เกลียด

คำเปรียบเปรยครูเหมือนเรือจ้างคอยนำพาส่งลูกศิษย์ไปยังฝั่งมุ่งมั่นทำหน้าที่อบรมสั่งสอนบ่มเพาะความรู้สร้างความสำเร็จให้กับศิษย์ สำหรับฉันครูไม่ใช่เรือจ้างแต่ครูเปรียบเหมือนเรือรั่วที่ทำด้วยไม้ผุพังรอวันนำไปสุมไฟใช้ทำฟืน  ครูผู้สร้างมีแค่เพียงในนิยายใช้ไว้หลอกเด็ก ไม้เรียวไม่ได้เอาไว้สร้างคน

พรศรีเป็นครูสอนวิชาคณิตไม่มีนักเรียนคนใดอยากเข้าเรียน หล่อนเป็นคนอารมณ์ร้อน ไม่สามารถยับยั้งความโกรธได้เมื่อนักเรียนไม่สามารถตอบคำถาม ไม้เรียวถูกใช้เป็นอาวุธทำร้ายนักเรียนอย่างเลือดเย็น  เสียงไม้เรียวฟาดลงบนโต๊ะอย่าผงแรงติดต่อกันหลายครั้งจนปลายของไม้ไผ่แตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงหล่นลงบนพื้น ฉันกับเพื่อนพากันสะดุ้งด้วยความตกใจ

 “ นี่มันอะไรกันทำไมครูสอนวิชาคณิตถึงได้มีนิสัยเหมือนกันทุกคนแบบนี้ ”  ฉันครุ่นคิด

 “ พวกเธอสองคนออกมานี่ ”  ฉันกับเพื่อนจำใจต้องเดินออกไปหน้าห้องตามคำสั่งของพรศรี สมุดการบ้านถูกวางไว้บนโต๊ะ พรศรีมองฉันกับเพื่อนไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไหร่ ฉันรีบหยิบสมุดการบ้านแล้วเดินกลับมานั่งที่โต๊ะของตัวเองทันที 

“ สอนไม่รู้จักจำผิดซ้ำซากจนน่าเบื่อ เรื่องง่ายๆแค่นี้ทำไมยังทำไม่ได้ ”

น้ำเสียงของถนอมดูเกรี้ยวกราดไม่พอใจที่ฉันกับเพื่อนทำการบ้านผิด ชั่วโมงเรียนวิชาคณิตเป็นชั่วโมงเรียนนรก  ฉันไม่เคยมีความสุขในการเรียนวิชานี้เลยแม้แต่เพียงเสี้ยววินาทีเดียว  ภาพของความทรงจำในวัยเยาว์สมัยเรียนประถมคอยย้ำเตือนว่าฉันเกลียดวิชาคณิต                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

เรื่องเล่าในอดีตถูกเก็บไว้ในชักของความทรงจำถูกเปิดออก ภาพของเด็กผู้ชายถูกครูเคาะหัวด้วยแปรงลบกระดานจนน้ำตานองหน้าเพราะเขาไม่สามารถตอบ บรรยากาศการเรียนที่ไม่ปรารถนาแต่วันนี้ฉันต้องกลับมาเรียนในบรรยากาศแบบเดิม ๆ   ด้วยความไร้เดียงสาทำให้ฉันเกลียดวิชาคณิตแบบไร้เหตุผล

“ เบื่อโว้ย ! กูเกลียดวิชานี้ เรียนให้ตายไม่เข้าใจ ”

“  ใจเย็น ๆ นะเพื่อน อดทนฝืนใจตัวเองเรียนอีกนิดอีกไม่กี่เดือนเราจะเรียนจบชั้นมัธยมต้นแล้ว  ”  เพื่อนปลอบใจแต่คำพูดนั้นมันไม่ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาสักเท่าไหร่แต่ก็ยังดีที่มีคนรับฟังปัญหา

            หลังจากเรียนจบชั้นมัธยมต้นฉันเลือกเรียนสายอาชีพหนีการเรียนวิชาคณิต ความฝันทุกอย่างของจบลงในวันนั้น  เทอมหนึ่งฉันยังต้องเรียนวิชาคณิต ครูผู้หญิงร่างท่วม ผิวขาว ใบหน้าของเธอดูจิ้มลิ้มน่าเอ็นดูเสียจริงทำให้ฉันถึงกับอมยิ้มกับความสดใสของเธอ

 ฉันยังกลัวว่าสักวันหนึ่งรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจะจางหายไป  ทุกอย่างกำลังดำเนินไปได้ด้วยดี   เหตุการณ์เดิม ๆ กลับมา  ฉันกับเพื่อนตอบถามไม่ได้ ฉันรู้สึกกลัวขึ้นมาขึ้นมา ภาพบรรยากาศเก่า ๆ ยังคอยตามหลอกหลอนฉัน สิ่งที่ฉันคิดกลับไม่ใช่ ไม่มีน้ำเสียงอันเกรี้ยวกราด ใบหน้าบึงตึงของผู้สอนอีกต่อไป  ใบหน้าของเธอยังยิ้มแย้มเหมือนเดิม น้ำเสียงยังดูนุ่มนวล   เธอไม่โกรธและรู้สึกโมโหที่ฉันและเพื่อนตอบคำถามไม่ได้   เธอทำให้ความคิดของฉันเปลี่ยนไปเข้าใจความรู้สึกตัวเองแล้วว่าแท้จริงแล้วฉันไม่ได้เกลียดวิชาคณิตแต่ฉันเกลียดครูสอน