ประวัติ ราชวงศ์ชิง : นางสนมยังคงสวมรองเท้ากระถางดอกไม้ตอนที่เธอตั้งครรภ์หรือไม่? ทำไมสตรีในราชสำนักจึงสวมรองเท้ากระถางดอกไม้?

ความนิยมของละครเรื่องต่าง ๆ ในพระราชวังชิงทำให้ทุกคนคุ้นเคยกับเครื่องแต่งกายของผู้หญิงในราชวงศ์ชิง นอกจากหัวธงที่โดดเด่นแล้วผู้หญิงในพระราชวังชิงยังมีลักษณะเด่นมากนั่นคือพวกเขาสวมรองเท้ากระถางดอกไม้ ทำไมสตรีในพระราชวังชิงจึงสวมรองเท้ากระถางดอกไม้? นางสนมแห่งราชวงศ์ชิงยังคงสวมรองเท้ากระถางดอกไม้เมื่อตั้งครรภ์หรือไม่?

ผู้หญิงชาวแมนจูในสมัยราชวงศ์ชิงชอบสวมรองเท้าที่มีส้นสูง กล่าวกันว่า เหตุผลที่พวกเธอชอบรองเท้าคู่นี้ก็เพราะว่าพวกเธอสามารถซ่อนความอัปลักษณ์ได้

ผู้หญิงชาวแมนจูเรียไม่เคยรัดเท้า พวกเธอล้วนมีเท้าที่ใหญ่ อย่างไรก็ตาม หลังจากเข้าสู่ที่ราบลุ่มภาคกลาง ผู้หญิงชาวแมนจูเห็นว่าผู้หญิงชาวฮั่นมัดเท้าและคิดว่าเท้าที่ใหญ่น่าเกลียด

รองเท้าส้นสูงที่ผู้หญิงชาวแมนจูเรียสวมใส่เรียกอีกอย่างว่า "รองเท้าธง" และ "รองเท้าพื้นเกือกม้า" รองเท้าธงแบ่งออกเป็นสองประเภท: "รองเท้ากระถางดอกไม้" และ "รองเท้าหยวนเป่า"

ในความเป็นจริง สตรีในพระราชวังชิงสวมรองเท้าพื้นผ้าธรรมดาบ่อยขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโอกาสที่ไม่เป็นทางการ และจะสวมเมื่อจำเป็นต้องสวมใส่ในที่สาธารณะเท่านั้น

ความนิยมของละครในราชสำนักชิงทำให้ผู้คนไม่แปลกใจกับรองเท้าส้นสูงที่ผู้หญิงสวมในราชสำนัก เมื่อเห็นสตรีในราชสำนักเหยียบรองเท้าส้นสูงแล้ววิ่งไปมาเหมือนบิน ต้องชื่นชมการทำงานหนักของพวกเธอ ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับสตรีในราชสำนัก มาถึงคำถามแล้ว สตรีในราชสำนักในสมัยราชวงศ์ชิงสวมรองเท้า "กระถาง" จริงหรือ?

คำตอบคือ สตรีในราชสำนักทั่วไปไม่สามารถสวมใส่ได้ โดยเฉพาะสตรีในราชสำนักชั้นต่ำ คุณนึกภาพสาวซักผ้าในราชสำนัก ซักเสื้อผ้าที่ได้ไหมถ้าสวมรองเท้า "กระถาง"? ดังนั้นในละครในพระราชวังชิงหลายเรื่องจึงไม่ถูกต้องที่ทั้งเจ้านายและหญิงสาวจะสวมรองเท้ากระถางดอกไม้ แต่ละครทีวีเหล่านี้เป็นผลผลิตจากสังคมสมัยใหม่เพื่อสนองความสนใจของผู้ชม ไม่สำคัญว่า สาวงามในวังจะสวมรองเท้ากระถางดอกไม้หรือไม่ แล้วเรื่องราวที่แท้จริงของรองเท้ากระถางในประวัติศาสตร์จริงคืออะไร?

