างหลัง เมื่อไปถึงข้างหลังแบงค์ก็เจอกับยามอีกคนซึ่งเขาโบกมือให้เอารถไปจอดที่เขายืนอยู่และเขาก็เดินมาถามแบงค์ว่า มาพักที่นี่หรอครับ แบงค์ก็ตอบว่า อ่อใช่ครับมาพักที่นี่ครับแต่ว่าผมได้ทำการสั่งจองผ่านโทรศัพท์เอาไว้แล้วครับ พี่ยามเขาเลยพูดต่อว่า อ่อครับเดี๋ยวเชิญติดต่อห้องพักข้างหน้าได้เลยนะครับ แล้วแบงค์ก็ตอบว่า อ่อครับ แล้วแบงค์ก็เอาขนมปังให้พี่ยามคนนั้นพร้อมกับพูดว่าขนมปังครับพี่แต่ว่ากาแฟหมดแล้วกระป๋องสุดท้ายผมให้ลุงยามข้างหน้าไปครับ พี่ยามก็พยักแล้วก็ทำหน้า งง.ๆ แล้วแบงค์จึงเดินไปติดต่อห้องพักข้างหน้า เมื่อแบงค์กุญแจห้องพักแบงค์จึงเดินไปเปิดประตูห้องพักและพักผ่อนตามปรกติ เช้าวันถัดมาวันนี้แบงค์ก็ออกไปขายประกันตามบ้านอย่างที่คิด พอตกตอนเย็นแบงค์ก็เข้าไปกินข้าวในเมือง พอกินข้าวเสร็จแบงค์ก็ขับรถกลับรีสอร์ทตอนนั้นก็เป็นเวลา 3 กว่าเป็นเวลาที่เริ่มดึกแล้วพอถึงรีสอร์ทแบงค์ก็เห็นลุงยามคนเดิมแกนั่งอยู่ป้อมยามที่เดิมแบงค์จึงไม่ได้สนใจอะไรจึงขับรถไปจอดหลังรีสอร์ทและไปพักผ่อนตามปรกติเข้าวันต่อมาแบงค์ก็ออกไปขายประกันเหมือนเดิมพอตกเย็นวันนี้แบงค์ไม่ได้ไปไหนต่อแบงค์จึงขับรถกลับรีสอร์ทเลยกะว่าจะซื้อข้าวกล่องตามร้านข้างทางกลับรีสอร์ทไปกินที่ห้อง พอถึงหน้ารีสอร์ทแบงค์ก็แปลกใจที่ไม่เห็นลุงยามคนนั้น แล้วแบงค์จึงไปพักผ่อนตามปรกติ วันต่อมาวันนี้แบงค์ก็ออกไปขายประกันเหมือนทุกๆวันพอตกตอนเย็นวันนี้แบงค์ก็กลับรีสอร์ทเลยเหมือนเมื่อวาน วันนี้แบงค์ก็ไม่เห็นลุงยามคนนั้นอีกและวันนี้แบงค์ต้องเตรียมตัวกลับและต้องพักรีสอร์ทนี้เป็นคืนสุดท้ายแล้ว พอเช้าวันถัดไปวันที่แบงค์ต้องกลับแบงค์ก็เอากุญแจไปคืนทางรีสอร์ทและเช็คเอ้าท์ออกแล้วแบงค์จึงเดินไปเอารถข้างหลังรีสอร์ทแบงค์จึงเจอกับพี่ยามคนที่โบกรถให้ในวันแรกที่มาแบงค์จึงถามพี่ยาม พี่ครับลุงยามที่อยู่ข้างหน้าไปไหนละครับผมไม่เห็นมา 2 วันแล้วแกไม่สบายหรอครับ พี่ยามก็ทำหน้างง.ๆเหมือนเดิมและพูดว่า ลุงยามไหนครับที่รีสอร์ทนี้มีผมเป็นยามคนเดียวหรือถ้าจะมีก็เป็นลุงยามคนเก่าที่แกเพิ่งเสียไปเมื่อ 2 เดือนก่อนเมื่อได้ฟังอย่างนั้นแบงค์ก็ได้แค่คิดว่า เอาแล้วไงโดนแล้วไง ก่อนกลับแบงค์จึงทำบุญให้แกแล้วกลับไปโดยไม่คิดจะกลับมาที่นี่อีก