ในปีแรกของชุนจือ (ค.ศ. 1644) ราชวงศ์ชิงของแมนจูเรียได้เข้าสู่ธรรมเนียมปฏิบัติและตั้งเมืองหลวงขึ้นที่ ปักกิ่ง ประเทศขี่ม้าและยิงธนูนี้ ซึ่งสนับสนุน "เท้าธรรมชาติ" ของผู้หญิง มองเห็นโลกที่เต็มไปด้วย "ผู้หญิงเท้าเล็ก" โลกที่ผู้ชายแต่งเมียเท้าเล็ก เพื่อรวมตำแหน่งของพวกเขา ผู้ปกครองชิงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อส่งเสริมเครื่องประดับผมและเครื่องแต่งกายของชาวแมนจู และห้ามผู้หญิงชาวแมนจูผูกมัดเท้า ดังนั้นในยุคสมัยที่สตรีชาวฮั่นมัดเท้าอย่างบ้าคลั่ง สตรีชาวแมนจูจึงยังคงรักษาลักษณะรองเท้าแบบดั้งเดิมของตนเองไว้ได้ แต่ทำไมชาวแมนจูถึงสวมรองเท้าแบบนี้? ที่นี่มีเรื่องราวทางประวัติศาสตร์

บิดาของชาวแมนจู Doroganzhu Nuhan ถูกสังหารโดยหัวหน้าเผ่าที่ทรยศชื่อ Hasguhan และเมือง Acton ซึ่งเป็นเมืองหลวงของพวกเขาก็ถูกยึดไปด้วย Doro Ganzhu มุ่งมั่นที่จะยึดเมืองคืนและล้างแค้นให้พ่อของเขา แต่เมืองแอกตันถูกล้อมรอบด้วย "ตาแดงฮาถัง" ทั้งสามด้าน และน้ำสนิมแดงนั้นลึกกว่าสามฟุต ผู้คนและม้าไม่สามารถผ่านเข้าไปได้ Doro Ganzhu คิดแล้วคิดอีก โดยได้รับแรงบันดาลใจจากนกกระเรียนขาวขายาว เขานำฝูงชนสร้าง "ขานกกระเรียนไม้เทียม" เดินผ่าน Hatang ตาแดงได้สำเร็จ ยึดเมือง Acton กลับคืนมา และล้างแค้นให้พ่อ

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เมื่อผู้หญิงชาวแมนจูขึ้นไปบนภูเขาเพื่อเก็บเห็ดและเฮเซลนัท เพื่อป้องกันการถูกงูพิษกัด พวกเธอจึงใส่ "ขานกกระเรียนไม้" ชนิดนี้ไว้ที่เท้าด้วย ต่อมาขากระเรียนไม้ชนิดนี้ค่อย ๆ พัฒนาเป็นรองเท้าไม้พื้นสูงในชีวิตประจำวันบางคู่ปลายกว้างบางตรงกลางบาง บ้างก็เหมือนกระถางดอกไม้ ชื่อว่า กระถาง; นอกจากนี้ยังมีพื้นรองเท้ารูปปลามังกร พื้นรองเท้า 4 ข้าง ฯลฯ ซึ่งตั้งชื่อตามรูปทรงของการออกแบบไม่ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงอย่างไรรองเท้าส้นสูงก็ฝังไว้ที่ฝ่าเท้าและเรียกรวมกันว่า " รองเท้าธง".

เดิมรองเท้าธงมีขนาดครึ่งนิ้วถึง 1 นิ้ว แล้วค่อยๆ เพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 5 นิ้ว สตรีในราชสำนักและสตรีชนชั้นสูงส่วนใหญ่สวมชุดยาวมากกว่า 4 นิ้ว และความสูงอาจสูงถึงหกหรือเจ็ดนิ้ว (นั่นคือประมาณ 25 ซม.) รองเท้าส้นสูงธงทำให้ผู้หญิงดูเพรียวบาง เบา และสง่างาม

มีอีกทฤษฎีหนึ่งเกี่ยวกับรูปลักษณ์ของรองเท้าธง ว่ากันว่าหลังจากราชวงศ์ชิงเข้าสู่ที่ราบภาคกลาง ภายใต้อิทธิพลของวัฒนธรรมฮั่น ธรรมเนียมการมัดเท้ายังคงไม่ลดลง แม้ว่าผู้หญิงชาวแมนจูจะไม่เคยรัดเท้า แต่เท้าใหญ่ก็ไม่สวยงามตามมาตรฐานความงามทั่วไป เพื่อแก้ปัญหานี้ ผู้หญิงชาวแมนจูจึงคิดค้นรองเท้าที่มีส้นสูงชนิดนี้ ซึ่งซ่อนเท้าไว้ในเสื้อผ้า เพื่อไม่ให้เท้าใหญ่ถูกเปิดเผยโดยง่าย

ไม่ว่าจะพูดอะไรหลังจากหลายร้อยปีของการพัฒนาของรองเท้าธงมีความประณีตและหรูหรามากขึ้นเรื่อย ๆ มันได้กลายเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์ของเสื้อผ้าของราชวงศ์ชิงอย่างเห็นได้ชัดและสิ่งที่สามารถตกทอดได้ก็คือ สมบัติศิลป์วันนี้ . .